Πέμπτη 13 Φεβρουαρίου 2014

ΚΥΠΡΙΑΚΟ – Η ΣΗΜΑΔΕΜΕΝΗ ΤΡΑΠΟΥΛΑ



Στην είσοδο του Άουσβιτς υπάρχει η φράση «Όποιος δεν θυμάται το παρελθόν του, είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει».
Πριν αναφερθώ στα έγγραφα Ντάουνερ θα ήθελα να σας θυμίσω την προσπάθεια, το παρασκήνιο, τις παρεμβάσεις, τη συνεργασία ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ και ορισμένων άλλων για να αποτραπεί με κάθε τρόπο η συζήτηση του θέματος. Ο λόγος απλός. Γνώριζαν ότι τα έγγραφα αποκάλυπταν το συνεχιζόμενο στημένο παιχνίδι εις βάρος της Κύπρου.
Στοιχειοθετούσαν πέραν πάσης αμφιβολίας την ηττοπάθεια και υποχωρητικότητα κάποιων Κυπριών Πολιτικών, οι οποίοι αντί να διεκδικούν τα δίκαια του λαού, υποδεικνύουν σε ξένους ποια μέτρα πρέπει να ληφθούν για να περάσει ένα σχέδιο ίδιο με το προηγούμενο, με απλές διακοσμητικές ωραιοποιήσεις.
Το ζήτημα προέκυψε μετά από εγγραφή του θέματος στην Επιτροπή Ελέγχου από τους κ.κ, Ερωτοκρίτου, Σιζόπουλο και Αγγελίδη όταν διέρρευσαν τα έγγραφα και μετά την έκδοση της Σημαδεμένης Τράπουλας των Αιμιλιανίδη, Κέντα και Κοντού.
Μαζί ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ κατάφεραν το θέμα να συζητηθεί σε δύο μόνο συνεδρίες της επιτροπής Ελέγχου και μάλιστα κεκλεισμένων των θυρών. Τελικά, απλά εκδόθηκε ένα ψήφισμα που περιορίστηκε στο να χαρακτηρίσει τις δηλώσεις και ενέργειες του Ντάουνερ ως επιζήμιες. Η τροπολογία που υποστήριξαν ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, ΕΥΡΩΚΟ, Οικολόγοι και Ζαχαρίας Κουλίας, για αποπομπή και απομάκρυνση του Αλεξάντερ Ντάουνερ, ελλείψει της συναίνεσης ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ απορρίφθηκε.
Tί ακριβώς περιέχουν τα έγγραφα αυτά; Θεωρώ χρησιμότερο να παραθέσω κείμενα που μιλούν από μόνα τους με την επιφύλαξη ότι αποδίδουν την αλήθεια. Ένα δείγμα της παγίδας που στήνεται πίσω από κλειστές πόρτες, με ουίσκι και πούρα, είναι τα ακόλουθα:
16η Ιούλιου 2009 αναφέρει η κα Bachman Ειδική Βοηθός του κ. Ντάουνερ.«Χθες συναντηθήκαμε με τον πρώην πρόεδρο κ. Κληρίδη (90 ετών πίνοντας ουίσκι και καπνίζοντας πούρο...) ο οποίος υποστήριξε την ιδέα του Ντάουνερ όπως εμβολιάσει τη διαδικασία των διαπραγματεύσεων με δικές του ιδέες.»δηλαδή μια νέα επιδιαιτησία.
«Ο κ. Αναστασιάδης μας προειδοποίησε σήμερα να είμαστε πιο προσεκτικοί με τις απορριπτικές εφημερίδες (Φιλελεύθερος) «rejectionist newspapers»[...]
Ο Αναστασιάδης θα είναι “key in getting the referendum through” δηλαδή το άτομο κλειδί για να περάσουμε το δημοψήφισμα.»
Ημερομηνία 16.1.2009 Γράφει ο κ. Steven Brouke του Τμήματος των Πολιτικών Υποθέσεων και Καλών Υπηρεσιών των Ηνωμένων Εθνών.
Παράγραφος 7. «Σύμφωνα με τον κ. Αναστασιάδη, εάν στις υφιστάμενες συνομιλίες επιτυγχανόταν συμφωνία σε σχέση με τη χρήση του Σχεδίου Ανάν ως βάση, η διαδικασία θα μπορούσε να προχωρήσει πιο εύκολα».
Και Συνεχίζει :
Παράγραφος 11 «Ο κ. Αναστασιάδης εισηγήθηκε ότι θα έπρεπε να υπάρχει ευελιξία «flexibility» στο ζήτημα των εγγυήσεων και ασφάλειας και ανέφερε εμπιστευτικά την άποψη του ότι θα μπορούσε να επιτευχθεί μελλοντικός συμβιβασμός «future compromise» σε αυτά τα ζητήματα. Επίσης ανέφερε ότι ρυθμιστικά δικαιώματα επέμβασης θα πρέπει να τύχουν επεξεργασίας, όμως στο τέλος ο Χριστόφιας θα είναι διαλλακτικός στο θέμα ασφάλειας»
Εδώ σαφώς αποδέχεται τη συνέχιση των Τουρκικών Εγγυήσεων ενώ παράλληλα αποκαλύπτει και ποια είναι η κόκκινη γραμμή του Χριστόφια.
Παράγραφος 13«Ο κ. Ντάουνερ ζήτησε από τον Αναστασιάδη να συνεχίζουν να διατηρούν την επαφή τους και ο κ. Αναστασιάδης συμφώνησε.»
Σχετικά με τη συνάντηση Κάρογιαν Ντάουνερ 16.1.2009 αναφέρονται τα ακόλουθα:
Παράγραφος 4. «Ο κ. Κάρογιαν επέμεινε ότι η βάση του ΔΗΚΟ θα ακολουθούσε την ηγεσία και θα αντιμετώπιζε τις προκλήσεις από τους απορριπτικούς, “rejectionists” τους αποκαλεί, οι οποίοι ήταν υποψήφιοι.»
Παράγραφος 8. «Ο κ. Κάρογιαν συμφώνησε και στα δύο σημεία αναφοράς, ιδιοκτησίας και δημοψηφίσματα, και δήλωσε ότι ο Κυπριακός Λαός είναι αρκετά ευαίσθητος όμως ήταν άποψή του ότι ο κ. Ντάουνερ έκανε καλή δουλεία! ότι “Mr. Downer was doing a good job”!» Ποίος?? ο κ. Ντάουνερ!!!
O Ντάουνερ ο οποίος έχει πάρει προσωπικά το θέμα και αναφέρει ότι πλέον πρέπει να τον κερδίσουμε αυτόν, ως να είμαστε εχθροί αντί να εφαρμόζει το διεθνές δίκαιο και τη χάρτα του ΟΗΕ. 10 Απριλίου 2009, συνάντηση ΑΚΕΛ ΔΗΣΥ. Αναφορά από Steven Bourke.
Παράγραφος 14 «Για πρώτη φορά ο Άντρος Κυπριανού θα διερευνήσει τον αντίκτυπο (implications) μιας πιθανής συμβίωσης/συνεργασίας (cohabitation) με το ΔΗΣΥ.»
Αναφορά κ.Steve Bourke με θέμα τη Συνάντηση Αναστασιάδη- Ντάουνερ ημερομηνίας 13.4.2009
Εδώ απαιτώ την ιδιαίτερη προσοχή σας:
Παράγραφος 3 «Ο Αναστασιάδης εισηγήθηκε ότι η πολιτική ισότητα θα μπορούσε να διασφαλιστεί, όμως όχι η αριθμητική ισότητα. Το επόμενο σχέδιο που θα παρουσιαστεί θα πρέπει να ΦΑΙΝΕΤΑΙ, τονίζω το να φαίνεται και όχι να είναι καλύτερο από το προηγούμενο «must look better than the last». Ο Ντάουνερ στη συνέχεια συμφωνεί ότι το νέο σχέδιο θα φαίνεται διαφορετικό, τόσο αρχιτεκτονικά όσο και αριθμητικά.»
Παράγραφος 4. «Ο Ντάουνερ αναφέρει ότι τα ΜΜΕ φαίνεται να είναι εναντίον της λύσης. Μια λύση θα πρέπει να αγοραστεί «will have to be paid for» εισηγήθηκε και επίσης το κόστος της μη λύσης θα πρέπει να είναι σημείο που θα επικεντρωθούν. Δεν υπάρχει αρκετός εστιασμός στο τι θα συμβεί σε περίπτωση μη λύσης.»
Παράγραφος 5 «Ο Αναστασιάδης συμφώνησε.»
Έγγραφο ημερομηνίας 27.5.009 – Συνομιλία Ντάουνερ – Λόρδου Χάννευ. Βεβαίως η συμπαιγνία Ντάουνερ με τον γνωστό Χάννευ ουδέποτε σταμάτησε αλλά είναι διαχρονική, αυτό φαίνεται και από τους επαίνους που ανταλλάζουν
Συνάντηση Ντάουνερ και Ζεριχούν με κ. Ταλάτ, Απρίλιο 2009 Παράγραφος 4 «Ο κ. Ντάουνερ χαρακτήρισε τον κ. Αναστασιάδη ως το καλό παιδί «as a good guy». Ο κ. Ταλάτ συμφώνησε και είπε ότι ζήτησε από τον Αναστασιάδη να πείσει τον Χριστόφια να πει «ναι». Στο Μπούρκενστοκ ο Χριστόφιας είχε πει στον Ταλάτ ότι θα πει «ναι».
Ημερομηνία 24.5.2009 Συνάντηση με το Μακάριο Δρουσιώτη.
Στόχος της συνάντησης «να σφυρηλατήσουν (galvanize) τις υπέρ της λύσης τάσεις μιας ανενεργούς ομάδας (dormant group) η οποία έχει στρατηγικά τοποθετηθεί “strategically placed” στον πιο φιλελεύθερο τύπο της Κύπρου.»
Προσκεκλημένοι, μεταξύ άλλων Νίκος Αναστασιάδης Πρόεδρος ΔΗΣΥ Ελένη Μαύρου Δήμαρχος Λευκωσίας
Συνάντηση Νταούνερ με Yakub Ozdenir Lafitoglu 29.5.2009
