ΤΟ ΠΟΥΛΙ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

Οδηγώντας το αυτοκίνητό μου, είδα στον δρόμο ένα διαφημιστικό το οποίο

έγραφε «Το πουλί της Κύπρου» και από κάτω είχε την εικόνα ενός γαϊδάρου

με φτερά. Προβληματίστηκα τι μήνυμα ήθελε να μεταδώσει αυτό το

διαφημιστικό στον αναγνώστη. Δεν πρόσεξα εάν στο διαφημιστικό αυτό

ανεγράφετο ο ιδιοκτήτης του διότι αν γνώριζα ποιος ήταν ο ιδιοκτήτης,

σίγουρα θα μου ήταν πιο εύκολο να κατανοήσω το μήνυμα.

Εν πάση περιπτώσει, η μόνη εξήγηση που μπόρεσα να δώσω στο εν λόγω

διαφημιστικό ήταν ότι κάποιοι νομίζουν ότι εμείς οι Ελληνοκύπριοι

είμαστε τόσο ευκολόπιστοι που αν μας πουν ότι ο γάιδαρος πετά, θα το

πιστέψουμε. Εξ ου και καθιέρωσαν τον γάιδαρο ως το πουλί της Κύπρου.

Παρακολουθώντας την Τρίτη, 11.2.14, το μεσημέρι, στον ΑΝΤ1, μια

συζήτηση μεταξύ κάποιων πολιτικών, πείστηκα ακόμα περισσότερο ότι η

εξήγηση που έδωσα στο εν λόγω διαφημιστικό είναι η ορθή.

Είδα τον Πρόδρομο Προδρόμου να σκίζει τα ιμάτιά του και να επιμένει με

πάθος ότι στο διεθνές δίκαιο υπάρχει μόνο μια κυριαρχία και ότι ο ίδιος

δεν ξανάκουσε για εσωτερική και εξωτερική κυριαρχία. Επέμενε μάλιστα

ότι η αναφορά στο κοινό ανακοινωθέν ότι η «νέα Κύπρος» θα έχει την ίδια

κυριαρχία που έχουν όλα τα κράτη-μέλη του ΟΗΕ δεν μπορεί να σημαίνει

τίποτε άλλο από το ότι θα υπάρχει μόνο μία κυριαρχία. Αν ο κ. Προδρόμου

ρωτούσε τον νυν Υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδος, συνταγματολόγο κ.

Ευάγγελο Βενιζέλο (υποστηρικτή του σχεδίου Ανάν και της δημιουργίας

ενός συνομοσπονδιακού συντάγματος), ή έστω αν διάβαζε τις πρόσφατες

δηλώσεις του, θα μάθαινε ότι άλλο είναι η εξωτερική κυριαρχία που

υποδηλοί την ανεξαρτησία της χώρας, την οποία έχουν όλα τα κράτη του

ΟΗΕ, και άλλο η εσωτερική κυριαρχία η οποία μπορεί να είναι αδιαίρετη ή

μπορεί να είναι διαιρεμένη ή διανεμημένη ή διαχωρισμένη.

Είδα τον Μιχάλη Παπαπέτρου να λέει ότι σε όλα τα ομόσπονδα κράτη το

κατάλοιπο εξουσίας το έχουν τα συνιστώντα κρατίδια και να προκαλεί να

του πουν αν υπάρχει έστω και μία ομοσπονδία στον κόσμο, το σύνταγμα της

οποίας να προβλέπει ότι το κατάλοιπο εξουσίας το έχει η κεντρική

κυβέρνηση. Έλεγε επίσης πως μόνο εάν κάποιος είναι αγράμματος μπορεί να

θεωρήσει ότι στο κοινό ανακοινωθέν προβλέπεται διπλή ιθαγένεια.

Πληροφορώ, λοιπόν, τον κ. Παπαπέτρου ότι υπάρχουν ομοσπονδίες όπου

πράγματι το κατάλοιπο εξουσίας το έχει η ομοσπονδιακή κυβέρνηση, π.χ.