Παράγραφος 5. «Ο Ντάουνερ εισηγήθηκε ότι δεν πρέπει να συγχύζει κανείς αυτά τα οποία ακούει στα ΜΜΕ σχετικά με τις θέσεις Χριστόφια και Ιακώβου και εκείνα που του λένε κατ’ ιδίαν και επίσης πρέπει πάντοτε να έχουμε στο μυαλό μας τον Αναστασιάδη ο οποίος είναι υπέρ της λύσης. Γι ́αυτό κανείς, δεν πρέπει να απελπίζεται «so one should not despair»
Ενημέρωση για τη συνάντηση ΔΗΚΟ με Χριστόφια ημερ. 22.6.2009
Παράγραφος 5. «Εάν το ΔΗΚΟ λάβει διορισμούς σε ημικρατικούς οργανισμούς υπό την ανανεωμένη αρχηγία του Κάρογιαν, το στρατόπεδο Κάρογιαν και Κυπριανού εντός του ΔΗΚΟ θα ενδυναμωθεί[...] Αυτό προμηνύεται ως θετικό αποτέλεσμα και για τον Χριστόφια.»
Συνάντηση Ντάουνερ με Soyer ημερ. 16.Ιουλίου 2009
Παράγραφος 4 «Ο Soyer [...] Ανέφερε ότι το ΑΚΕΛ, ΔΗΣΥ, CTP και ΤCP θα έπρεπε να δουλέψουν μαζί
για να εξηγήσουν την έννοια της ομοσπονδιακής λύσης. Κοινές πλατφόρμες (ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ) θα πρέπει να συμφωνηθούν με ακαδημαϊκούς και επιχειρηματίες ακολουθώντας το παράδειγμα του Oslo Group πριν από το Σχέδιο Ανάν.
Συνάντηση Ντάουνερ με Γλαύκο Κληρίδη 15 Ιουλίου 2009 (επέτειος πραξικοπήματος υπενθυμίζω)
Παράγραφος 1 «Ο Κληρίδης υποστήριξε ότι εν ολίγοις η Κύπρος ήταν χωρίς ηγέτη. Υπέδειξε στον Ντάουνερ ότι η πρόκληση δεν ήταν να βρεθεί μια λύση αλλά το πως θα πουλούσαν τη λύση «but also to sell a solution».
Παράγραφος 2. «Ο Κληρίδης υποστήριξε ότι ήταν καιρός να εγκαταλειφθούν οι κόκκινες γραμμές και πρόσθετα ανέφερε ότι το Εθνικό Συμβούλιο ήταν εμπόδιο παρά βοήθεια.»
Σημαντική η αναφορά του Ντάουνερ στην Παράγραφο 9 όπου αναφέρει τα ακόλουθα: «Σε περίπτωση που δεν εξευρεθεί λύση έγκαιρα, τότε η Φόρμουλα των Ηνωμένων Εθνών για Διζωνική Δικοινοτική Ομόσπονδη Δημοκρατία θα πρέπει να αλλάξει
Η πιο πάνω παραδοχή του Ντάουνερ, την οποία επανέλαβε και πριν λίγες μέρες δείχνει ότι πρέπει να αντισταθούμε. Η αλλαγή της φόρμουλας λύσης επαφίεται στο Νέο Πρόεδρο να το επιτύχει αυτό.
Ας θυμηθούμε τις οδηγίες και συμφωνίες μεταξύ Αναστασιάδη και Ντάουνερ να εκφοβίσουν τους Κυπρίους για το αποτέλεσμα μιας μη λύσης. Παραπέμπω σε συνέντευξη του Αναστασιάδη 26.10.2008:
«Ένα θα πω. Εάν διαπράξουμε το λάθος να εγκαταλείψουμε τις διαπραγματεύσεις, το επόμενο που μας αναμένει είναι η τύχη του Κοσόβου, της Αμπχαζίας και της Οσετίας. Ας συνειδητοποιήσουμε, επιτέλους, ότι αν δεν εργαστούμε σκληρά, παραμένοντας προσηλωμένοι στα θέματα αρχής, ώστε να εξεύρουμε λύση μέχρι το Απρίλιο ή Μάιο του 2009, η επόμενη φορά που θα ξαναμιλήσουμε για το Κυπριακό, και το λέω με πλήρη επίγνωση, δεν θα είναι για επανένωση αλλά για δύο χωριστά κράτη και θα με θυμηθείτε.»
Για χάριν ιστορικής συνέπειας αναφέρω ότι στις 27.10.2008 έλαβε ως απάντηση των πιο πάνω τα εξής:
«δεν υπάρχουν ούτε τελευταίες ευκαιρίες ούτε τελεσίγραφα, σημειώνοντας ότι πρόκειται «για ξαναζεσταμένο φαγητό, που έχει σερβιριστεί πολλές φορές στον κυπριακό λαό»
Συνέχισε, «γινόμαστε μάρτυρες μιας λογικής που αρχίζει σιγά σιγά να καλλιεργείται. Προσωπικά, είπε, προ πολλού και εγώ ο ίδιος αλλά και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είχαμε πει ότι δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια για συμβιβασμούς και υποχωρήσεις από δικής μας πλευράς, και ο κύριος Αναστασιάδης μάς είπε ότι κακώς λέμε αυτό το πράγμα». Τάδε έφη ο κ. Κάρογιαν του 2008.
Βεβαίως, ως παρένθεση, να σας θυμίσω και τι έλεγε ο κ. Κάρογιαν του 2011 για τον Αναστασιάδη στις 26 Ιουλίου 2011 «ο κ. Αναστασιάδης επιλέγει την οδό του λαϊκισμού και της δημαγωγίας και λιπαίνει το διχασμό και τη μισαλλοδοξία. Και αποκαλύπτει σοβαρά ελλείμματα δημοκρατίας και πολιτικού ήθους. Αλήθεια, έτσι υλοποιεί ο κ. Αναστασιάδης το προεκλογικό του σύνθημα ‘ενώνουμε δυνάμεις’»;
Αυτή η ανακοίνωση μέχρι και την περασμένη Τετάρτη ήταν αναρτημένη στην Ιστοσελίδα του ΔΗΚΟ (την έχω τυπωμένη εδώ), πλέον έχει αφαιρεθεί, όπως και το διάγγελμα του Αναστασιάδη στις 15.4.2004 υπέρ του ΝΑΙ έχει διαγραφεί από την ιστοσελίδα του ΔΗΣΥ.
Ας δούμε και το «αμετακίνητο» σε αρχές και αξίες. Ερώτηση προς τον κ. Κάρογιαν σε συνέντευξη ημερ. Ιουλίου 2012 στο περιοδικό Prestige: «ΕΡ: Θα υποστηρίζατε υποψήφιο για την προεδρεία του κράτους, ο οποίος φανερά ήταν υπέρ του «ναι» στο Δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν;
ΑΠ: Οι θέσεις του κόμματός μου ήταν και είναι πάντοτε καθαρές και τη στιγμή που εσύ ζητάς να υπάρχει μια διεκδικητική πολιτική σε ταύτιση με τη βούληση του λαού όπως εκφράστηκε το 2004, άρα το Δηκο δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να υποστηρίξει υποψήφιο που να έχει ταχθεί υπέρ του Σχεδίου Αναν.»
Αυτά τον Ιούλιο του 2012! Χωρίς σχόλιο!
Επανέρχομαι στους εκφοβισμούς Αναστασιάδη. Σήμερα 2012 οι προβλέψεις και απειλές έχουν διαψευστεί πανηγυρικά καθώς δεν είχαμε Μικρασιατική Καταστροφή και δεν γίναμε Κόσοβο ή Όσετια, ίσως Αφρική λόγω οικονομίας.
Πολλοί ισχυρίζονται σήμερα ότι ο Αναστασιάδης ξεπέρασε το σχέδιο Ανάν και ότι σέβεται την απόφαση του 76%. Τα έγγραφα καταδεικνύουν ότι αυτό δεν αποτελεί την πραγματικότητα.
Υπενθυμίζω ενδεικτικά ορισμένες δηλώσεις που έγιναν στη βάση των όσων συζητήθηκαν με τον κ. Ντάουνερ και αφορούσαν περαιτέρω υποχωρήσεις, συγκεκαλυμμένη επιδιαιτησία, την προστασία μόνο του 1/3 της περιουσίας των ΕΚ, τη συμπόρευση και συνεργασία ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ στο Κυπριακό, την ανάγκη διεύρυνσης των εγγυήσεων και ιδιαίτερα τρόπους άσκησης των επεμβατικών δικαιωμάτων.
Αυτά καταδεικνύουν σαφώς ότι τα όσα αναφέρθηκαν για ωραιοποιήσεις του σχεδίου ώστε να ΦΑΙΝΕΤΑΙ πιο καλό, αποτελούν γεγονός.
Ακολούθως θα ήθελα να παραπέμψω σε έγγραφα που διέρρευσαν στην ιστοσελίδα Wikileaks και αποκαλύπτουν τα όσα λέχθηκαν κατά τις συναντήσεις διαφόρων με τον Αμερικανό Πρέσβη.
Έγγραφο με αναφορά 08NICOSIA273 ημερ. 30.4.2008. Μετά από συνάντηση με τον κ. Αναστασιάδη ο Αμερικανός Πρέσβης καταγράφει μεταξύ άλλων:
Ο Αναστασιάδης άρχισε με επαίνους σχετικά με την αρχική απόδοση του Δημήτρη Χριστόφια ως πρόεδρος. «Ο Χριστόφιας έκανε τεράστια λάθη στο παρελθόν» είπε ο Αναστασιάδης, «ειδικά σε σχέση με τη στήριξη του Παπαδόπουλου και την εγκατάλειψη του σχεδίου Ανάν το 2004». Όμως φαίνεται ότι ο ηγέτης του ΑΚΕΛ έμαθε από τα λάθη του. [...]
«Ο Χριστόφιας (ως Αρχηγός του ΑΚΕΛ) υιοθέτησε μια διαφορετική προσέγγιση το 2004, και δες που καταλήξαμε», είπε ο Αναστασιάδης οδυρόμενος. Ο ΔΗΣΥ θα έπαιζε πλέον ένα διαφορετικό παιχνίδι, νοουμένου
ότι ο Πρόεδρος και το ΑΚΕΛ δεν καταχράζονταν την αντιμετώπιση με τα παιδικά γάντια (kid glove treatment) [...] O Αναστασιάδης είχε έκδηλα εντυπωσιαστεί από τον Πρωθυπουργό της Τουρκίας.
Στην ίδια συνάντηση αναφορικά με τον Τάσσο Παπαδόπουλο είπε τα ακόλουθα:
«Ήταν ανόητος/ηλίθιος (stupid) πέραν πάσης αντίληψης που δεν διαπραγματεύτηκε το Σχέδιο [Ανάν] καλή τη πίστη», δυσφήμιζε/κακολογούσε (decried) ο Αναστασιάδης, η φωνή του χρωματισμένη από το θυμό. [...]
«Ευτυχώς (Thankfully) ο Παπαδόπουλος ήταν εκτός της εικόνας πλέον, και ο Αναστασιάδης είχε μεγάλη υπερηφάνεια για το γεγονός ότι συνέβαλε στην εκλογική του ήττα. «Ο εθνάρχης πέθανε» ισχυρίστηκε και οι ιστορικοί του μέλλοντος θα εγκωμίαζαν τις προσπάθειες του να το θάψει»
Έγγραφο με κωδικό 07NICOSIA839 ημερομηνίας 18.10.2007. Παράγραφος 1 «Ο Αναστασιάδης υποστήριξε ότι η Κύπρος επειγόντως χρειαζόταν νέα ηγεσία, αφού οι «ηλίθιες» πολιτικές (stupid policies) του Προέδρου Παπαδόπουλου είχαν φέρει ντροπή και προσβολή (shame and embarrassment) στο νησί».
Παράγραφος 7 Ο Αναστασιάδης κατηγόρησε (decried) τον Παπαδόπουλο ότι οδηγούσε τη χώρα σε καταστροφή και μάλιστα, σφυρώντας, στη διαδρομή.
Παράγραφος 10 Ο Αναστασιάδης καθώς αναφέρθηκε στον Τάσσο είπε «η ουρά του σκύλου δεν ισιώνει».
O ίδιος κ. Αναστασιάδης που το περασμένο Σάββατο 24.11.2012 μιλώντας για τον Τάσσο και το Σπύρο δήλωνε στην Κεντρική Επιτροπή του ΔΗΚΟ τα ακόλουθα: «Μπορεί να μας χώρισαν διαφορές στη διαχείριση του εθνικού θέματος, ποτέ όμως δεν υπήρξε αμφισβήτηση του πατριωτισμού και των αγώνων τους για τη διάσωση του Ελληνισμού και της Κύπρου».
Συνεχίζω με το έγγραφο με κωδικό 09NICOSIA193 ημερ 19.3.2009 Παράγραφος 7 «Για το θέμα της ασφάλειας και των εγγυήσεων, το Σχέδιο Ανάν του 2004 πρέπει να αποτελεί τη βάση για διαπραγμάτευση.»
«Η διεθνής κοινότητα πρέπει να χρησιμοποιήσει την επόμενη ανανέωση (τον Ιούνιο) για να «εκχύσουν λίγη αβεβαιότητα» (to inject a bit of uncertainty) για το μέλλον της ΟΥΝΦΙΚΥΠ, συμπλήρωσε ο Ντάουνερ.»
Το Έγγραφο με κωδικό 09NICOSIA200 ημερομηνίας 20.3.2009 Παράγραφος 2 αναφέρει ότι «ο Κάρογιαν υποστηρίζει μια πιο ανεκτική θέση υπέρ του Προέδρου Χριστόφια για χάριν της παραμονής του στην εξουσία» (for the sake of staying in power).»
Έγγραφο 09NICOSIA317 ημερομηνίας 3.5.2009
Παράγραφος 1: «Ο Αναστασιάδης άσκησε κριτική στον Χριστόφια για την αργή πρόοδο των διαπραγματεύσεων [...] O Αναστασιάδης ισχυρίστηκε ότι ακόμη ήλπιζε να δημιουργήσει ένα κοινό μέτωπο υπέρ της λύσης με τον Χριστόφια και το Κομμουνιστικό του Κόμμα ΑΚΕΛ»
Πότε? στις 3.5.2009!
Παράγραφος 2. Ο Αναστασιάδης ανέφερε ότι η δημόσια τοποθέτηση του Χριστόφια ότι απορρίπτει τις εγγυήσεις έχει καταστήσει σχεδόν αδύνατον να μπορούμε να πουλήσουμε (to sell) μια συμβιβαστική λύση στο λαό»
Παράγραφος 5. υπό τον τίτλο «lets find a way to join forces» δηλαδή ας βρούμε τρόπο να ενώσουμε δυνάμεις, «ο Αναστασιάδης ανέφερε ότι το Κόμμα του εξακολουθούσε να θέλει να δημιουργήσει συμμαχία με το υπέρ της λύσης ΑΚΕΛ για να μπορέσει να δημιουργηθεί μια δυναμική «momentum» για να επιτευχθεί το ΝΑΙ σε ένα μελλοντικό Δημοψήφισμα.»
Συνεχίζει το έγγραφο Παράγραφος 7. «Ο Αναστασιάδης, για να προσθέσει δραματική εικόνα, ενώ μιλούσε έκανε παύση για να βάλει μια μεγάλη δόση ουίσκι (παρόλο που ήταν μεσημέρι). Η Ικανότητα του Αναστασιάδη να ενθαρρύνει το ΑΚΕΛ και τον Χριστόφια να υιοθετήσει μια πιο τολμηρή στάση (bolder approach) φαίνεται να είναι εξαιρετικά περιορισμένη.»
Έγγραφο 09NICOSIA47 ημερομηνίας 26.1.2009 «Ο Αναστασιάδης ανέφερε στον κ. Μάθιου Μπραίζα ότι η συνεχής δαιμονοποίηση του Σχεδίου Ανάν, απέκλεισε μεγαλύτερη πρόοδο στο Κυπριακό.» (Σαφής επομένως η θέση του ότι το σχέδιο δεν θα έπρεπε να δαιμονοποιηθεί ο κ. Αναστασιάδης που υποστηρίζει, κατά τα άλλα, ότι σέβεται το 76%).
«Ο Αναστασιάδης ζήτησε μεγαλύτερη εμπλοκή/συμμετοχή από τη διεθνή κοινότητα από ότι ο Χριστόφιας είναι διατεθειμένος να ανεχθεί, ειδικά στη κρίσιμη φάση του πάρε δώσε. Η τοποθέτηση αυτή δείχνει ότι όχι μόνο ο Αναστασιάδης αποδέχεται την επιδιαιτησία αλλά και την επιδιώκει.»
Παράγραφος 3 «Ο Αναστασιάδης αναφέρθηκε στην κάθετη άρνηση της Κυβέρνησης να κάνει αναφορά στο σχέδιο Ανάν σε μια σύγκριση μεταξύ Ε/Κ και Τ/Κ αλλά και των θέσεων του Σχεδίου Αννάν σε θέματα διακυβέρνησης, κάτι που ο ΔΗΣΥ απαιτούσε (was demanding).»
Έγγραφο 06NICOSIA766 ημερομηνίας 23.5.06 «Ο Αβέρωφ Νεοφύτου ανέφερε ότι το Κόμμα του έχει υποφέρει τα μάλλα για την επιλογή του «NAI» στο σχέδιο ανάν κατά το δημοψήφισμα. [...] Γι’ αυτό το λόγο το κόμμα του δεν μπορεί δημόσια να υποστηρίξει το σχέδιο αναν. (his party cannot publicly support the annan plan). Παρόλο που κατ ιδίαν είναι διατεθειμένος να ομολογήσει ότι το Σχέδιο Ανάν παραμένει η μόνη βιώσιμη βάση για επανένωση».
Σε αντιδιαστολή, ας δούμε τι έλεγε ο Γιώργος Λιλλήκας την ίδια περίοδο: Έγγραφο 06NICOSIA979 ημερομηνίας 27.6.06.
«Ο Λιλλήκας μας προειδοποίησε ότι οι Κύπριοι και άλλα κράτη μέλη της Ε.Ε. δεν είναι διατεθειμένα να παραβλέψουν τη διαρκή άρνηση της Τουρκίας να συμμορφωθεί με τις υποχρεώσεις της προς την Ε.Ε. Ανέφερε ότι η Κύπρος δεν θα δίσταζε να σταματήσει την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας.»
Παράγραφος 3. «Ο Λιλλήκας επίσης ανέφερε ότι ενώ η Κύπρος και ο υπόλοιπος κόσμος είχε συμφέρον η Τουρκία να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Οικογένεια, αυτό δεν μπορούσε να γίνει με τους όρους της Τουρκίας, η Τουρκία έπρεπε να συμμορφωθεί με ευρωπαϊκούς κανόνες διακυβέρνησης και διεθνούς συμπεριφοράς. Ο Λιλλήκας ήλπιζε ότι η Τουρκία θα αντιλαμβανόταν ότι και για εκείνους ήταν πιο μακροπρόθεσμα θετικό να ενταχθούν στην Ε.Ε παρά να συνεχίζουν να κατέχουν την Κυπριακή Δημοκρατία. Η Τουρκία δεν μπορεί να κάνει και τα δύο.»
Τραγικές είναι και οι θέσεις του Γλαύκου Κληρίδη, όπως αυτές καταγράφονται στο Έγγραφο 07NICOSIA932 ημερομηνίας 19.11.07
Παράγραφος 3. «Ο Γλαύκος Κληρίδης αναφέρει ότι εάν ο Παπαδόπουλος επιβιώσει τον 1ο γύρο των εκλογών η ήττα του θα εξαρτηθεί από την συνεργασία μεταξύ των ιστορικών εχθρών ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ.»
Παράγραφος 4. «Η Κύπρος χρειάζεται πιο ευρεία κυβέρνηση (wider government) για να μπορέσει να φιλοξενήσει και το ΔΗΣΥ αλλά και το ΑΚΕΛ. (διερωτώμαι μήπως γι ́αυτό και το σημερινό προεκλογικό σύνθημα ενώνουμε δυνάμεις;) Και τα δύο αυτά κόμματα απεχθάνονται να παραδεχτούν δημόσια την ανάγκη συνεργασίας μεταξύ τους για να κερδίσουν τον Παπαδόπουλο. Ο πρώην Πρόεδρος εξέφρασε το ενδιαφέρον του για να βοηθήσει στη δημιουργία μια ευρύτερης συμμαχίας των δύο και υπαινίχθηκε ότι προσπαθούσε να λειτουργήσει ως διαμεσολαβητής προς το σκοπό τούτο.»