Καναδάς και Ινδία. Και προέβαλλαν αυτούς τους εσφαλμένους ισχυρισμούς

με τόση πειστικότητα και ένταση, που ο καημένος ο κοσμάκης που τους

παρακολουθούσε θα σκεφτόταν ότι για να επιμένουν τόσο έντονα κάτι θα

ξέρουν. Είναι πλέον καιρός αυτοί που παρουσιάζουν τους εαυτούς τους ως

ειδήμονες να αντιληφθούν ότι έχουν την ευθύνη να μην παραπληροφορούν

τον κόσμο. Οι στιγμές είναι κρίσιμες και ο κόσμος έχει την ανάγκη να

πληροφορείται σωστά ώστε να μπορέσει, αξιολογώντας τα σωστά δεδομένα,

να καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα και στις αποφάσεις που θα

καθορίσουν το μέλλον του.

Όσοι έχουν την εντύπωση ότι το πουλί της Κύπρου είναι ο γάιδαρος, θα

πρέπει να αναθεωρήσουν την άποψή τους, διότι στο τέλος είναι τους

εαυτούς τους που αφήνουν εκτεθειμένους, προβαίνοντας σε τοποθετήσεις

που είναι εσφαλμένες. Το να ποιούμεθα τους παντογνώστες, απλώς και μόνο

για να παρασύρουμε τους ακροατές υπέρ των θέσεων που υποστηρίζουμε,

γνωρίζοντας ότι αυτά που λέμε είναι λανθασμένα ή, ακόμα, χωρίς να

ξέρουμε αν αυτά που λέμε είναι ορθά, είναι ένδειξη φανατισμού και

έλλειψης ανοχής στην αντίθετη άποψη.

ΠΑΡΗΣ ΣΠΑΝΟΣ

Δικηγόρος

 

Μοιραίο το «ναι» στο νέο Σχέδιο Ανάν

Επί χρόνια προειδοποιούμε ότι η ελληνική χρεοκοπία καθιστά την Ελλάδα και την Κύπρο ομήρους και στα εθνικά θέματα. Ήλθε, δυστυχώς, η ώρα της επιβεβαίωσης. Ο πρωθυπουργός Σαμαράς αποδέχεται άνευ όρων μία πιο επώδυνη εκδοχή του σχεδίου Ανάν περνώντας κάτω από τον πήχη του Καραμανλή το 2004. Ο ΥΠΕΞ Βενιζέλος, οπαδός του πρώτου πολιτειακά και εθνικά εκτρωματικού σχεδίου, στηρίζει και το νέο. Άλλωστε η συγκυβέρνηση έχει ήδη αποδεχτεί ως ισότιμο συνομιλητή το ψευδοκράτος!

Στη Λευκωσία ο Αναστασιάδης έχει άνευ όρων αποδεχτεί μοντέλο συνομοσπονδίας. Η ελεύθερη και κυρίαρχη Κυπριακή Δημοκρατία γίνεται αδύναμη συνιστώσα του προτεινόμενου υβριδικού μορφώματος, στο πλαίσιο του οποίου, όπως ανήγγειλε ο Ομπάμα, «οι πόροι του νησιού σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο, όπως και το σύνολο των πόρων του, θα πρέπει να κατανεμηθούν ακριβοδίκαια μεταξύ των δύο κοινοτήτων στο πλαίσιο μιας συνολικής διευθέτησης».

Έλληνες και Τούρκοι, λοιπόν, να μοιραστούν ενεργειακούς και άλλους πόρους και η Άγκυρα, με την υποταγή των -υποτελών στα μνημόνια- ηγεσιών Αθήνας και Λευκωσίας να λάβει μερίδιο στην Κύπρο, αλλά και στο Αιγαίο, όπου ήδη, όπως έχει αποκαλύψει το «Ποντίκι», η Ελλάδα... απαγορεύεται να ανακηρύξει ΑΟΖ, αν δεν πληρώσει διόδια στους Αμερικανούς και μερτικό στους Τούρκους. Το έκτρωμα «λύσης» στην Κύπρο προεικονίζει ανάλογη λύση στο Αιγαίο...