Παράγραφος 6. «Ο Κληρίδης υποστήριξε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα έπρεπε να έχουν ένα ρόλο κλειδί, έστω και από το παρασκήνιο (even if behind the scenes).»
Παράγραφος 9. «Ο Κληρίδης εστίασε την προσοχή του στην ανάγκη να ηττηθεί ο Παπαδόπουλος αντί στη νίκη του Κασσουλίδη.»
Έγγραφο 08NICOSIA91 ημερομηνίας 7.2.2008. Παράγραφος 4. «Ο Αναστασιάδης καλωσόρισε το ανεπίσημο δέσιμο μεταξύ των ιδεολογικά διαφορετικών ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ, διότι κατά την άποψή του μια τέτοια θα διασφάλιζε ότι η όποια λύση του Κυπριακού Προβλήματος στην οποία κατέληγαν οι συνομιλίες θα τύχανε μιας πλατιάς πολιτικής υποστήριξης στη Βουλή. Όμως κατηγόρησε το ΑΚΕΛ ότι δεν έχει το κουράγιο να χορέψει (does not have the courage to dance). Εδώ επιβεβαιώνεται και η κατά καιρούς εκπεφρασμένη βάσιμη ανησυχία ότι θα προσπαθήσουν να περάσουν την όποια νέα πρόταση από τη βουλή και μετά ίσως από δημοψήφισμα.»
Κλείνω την παρουσίαση των εγγράφων με την αποκάλυψη Φωτιά που αφορά στην επίσκεψη του Αναστασιάδη στην Τουρκία το 2005.
Κατά τη διάρκεια της 30λεπτης συνάντησης Γκιούλ- Αναστασιάδη στην Τουρκία, η Αμερικανική Πρεσβεία της Άγκυρας στο έγγραφο 05ANKARA799 ημερομηνίας 11.2.2005 αναφέρει τα εξής: «Αντιλαμβανόμαστε ότι ο Αναστασιάδης ήγειρε αλλαγές επί του σχεδίου Ανάν οι οποίες θα μπορούσαν να βοηθήσουν τον ΔΗΣΥ να κερδίσει πιο πολλή υποστήριξη για αυτό μέσα στους Ε/Κ».
«Ο Disli είπε ότι ο Αναστασιάδης ανέφερε του Γκιούλ ότι εάν υπήρχαν «ορισμένες αλλαγές» (εντός εισαγωγικών διότι ακριβώς θα ήταν διακοσμητικές!!!) στο Σχέδιο Αννάν, ο ΔΗΣΥ θα έσπρωχνε εκ νέου το σχέδιο Αννάν στους Ελληνοκύπριους (would again push the plan with the Greek Cypriot Public)».
Πρόσθετα, η Αμερικανική Πρεσβεία στο πλαίσιο της συνάντησης Ερντογάν- Αναστασιάδη αναφέρει στο έγγραφο 05ANKARA866 ημερ. 15.2.2005 τα εξής: «Ο Αναστασιάδης και πάλι (again) ήγειρε πιθανές αλλαγές στο σχέδιο Ανάν, όμως αυτή τη φορά με πιο πολλή λεπτομέρεια σε σχέση με τη συνάντηση του Γκίουλ.»
Υπενθυμίζω ότι τότε δέχθηκε να φωτογραφηθεί κάτω από το σύνθημα «όλα για την Τουρκία». (ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ)
Αυτή, Φίλοι μου είναι συγκεκριμένη δέσμευση προς τον τότε Υπουργό Εξωτερικών και Πρωθυπουργό της Τουρκίας. Αυτή είναι η μόνη αλήθεια. Αλλαγές επί του Σχεδίου Αναν. Μια εμμονή διαχρονική, του χθες, του σήμερα και προφανώς του αύριο. Οτιδήποτε άλλο λεχθεί προεκλογικά σήμερα με γραπτές ή όχι συμφωνίες είναι απλά μια ανώδυνη προεκλογική υπόσχεση χωρίς αντίκρισμα και πρακτική εφαρμογή.
Στις 24.11.2012 ο ίδιος άνθρωπος διαβεβαίωνε την Κεντρική Επιτροπή του ΔΗΚΟ ότι δεν μεταλλάσσεται και δεν θα μεταλλαχθεί ποτέ, δηλώνοντας πως το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος του 2004 δεν είναι μόνο σεβαστό αλλά και απόλυτα δεσμευτικό.
Επανέρχομαι στο έγγραφο 08NICOSIA273 ημερομηνίας 30.4.2008 για να κλείσω. Για το Σχέδιο Αννάν ο Πρέσβης ανέφερε τα ακόλουθα:
«Ο Αναστασιάδης κατ’ ακρίβεια υποστήριζε την επαναφορά (retabling) του Σχεδίου Ανάν με στόχο αλλαγές σχεδιασμένες να καταπραΰνουν (assuage) τις ανησυχίες των Ε/Κ.»
«[...] Πρόσθετα εάν ο Αναστασιάδης ανέφερε τη θέση αυτή δημόσια ή έστω και κατ ́ιδία, για να το δει μετά να διαρρέει, η επακόλουθη καταδίκη μπορεί να περιθωριοποιήσει τον ταλαντούχο πολιτικό σε μια κρίσιμη περίοδο. Εμείς (Σημ δική μου: Οι Αμερικανοί) θεωρούμε ότι ο Αναστασιάδης εξυπηρετείτε καλύτερα εάν προωθεί μέσα στο «καλάθι» των διαπραγματευτών τη συμπερίληψη στοιχείων του Σχεδίου Ανάν, αλλά όχι το σχέδιο αυτούσιο και την ορολογία του». ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ
Αυτά δεν είναι παρά μόνο η κορυφή του παγόβουνου! Αποτελούν ένα μικρό δείγμα των όσων εντελώς τυχαία διέρρευσαν. Τρομάζω μόνο στην ιδέα πόσα άλλα συμφωνήθηκαν πίσω από κλειστές πόρτες για το λαό χωρίς το λαό.
Εγγραφο Ντάουνερ ΔΙΑΣ Ν1 80 Αυτά τα άτομα επέλεξαν να συνεργαστούν υπό τις οδηγίες και την καθοδήγηση ξένων κέντρων λήψεως αποφάσεων. Γνωστές οι εξαγορές συνειδήσεων στο παρελθόν και επιτακτική η ανάγκη εξαγοράς νέων. Αυτό τους καθιστά επικίνδυνους.
Δεν υπάρχει κανένα δίλημμα. Επιλέγω τη διεκδίκηση για επιστροφή στην Κερύνεια παρά την κομματική κινδυνολογία. Ίσως εκείνους τους ενώνει η Μύκονος, εμάς μας ενώνει η ανησυχία για το μέλλον.
Έχουμε δύο υποψήφιους του ΝΑΙ και έναν του ΌΧΙ. Τότε δέχθηκαν η οικονομική συνεισφορά των Ε/Κ στο νέο κράτος που προέκυπτε από παρθενογένεση να είναι 90% ενώ των Τ/Κ 10%, ενώ σε όλα τα υπόλοιπα να υπάρχει συμμετοχή 50-50%.
Δέχτηκαν να υπάρχουν 3 κυβερνήσεις, 3 δημόσιες υπηρεσίες, 3 βουλές, 3 δικαστήρια, 3 αστυνομίες κτλ τα οποία θα λειτουργούσαν με συνεισφορά 90- 10%. Σκεφτείτε εάν σήμερα περίπου το 48% του ΑΕΠ χρειάζεται για να συντηρήσει μια διοίκηση ποιο ποσό θα χρειαζόταν για συντήρηση 3 κυβερνήσεων με αναλογία 90-10% και Τρόικα.
Δέχθηκαν η ΑΟΖ και το φυσικό αέριο μας να είναι 50-50 και πρόσθετα δέχθηκαν να έχουν κυριαρχικά δικαιώματα και ΑΟΖ οι άσπονδοι φίλοι μας οι Άγγλοι.
Δέχθηκαν το κόστος της λύσης να επιβαρύνει την μελλοντική «Ενωμένη Κυπριακή Δημοκρατία» και όχι την Τουρκία. Με βάση υπολογισμούς του 2004 η λύση θα στοίχιζε 43 Δισεκατομμύρια ευρώ τα οποία θα πληρώναμε κατά 90% εμείς και 10% οι Τουρκοκύπριοι ενώ η Τουρκία, ο κατακτητής τίποτα.
Δέχθηκαν να υπάρχει φυλετική διάκριση, ποσοστώσεις και σταθμισμένη ψήφος. Δέχθηκαν λύση που παραβίαζε την Δημοκρατία και την ισότητα.
Δέχθηκαν μόνιμες αποκλίσεις από το Κεκτημένο, όχι όμως στην Κάθοδο των Τούρκων, εκεί δέχθηκαν να έρθουν 80 εκατομμύρια Τούρκοι με δικαίωμα εγκατάστασης διακίνησης και ιδιοκτησίας.
Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι έκτοτε άλλαξαν. Αντίθετα συνεχίζουν απτόητοι, σκορπώντας απλόχερα ανέξοδες απολογίες. Η επιλογή είναι απλή.
Πρέπει να αντισταθούμε. Όπως τότε, έτσι και σήμερα θα μας βρουν μπροστά τους, Όπως τότε έτσι και σήμερα ο κόσμος θα ανατρέψει τους σχεδιασμούς τους. Μπορούμε να τα καταφέρουμε και πάλι, γιατί μας αξίζει να έχουμε ένα μέλλον ελπιδοφόρο, ένα μέλλον στο οποίο η Κυπριακή Δημοκρατία δεν θα απειλείται από τις δικές μας μονομερείς υποχωρήσεις και σφάλματα.
Όλοι μαζί να κάνουμε το μέλλον καλύτερο σήμερα. Ας μην ξεχνούμε ότι το παρελθόν αποτελεί πρόλογο του μέλλοντος.
Σίμος Α. Αγγελίδης Λευκωσία 26.11.2012

Τρίτη 11 Φεβρουαρίου 2014

Πραγματικός πιστός ή το σύνδρομο κομματικού του υποτελούς



Χρήστος Ιακώβου
Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών

Ένα από τα βιβλία που το πέρασμα του χρόνου τούς προσθέτει αξία είναι το κλασικό πλέον σύγγραμμα του Έρικ Χόφφερ (1902-1983), «The True Believer. Thoughts on the nature of Mass Movements». Πρωτοκυκλοφόρησε το 1951 στις ΗΠΑ ενώ στην Ελλάδα κυκλοφόρησε μεταφρασμένο με τον τίτλο «Ο Πραγματικός Πιστός» το 1969. Αν και ο Χόφφερ δεν διέθετε καμία ακαδημαϊκή μόρφωση, εντούτοις κατόρθωσε να αναδειχθεί σε ένα από τους μεγάλους της αμερικανικής διανόησης. Προτού καθιερωθεί ως διανοούμενος εργάστηκε για χρόνια ως λιμενεργάτης. Συστηματικώς απέφυγε στη ζωή του να φορέσει την ταμπέλλα κάποιου συστήματος ή κάποιας οργάνωσης. Σε ηλικία επτά ετών έχασε το φως του για να το ξαναβρεί ανεξήγητα στα δεκαπέντε του. Ήταν από τους πρώτους που μελέτησε το φαινόμενο του φανατισμού, επικεντρώνοντας την έρευνά του στην έλλειψη αυτοπεποίθησης.

Ο Χόφφερ διαπραγματεύτηκε συστηματικώς τους λόγους που οδηγούν ένα άνθρωπο να ενταχθεί σε μία ομάδα και να προσηλωθεί με παράλογη αφοσίωση στο σκοπό της, ιδιαίτερα αν αυτή η ομάδα είναι πολιτικό κόμμα. Τι είναι αυτό που εξαναγκάζει ένα άνθρωπο, πέρα από κάθε λογική πολλές φορές, να απολυτοποιήσει μία πολιτική ιδεολογία ή ένα πολιτικό κόμμα; Πως μπορεί ένα κατά τα άλλα λογικό άτομο να ερωτευθεί με τόσο πάθος μια φαντασίωση, ώστε ακόμα και όταν αυτή έχει αποκαλυφθεί εκ των γεγονότων αυτό να αγκυλώνεται ακόμη περισσότερο πάνω της; Για πολλούς ανθρώπους η ανάγκη να πιστέψουν, ορισμένες φορές υπερβαίνει την ικανότητα τους να σκεφτούν λογικά για τα δεδομένα -υπέρ
και κατά- που αφορούν στην πίστη αυτή.

Όπως αναφέρει ο Χόφερ, «Η πίστη σε μια ιερή υπόθεση είναι σε μεγάλο βαθμό υποκατάστατο για τη χαμένη αυτοπεποίθηση. Όσο μικρότερη ιδέα μπορεί να έχει ένας άνθρωπος για τον εαυτό του, τόση μεγαλύτερη προθυμία δείχνει για να αποδίδει στο κόμμα του ιερή του υπόθεση, απόλυτη τελειότητα.» Κατά συνέπεια, η ανάγκη να πιστέψουμε σε ψεύτικα θαύματα αψηφά μονίμως τον ορθολογισμό.

Ο πραγματικός πιστός είναι εξ ορισμού παραληρηματικός, με την ψυχιατρική έννοια του όρου: μπορεί δηλαδή να πιστεύει αυτό που είναι λάθος και είναι ανίκανο να πειστεί από αποδείξεις και επιχειρήματα πως οι ιδέες του, οι απόψεις του, οι εκτιμήσεις του είναι λανθασμένες.

Ο Χόφφερ χαρακτηριστικώς αναφέρει «Όσο λιγότερο μπορεί ένα άτομο να αξιώσει διάκριση για τον εαυτό του, τόσο περισσότερο έτοιμο είναι να αξιώσει όλες τις διακρίσεις για το έθνος του, τη θρησκεία του, τη φυλή του ή τον ιερό σκοπό του...Ένα άτομο είναι πιθανό να κοιτάει τη δουλειά του όταν η δουλειά του αξίζει κοίταγμα. Αν όχι, τότε ξεχνιέται από τις ανούσιες υποθέσεις του με το να κοιτάει τη δουλειά των άλλων...». «Ο φανατικός είναι συνεχώς ελλιπής και ανασφαλής. Δεν μπορεί να παράγει αυτοεπιβεβαίωση μέσα απ' τις δικές του δυνάμεις -μέσα από τον απορριπτέο εαυτό του- αλλά τη βρίσκει μόνο με το να αγκυλώνεται παθιασμένα σε οποιαδήποτε στήριγμα τύχει να αγκαλιάσει». Αυτή η παθιασμένη αγκύλωση
είναι η ουσία της τυφλής κομματικής προσήλωσης στην οποία βλέπει την πηγή όλης της αρετής και της δύναμης. Εύκολα βλέπει τον εαυτό του ως τον υποστηρικτή και τον υπερασπιστή του ιερού σκοπού που έχει γαντζώσει. Και είναι έτοιμος να θυσιάσει ακόμη και τη ζωή του.

Απαραίτητη προϋπόθεση βεβαίως για την επιβεβαίωση της κομματικής πίστης είναι το ότι πάντοτε θα υπάρχει κάποιος διάβολος για να λειτουργεί ως το αρνητικό άλλοθι των εμμονών, των ματαιοδοξιών και των ψυχώσεων. Το αντίπαλο δέος.

Όσο περισσότερο ο πραγματικός πιστός (κομματικό άτομο) είναι βυθισμένος στον κομματισμό, όσο βαθύτερα δηλαδή ευρίσκεται στη διαβάθμιση του αντικειμενικού ή υποκειμενικού εκ-κομματισμού, όσον περισσότερο είναι ριζωμένος με σταθερούς δεσμούς σε τοπικές και κεντρικές επιτροπές, άλλο τόσο περισσότερο ίσταται εκτός της κοινωνίας. Συνεπώς άλλο τόσο μεγαλυτέρα είναι η ψυχική προδιάθεση και η δυνατότητα απώλειας της ορθολογικής σκέψης, άρα η τάση προς μαζοποίηση του ατόμου πλέον αυξάνεται, και ταυτοχρόνως, ως συγκοινωνούντα δοχεία, αυξάνεται και ο βαθμός μαζοποίησης του πολιτικού βίου. 

Κατά την κομματική ψυχολογία οι ανερχόμενοι κομματικοί πιστοί θα πρέπει να περάσουν τις εξετάσεις στον κομματικό στίβο, ήτοι να αποδεικνύουν μονίμως στους κομματικώς ανωτέρους την κατωτερότητά τους. Αυτό είναι εκ της κομματικής λογικής αναγκαίο αφού για να νομιμοποιηθεί εσωκομματικώς η «ορθή» ή «ευφυής» σκέψη των ανωτέρων θα πρέπει να συντρέχει προς αυτό η χρησιμότητα των κατωτέρων, πλειστάκις απρόσιτη εις παν τι ορθολογικό. Διαφορετικά δεν είχαν αξία οι εσωκομματικές διαβαθμίσεις, με άλλα λόγια θα ήσαν όλοι ίσοι, δηλαδή ηλίθιοι.  



 

Δευτέρα 10 Φεβρουαρίου 2014

ΚΥΠΡΙΑΚΟ – ΠΕΡΙ ΕΦΙΚΤΟΥ ΚΑΙ ΕΥΚΤΑΙΟΥ


Σε συνέχεια του προηγούμενου μου άρθρου με τίτλο ‘’ Θέατρο Σκιών Αθηνών – Λευκωσίας’’ που αναφέρετο στις τρέχουσες διεργασίες για επανέναρξη συνομιλιών για  επίλυση του κυπριακού, σας μεταφέρω πιο κάτω έναν ενδιαφέρον άρθρο που αναλύει με εύστοχο τρόπο τι σημαίνει ‘’εφικτό’’ και τι ‘’ευκταίο’’ στο κυπριακό πολιτικό πρόβλημα.

Όπως επανειλημμένως έχω αναφέρει οι εκάστοτε κυβερνήσεις Αθηνών-Λευκωσίας στην προσπάθεια τους να επιβιώνουν σε βάρος των εθνικών θεμάτων, παρουσιάζονται στην κοινή γνώμη πάντοτε ως ομονοούσες και με ταύτιση απόψεων και θέσεων στο κυπριακό, το οποίο για δεκαετίες τώρα βαδίζει αργά και σταθερά προς τις πάγιες θέσεις της Τουρκίας που είναι η πλήρης τουρκοποίηση της Κύπρου.

Όταν παρακολουθώ αυτό το κακόγουστο θέατρο σε κάθε επίσκεψη κυπρίων προέδρων στην Αθήνα και τις δηλώσεις που ακολουθούν με πιάνει έναν περίεργο συναίσθημα και δεν ξέρω αν θα πρέπει να γελάσω η να κλάψω. Αν έχει φθάσει το κυπριακό μια ανάσα από την διχοτόμηση είναι γιατί η Τουρκία καθώς επίσης και οι φίλοι της γνωρίζουν ότι οι πολιτικοί Ελλάδας και Κύπρου δεν είχαν αλλά ούτε και ποτέ θα αποκτήσουν στο μέλλον μια πατριωτική εθνική στρατηγική στο θέμα και αυτό το εκμεταλλεύονται για να αναβαθμίζουν κάθε φορά τις απαιτήσεις τους. Τις περισσότερες ευθύνες για την κατάντια του κυπριακού πιστεύω ότι τις φέρει η  Ελλαδική πολιτική ηγεσία γιατί ακολουθούσε πάντα την ίδια ραγιαδίστικη στάση όπως και στα υπόλοιπα εθνικά θέματα πράγμα που αποθρασύνει την Τουρκία.

Το 1974 έγινε μια προδοσία που έδωσε στους τούρκους την αφορμή για να καταλάβουν το 40% της Κύπρου. Για να καλυφθούν κάποιοι πολιτικοί που εμπλέκοντο σε αυτήν ο φάκελος της προδοσίας δεν άνοιξε ποτέ. Έκτοτε οι πολιτικές ηγεσίες Ελλάδας και Κύπρου ακολουθούν την πολιτική του εφικτού, τουτέστιν την πολιτική του καλού παιδιού και της υποχωρητικότητας. Για 40 χρόνια τώρα οι δύο ηγεσίες δεν διαφώνησαν τουλάχιστον δημόσια σε τίποτα και τα πράγματα που οδηγήθηκαν σήμερα; Σήμερα βρισκόμαστε ένα βήμα πριν την διχοτόμηση με δύο χώρες χρεοκοπημένες να εκλιπαρούν γονυπετείς τους δανειστές τους να τους δίνουν χρήματα για μην καταρρεύσουν.

Δεν ξέρω αν είμαι υπερβολικός αλλά άρχισα πλέον να μην έχω καμία αμφιβολία ότι ο ελληνισμός γενικότερα διαθέτει τους πιο προβληματικούς, τους πιο κομπλεξικούς, τους πιο ανίκανους και ιδιοτελείς πολιτικούς από οιανδήποτε άλλη χώρα του πλανήτη γη.

 Όμηρος Αλεξάνδρου
  

Η μόνη εφικτή λύση για τώρα είναι αυτή της Τουρκίας

Άρης Πετάσης

Μιλώντας τελευταία για το εθνικό μας θέμα με υψηλόβαθμο ξένο διπλωμάτη του ανάφερα πως εμείς θα ψηφίσουμε υπέρ μιας λύσης επιβίωσης στον τόπο μας και μόνο εφόσον αυτή: α.) είναι πλήρως δημοκρατική, ακριβώς όπως ισχύει σε όλες τις χώρες της ΕΕ (ώστε να είναι και βιώσιμη και δίκαιη) β.) διασφαλίζει την απρόσκοπτη συνέχιση της Κυπριακής Δημοκρατίας και γ.) μας εξασφαλίζει πως η Τουρκία θα φύγει από την Κύπρο και δεν θα ξαναέλθει: όχι στο δικαίωμα στάθμευσης Τούρκικων στρατευμάτων και όχι στις «εγγυήσεις».  Ιδού η απάντηση του συνομιλητή μου διπλωμάτη: «η Τουρκία δεν δέχεται τίποτα από αυτά που μου είπες και έτσι η μόνη εφικτή λύση για τώρα είναι αυτή της Τουρκίας.»  «Τότε,» συνέχισα, «η Τουρκία δεν θα πάρει την υπογραφή μας που η ίδια  θέλει τόσο πολύ ώστε να νομιμοποιήσει όσα πήρε με την βία και την κατοχή .»  «Συμφωνώ απόλυτα πως η υπογραφή σας είναι το πανίσχυρο σας  όπλο,» μου είπε.
Διαβάζοντας το εξαίρετο βιβλίο του καθηγητή του Kings College London, Roderick Beaton με τίτλο, “Byron’s War” (Cambridge University Press) αντιλήφθηκα πως η επικοινωνιακή απάτη του δήθεν διλλήματος μεταξύ “εφικτού” και “ευκταίου” υπήρχε και κατά την διάρκεια επικού αγώνα 1821-32.
Η επιλογή τότε ήταν μεταξύ: α.) του “εφικτού” κάποιας αυτονομίας για την Ελλάδα που στην ουσία θα την έβαζε υπό τον πλήρη έλεγχο της Τουρκίας (τα ίδια περίπου αποτελέσματα όπως αυτά μιας “εφικτής” διζωνικής-δικοινοτικής λύσης) και β.) του “ευκταίου” της πλήρους ελευθερίας της Ελλάδος.  Μεταξύ των θιασωτών του “εφικτού” δυστυχώς ήταν και πολλοί οπλαρχηγοί  που υποστήριζαν την συγκεκριμένη επιλογή για δικούς τους ιδιοτελείς λόγους. Οι υποστηριχτές του “ευκταίου” (της πλήρους ελευθερίας της Ελλάδος) αποτελούνταν από τις ευγενέστερες και ποιο ανιδιοτελείς προσωπικότητες του αγώνος, μεταξύ των οποίων και ο πρίγκιπας Δημήτριος Υψηλάντης (απόφοιτος των στρατιωτικών σχολών της μετα-επαναστατικής Γαλλίας,) οι μεγάλοι φιλέλληνες Lord Byron και Percy Shelly και οι διανοούμενοι της Πόλης αλλά και της διασποράς (τον τότε καιρό διανοούμενος και  πατριώτης αποτελούσαν συνώνυμες λέξεις!)  Η ομάδα Υψηλάντη, λόγιων, κτλ γνώριζαν με βεβαιότητα πως το “εφικτό” τελικά θα κατέληγε σε εθελούσια υποδούλωση με την ψήφο/σφραγίδα των σκλαβωμένων Ελλήνων.  Έτσι, εισηγούνταν αντοχή, καρτέρια και τόλμη και όχι στην ηττοπάθεια. Δεν είναι ανάγκη να αναφέρω πως οι τότε υποστηρικτές του “εφικτού” και ηττοπαθείς κατηγορούσαν την ομάδα του “ευκταίου” σαν αιθεροβάμονες. Ευτυχώς, τελικά πρυτάνευσε ο πατριωτισμός και το αίσθημα αυτοσυντήρησης.
Το εφικτό αυτή την στιγμή ισοδυναμεί με την λύση που θέλει Τουρκία. Τίποτα άλλο.  Οι θέσεις της Τουρκίας υποστηρίζονται και από τις φίλες προς αυτή χώρες για τα δικά τους συμφέροντα.  Επιθυμούν διακαώς να αποενοχοποιηθεί η Τουρκία χωρίς να χάσει κανένα κεκτημένο της εισβολής.  Και κυρίως, να οδεύσει προς ένταξη στην ΕΕ και να καταστεί παίχτης στους δικούς μας ενεργειακούς πόρους πράγμα που θα ωφελήσει και τις συγκεκριμένες χώρες (έλευση αγωγού μέσω Τουρκίας και    φθηνότερη ενέργεια).  Ευτυχώς για μας απαραίτητο στοιχείο της λύσης αποτελεί η υπογραφή μας.  Γι’ αυτό και γυροφέρνουν οι διάφοροι δήθεν διαμεσολαβητές  πιέζοντας για γρήγορη «εφικτή λύση» που θα ξεκλειδώνει για την Τουρκία και τους φίλους της το ντουλάπι με τον χρυσό.
Η θέση πως, «εφόσον υπογράψουμε εφικτή λύση ελευθερώνουμε την Κύπρο από την Τουρκία»αποτελεί ψευδαίσθηση για να μη πω, και ας μου επιτραπεί ο όρος, μωρία.  Η υπογραφή μας τώρα θα μας υποδουλώσει μέχρι να φύγουμε για πάντα από την Κύπρο, εναγείς της ελληνικής ιστορίας μας. Το όλο σκηνικό του “εφικτού” είναι ήδη καλά στημένο και το μόνο που απουσιάζει είναι η πολυπόθητη για την Τουρκία και τους φίλους της υπογραφή μας ώστε να ανοίξει η οδός προς τα Κυπριακά κοιτάσματα ενέργειας.  Με την υπογραφή μας υπέρ του “εφικτού” θα καταστούμε ο μόνος λαός στην ιστορία που θα υποδουλωθεί  με την δική του ψήφο κατατρεγμένος από τις κατάρες των ένδοξων προγόνων του.

 

Κυριακή 9 Φεβρουαρίου 2014

ΘΕΑΤΡΟ ΣΚΙΩΝ ΑΘΗΝΩΝ - ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

 

 

Ολοκληρώθηκε σήμερα η επίσκεψη του Προέδρου Νίκου Αναστασιάδη στην Αθήνα για ανταλλαγή απόψεων με τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά σε σχέση με την απόφαση του Νίκου Αναστασιάδη να εμπλακεί σε νέο γύρο συνομιλιών με τους τούρκους χωρίς τις προϋποθέσεις που ο ίδιος έθετε τόσο προεκλογικά όσο και μέχρι πριν από λίγες μέρες. Κάποιοι προεκλογικά μου είχαν ασκήσει κριτική γιατί αποκάλεσα τον Νίκο Χρυσάνθου Αναστασιάδη ψεύτη, αναξιόπιστο, διαπλεκόμενο και διεφθαρμένο. Η μέχρι τώρα διακυβέρνηση του, δυστυχώς για αυτό τον ανώριμο πολιτικά λαό, με επαληθεύει.

 

Μετά το τέλος της συνάντησης τους οι δύο ηγέτες έβαλαν πάλι την κασέτα στο κασετόφωνο για να παίξει τις ίδιες ανέξοδες κακόγουστες ατάκες που ακούμε εδώ και 40 περίπου χρόνια, περί δήθεν πλήρης ταύτισης απόψεων, περί συμπόρευσης, περί ‘’ η Κύπρος αποφασίζει και εμείς την στηρίζομαι’’ περί, περί, περί μ....κιας το ανάγνωσμα.

 

Η έλλειψη σχεδιασμού, στρατηγικής και αταλάντευτης επιμονής σε θέσεις και αρχές που διέπονται από τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου μας διολισθαίνει αργά και σταθερά στους σταθερούς και αναλλοίωτους  στρατηγικούς στόχους των τούρκων. Η ακολουθητέα άρπα κόλα πολιτική των ηγεσιών Αθήνας και Λευκωσίας έχει πλέον καταντήσει ένα κακόγουστο θέατρο σκιών. Με την ανοχή των δύο αποχαυνωμένων λαών, η ελεεινή κομματοκρατία σε Ελλάδα και Κύπρο αφού πρώτα οδήγησε τον ελληνισμό στην πτώχευση, ετοιμάζονται τώρα, χωρίς πλέον αντιστάσεις να τον παραδώσουν στους Τούρκους και στη ευρωπαϊκή ολιγαρχία.  Αγαπημένε μου Λαέ, καλέ και αγαπημένε... πάντοτε ευκολοπίστευτε και πάντα προδομένε....όπως έλεγε και ο εθνικός ποιητής.

 

Η πιο κάτω ανάλυση του Νίκου Χειλαδάκη αναδεικνύει με τον πιο εύστοχο τρόπο την χρεοκοπία μας σε όλα τα επίπεδα.  

 

Όμηρος Αλεξάνδρου

http://omirosalexandrou.blogspot.com
 ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΕΤΣΙ Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ;
Το είχαμε γράψει από την αρχή ότι η επιβολή των μνημονίων και της οικονομικής και ψυχολογικής εξόντωσης του ελληνισμού σε Ελλάδα στην αρχή και στην συνέχεια στην Κύπρο, είχε σαν ένα βασικό στόχο το γενικό ξεπούλημα όλων των εθνικών θεμάτων. Δυστυχώς τώρα επαληθευόμαστε με τον πιο τραγικό τρόπο. Η Κυπριακή Δημοκρατία παύει πλέον να είναι Κυπριακή Δημοκρατία, παύει να είναι ανεξάρτητο κράτος ισότιμο μέλος της Ευρώπης και γίνεται ελληνοκυπριακή κοινότητα που έχει τα ίδια δικαιώματα με το κατοχικό ψευδοκράτος και κατά συνέπεια μοιράζεται, (και με αμερικανική εντολή), και τα ίδια οφέλη από τα ενεργειακά κοίτασμα που βρίσκονται στην κυπριακή ΑΟΖ.
Αυτός που με περισσό στόμφο διαβεβαίωνε τους Κύπριους πριν από τις προεδρικές εκλογές ότι δεν θα υπέγραφε το μνημόνιο της οικονομικής καταστροφής της μεγαλονήσου, αυτός που έπαιζε θέατρο με εκείνο τον ανεκδιήγητο υπουργό του των οικονομικών όταν τον έστελνε στη Μόσχα δήθεν για να διαπραγματευτεί βοήθεια που θα τον γλίτωνε από την Ευρωπαϊκή εξόντωση, αυτός, ο Ανα(ν)αστασιάδης, θα είναι αυτός που θα θάψει την Κυπριακή Δημοκρατία σε συνεργασία με τους ελληνόφωνους προδότες των Αθηνών, με αυτούς που εξόντωσαν την Ελλάδα, με αυτούς που δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο. Αλήθεια θα αφήσουμε έτσι να περάσει αυτή η τρομερή προδοσία ; Θα αφήσουμε έτσι να θαφτεί με αυτό τον πιο κυνικό τρόπο το κυπριακό, για το οποίο έδωσαν την ψυχή τους οι Σολομός και Ισαάκ όταν έπεφταν δολοφονημένοι εν ψυχρώ από τις κατοχικές τουρκικές σφαίρες ;
Υπάρχουν ακόμα Έλληνες σε αυτή την χώρα ; Που είναι οι αξιωματικοί που ορκίστηκαν να υπερασπίζονται την πατρίδα ; Που είναι οι διανοούμενοι αυτού του τόπου ; Οι ακαδημαϊκοί, οι δικαστές, η εκκλησία που έχει πιει το αμίλητο νερό ; Αυτή είναι η ελληνική εκκλησία που ήταν πάντα στην πρώτη έπαλξη για την υπεράσπιση των εθνικών μας θεμάτων ; Που είναι οι δημόσιοι άντρες που ορίστηκαν να υπερασπίζονται την εθνική μας ταυτότητα ; Παραδόθηκαν όλα σε δυο διοπτροφόρους προδότες που ξεπουλούν το κυπριακό για να κρατηθούν στις καρέκλες τους ;
Αυτή είναι Ελλάδα του 2014 ; Αυτή είναι η Ελλάδα που σε λίγα χρόνια θα έχει τη επέτειο των διακοσίων χρόνων από την εγερτήριο επανάσταση του 1821 ; Άραγε θα υπάρχει μέχρι τότε η Ελλάδα ; Διακόσια χρόνια μετά την επανάσταση, διακόσια χρόνια μετά το αίμα που χύθηκε από τους ήρωες του 21, ο τόπος αυτός θα είναι μια θλιβερή ανάμνηση, θα είναι γεμάτος μουσουλμανικούς μιναρέδες και μια ελληνογενή μειονότητα που θα πασχίζει να διασωθεί από τις αλλεπάλληλες συμφορές και προδοσίες. Εκεί μας οδηγούν! Εκατομμύρια φανατικοί μουσουλμάνοι θα κάνουν το τελικό γιουρούσι και τότε δεν θα μπορεί τίποτα να μας σώσει! Η προδοσία του Κυπριακού είναι η αρχή. Θα ακολουθήσει το μακεδονικό, το Αιγαίο και στο τέλος ότι θα απομείνει θα γίνει παρανάλωμα της γερμανικής βουλιμίας. Τότε θα λέμε πως κάποτε υπήρξε μια ιστορική Ελλάδα και οι Έλληνες θα είναι αντικείμενο ιστορικής μελέτης. Όσοι Έλληνες θα έχουν απομείνει εδώ, γιατί οι άλλοι θα έχουν ήδη φύγει από το καράβι που το βούλιαξαν
Αυτό είναι το μέλλον μας ;
ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Τρίτη 4 Φεβρουαρίου 2014

Η ΚΑΤΑΝΤΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ




ΤΟ ΕΙΔΑΤΕ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΚΑΝΑΛΙ ΑΥΤΟ Η ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ; ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΔΕΙΤΕ... ΤΑ ΠΟΥΛΗΜΕΝΑ ΜΜΕ ΔΕΝ ΤΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΟΥΝ ΑΥΤΑ... ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΝΕΤΑΙ ΤΟ ΚΟΙΝΟ... ΕΜΕΙΣ ΟΜΩΣ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ;  ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΟΥΜΕ!

Του Κώστα Βαξεβάνη

Αυτές οι γραμμές που διαβάζετε δεν είναι ρεπορτάζ. Δεν είναι ούτε άρθρο. Είναι εξομολόγηση, ή όπως αλλιώς λέγεται η ανάγκη που νοιώθεις να πεις πράγματα που συνήθως δεν τα λες. Πριν γραφτούν τα ρεπορτάζ που θα διαβάσετε για τους δύο δημοσιογράφους και τις ιδιαίτερες σχέσεις τους με Τραπεζίτη, πέρασα δύσκολες στιγμές. Δεν είχα καμιά αμφιβολία πως η απόφασή μου θα ήταν να δημοσιεύσω όσα δημοσιεύω, δηλαδή την αλήθεια, αλλά πολλές φορές οι άνθρωποι ακόμη και αν είναι σίγουροι και για τις αποφάσεις τους και για την αλήθεια, δεν αποφεύγουν το εσωτερικό τους αιματοκύλισμα.
Δύο δημοσιογράφοι, συνάδελφοί μου, πήραν δάνεια χωρίς εγγυήσεις, με την υπογραφή του τραπεζίτη και το χειρότερο, δεν τα πλήρωσαν. Τα πλήρωσε ο τραπεζίτης αντί για αυτούς. Ξέρω και τους δυό και μου ήταν πολύ δυσάρεστο που έπρεπε να καταγράψω αυτή την πραγματικότητα. Τις 3 περίπου δεκαετίες που κάνω αυτή τη δουλειά, έχω χάσει πολλούς φίλους, επειδή έχω αποφασίσει να την κάνω όπως πρέπει. Στην αρχή αυτό με πείραζε και με κλόνιζε. Τώρα πια ξέρω πως οι φίλοι, οι φίλοι μου, πρέπει οι ίδιοι να είναι τίμιοι και όχι να έχω εγώ το άγχος τι θα κάνω αν αποδειχθούν άτιμοι. Στη ζωή το πιο επικίνδυνο πράγμα είναι να αντιστρέφεις την ευθύνη.
Έχω γράψει αρκετές φορές, πως το σύστημα των media και η αντίληψη για το πώς ασκείται η δημοσιογραφία, είναι ένας από τους τρεις πυλώνες της διαφθοράς. Οι άλλοι δύο είναι το πολιτικό σύστημα και η επιχειρηματική-οικονομική ελίτ στη χώρα. Ζούμε όσα ζούμε, γιατί οι δημοσιογράφοι ξέχασαν το ρόλο τους. Αντί για εξουσία απέναντι στις άλλες εξουσίες, έγιναν μία από τις εξουσίες που αναπαράγει τις κοινωνικές ανισότητες και τη διαφθορά.
Οι δημοσιογράφοι όχι μόνο σιωπούσαν όταν έπρεπε να γράφουν και να μιλάνε, αλλά έγιναν ο μανδύας επιμελούς συγκάλυψης. Δεν σώπαιναν από αδιαφορία αλλά από συνειδητή επιλογή.
Λιγότεροι χρηματίστηκαν και ο περισσότεροι εκμαυλίστηκαν. Αντί να υπερασπιστούν την ανάγκη το ηθικό να συμβαδίζει με το νόμιμο, επέλεξαν να δικαιολογούν με τη νομιμότητα ανήθικες πράξεις. Μετατραπήκαμε από μαχητές της κοινωνίας, από αυτούς στους οποίους θα κατέφευγε ο κάθε αδικημένος, σε μια εκμαυλισμένη μάζα που καυχιέται για τις δημόσιες σχέσεις της, τις γνωριμίες με τον υπουργό ή την ικανότητα να ρουσφετοτακτοποιεί προσωπικά σαν πολιτικάντης παλιά κοπής.
Η άποψη περί συναδελφικής αλληλεγγύης δεν με βρήκε ποτέ σύμφωνο. Είμαστε συνάδελφοι και αλληλέγγυοι για να βγει η αλήθεια, όχι για να συγκαλυφθεί.
Όσοι συνάδελφοι δειλά έστω τολμούσαν να θέσουν ανησυχία για το πού πάμε, βαφτίζονταν αντισυνάδελφοι, κανίβαλοι, γραφικοί και άλλα πολλά. Είναι χαρακτηριστικό πως όταν απευθυνθήκαμε στους δύο δημοσιογράφους για να απαντήσουν επίσημα για το θέμα τους, ο ένας επέμενε όχι να απαντήσει, αλλά να μιλήσει μαζί μου. Στοιχείο και αυτό μιας αντίληψης πως όλα ρυθμίζονται με τις κατάλληλες κουβέντες. Όταν δεν του απαντούσα μου έστειλε μήνυμα στο οποίο έγραφε «στο λέω να το ξέρεις, παρότι δεν μου αρέσει οι δημοσιογράφοι να κάνουν τους δικαστές, επειδή σε ξέρω χρόνια ζήτησα να μιλήσουμε». Ο συνάδελφος, (σε θέμα βεβαίως που τον αφορούσε όχι σε αυτά που κάνει ο ίδιος τον δικαστή) προσπάθησε να ενοχοποιήσει προκαταβολικά την έρευνα. Όποιος ψάχνει και γράφει την αλήθεια είναι ίσως εισαγγελέας ή κανίβαλος ή ό,τι άλλο θα εφευρεθεί.
Δεν πρόκειται για μια κακομαθημένη ομάδα ανθρώπων, αλλά για ένα δομικό τρόπο λειτουργίας. Πολλοί από τους δημοσιογράφους που πούλησαν την ψυχή τους στο διάβολο ή στον τραπεζίτη, τον πολιτικό ή τη SIEMENS, δεν θεωρούν πως έκαναν κάτι κακό ή χρηματίστηκαν. Πιστεύουν απλώς πως «έτσι λειτουργεί το σύστημα», «εξυπηρετήθηκαν όπως όλος ο κόσμος», «δεν έκαναν τίποτα παράνομο» και άλλα πολλά. Υπάρχει για παράδειγμα δημοσιογράφος ο οποίος εισέπραττε από τη SIEMENS και εμφανιζόταν πως η δικηγόρος σύζυγός του έχει σύμβαση με την εταιρεία. «Πού είναι το παράνομο» πιθανόν να αναφωνήσει, αν η σχέση δημοσιευτεί.
Ποτέ άλλοτε η «νομιμότητα» δεν ήταν τόσο ανήθικη και οι δημοσιογράφοι τόσο ελαστικής συνείδησης. Γιατί λοιπόν ένας τραπεζίτης να υπογράψει ως εγγυητής για δάνεια δημοσιογράφων; Ποιό είναι το αντάλλαγμα; Γιατί στο τέλος να τα πληρώσει; Αλλά το κυριότερο: γιατί ο δημοσιογράφος δέχεται χάρες, εξυπηρετήσεις, ομηρίες, αν υποθέσουμε πως δεν είναι αυτό που έχει καθένας δικαίωμα να σκεφτεί, δηλαδή χρηματισμός.
Κάποιος δημοσιογράφος ο οποίος παίρνει δάνειο χωρίς να δικαιούται, δεν εξυπηρετεί το δάνειο και στο τέλος του το πληρώνει ο Τραπεζίτης, πρέπει να απαντήσει τι θα έγραφε αν αυτό το εντόπιζε σε κάποιον τρίτο; Προφανώς θα έγραφε πως με τη μέθοδο αυτή κάποιος τραπεζίτης μπορεί χρηματίζει το δημοσιογράφο και ταυτόχρονα ο δημοσιογράφος νομιμοποιεί τα παράνομα έσοδα του εμφανίζοντας πως προέρχονται από δάνειο που ωστόσο δεν αποπλήρωσε ποτέ.
Ναι θα προτιμούσα να μην έγραφα αυτά τα ρεπορτάζ. Όχι να τα έκρυβα, αλλά να μην υπήρχαν τα γεγονότα που αφήνουν έκθετους και τους συναδέλφους μου και ίσως τον κλάδο. Αν δεν πεις όμως την αλήθεια όταν πρέπει, θα βρεθείς υπόλογος απέναντι στο ψέμα που θα παίζει το ρόλο αλήθειας. Αυτό δυστυχώς γίνεται ήδη. Η δημοσιογραφία και η κοινωνία ολόκληρη, απολογούνται σε καταστάσεις που γεννήθηκαν από τη διαφθορά και επικράτησαν ως αυταπόδεικτες αλήθειες.
Τα ρεπορτάζ αυτά δεν είναι υποχρέωση μόνο στην αλήθεια και τη δημοσιογραφία, αλλά στον κάθε πολίτη που δεινοπαθεί και ταυτόχρονα καθησυχάζεται από το δημοσιογραφικό καταστημένο πως όλα πάνε καλά. Έχουν δίκιο, εννοούν τους ίδιους.