Ευτυχείς όσοι -και στη Δεξιά και στην Αριστερά- θεωρούν ότι τα εθνικά θέματα είναι «βάρος», το οποίο πρέπει να ξεφορτωθούμε ολοκληρώνοντας, με τον εκτουρκισμό της Κύπρου και την παράδοση του μισού Αιγαίου, όσα παρήγαγαν οι επαίσχυντες συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου, η προδοσία της χούντας και ο «Αττίλας», το γκριζάρισμα του Αιγαίου με τα Ίμια και τη Συμφωνία της Μαδρίτης.

Όσο είναι καιρός, ας αναλογιστούν στην ελλαδική Δεξιά ότι αυτό το «ναι» ίσως είναι το μοιραίο κλικ υπέρ της Χρυσής Αυγής. Ας αναλογιστούν και στην Αριστερά ότι τα «όχι» στην ξένη οικονομική επικυριαρχία είναι προσχηματικά και έωλα όταν ταυτόχρονα αποδέχεσαι λύσεις υποτέλειας με την κατάλυση κυρίαρχων Δημοκρατιών και την παράδοση εθνικής κυριαρχίας. Είναι η ηπιότερη προειδοποίηση που μπορούμε να απευθύνουμε...

 ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

http://omirosalexandrou.blogspot.com.

 

ΑΝ ΣΕ Γ…ΣΕΙ Ο ΚΑΤΗΣ ΣΕ ΠΙΟΝ ΝΑ ΠΑΣ ΝΑ ΔΙΚΑΣΤΕΙΣ

  

Λύση με σφραγίδα... Αττίλα

Από διεθνές πρόβλημα, ζήτημα μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας το Κυπριακό

ΣΑΜΑΡΑΣ - ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ - ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ ΣΥΜΦΩΝΟΥΝ. ΟΙ ΚΥΠΡΙΟΙ ΑΝΤΙΔΡΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΧΑΜΟΓΕΛΟΥΝ

Υπάρχει μια παροιμία που μας έρχεται από την τουρκοκρατία και την εμπειρία των δοσοληψιών των ραγιάδων με τους κατήδες (δικαστές) του σουλτάνου: «Αν σε γαμήσει ο Κατής, σε ποιον να πας να δικαστείς;». Αυτήν τη φράση προφανώς δεν την έχουν υπόψη τους οι κυβερνώντες (Σαμαράς - Βενιζέλος - Αναστασιάδης) σε Λευκωσία και Αθήνα, οι οποίοι έχουν ήδη προστρέξει στους σύγχρονους Αμερικανοβρετανούς κατήδες αναζητώντας τη δίκαιη λύση του Κυπριακού.

Οι συστηματικοί αναγνώστες του «Ποντικιού» δεν έπεσαν από τα σύννεφα όταν την περασμένη βδομάδα είδαν ξαφνικά στην Αθήνα τον πρόεδρο της Κύπρου Νίκο Αναστασιάδη και άκουσαν μετά τις επαφές του (με Σαμαρά και Βενιζέλο) τις εξαγγελίες περί της ραγδαίας προόδου και της εμφάνισης μιας (τελευταίας) ευκαιρίας για την επίλυση του Κυπριακού.

Το «Π» από το περασμένο καλοκαίρι σε δημοσιεύματά του έχει υπογραμμίσει ότι Αθήνα και Λευκωσία έχουν ήδη συμφωνήσει:

1. και στο χρονοδιάγραμμα

2. και στη διαδικασία μέσα από την οποία θα σερβιριστεί η «λύση».

Τι γράφαμε

Ειδικότερα, τον περασμένο Οκτώβρη (24 Οκτωβρίου 2013) σε ρεπορτάζ με τίτλο «Σφυρίζουν λήξη του Κυπριακού» το «Π» έγραφε:

«Η ελληνική κυβέρνηση, δηλαδή ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς και ο υπουργός Εξωτερικών και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Ευάγγελος Βενιζέλος, έχουν αποδεχτεί το "πακέτο" της διαδικασίας που έχουν ετοιμάσει Αμερικανοί και Βρετανοί και έχει ήδη υιοθετήσει ο Πρόεδρος της Κύπρου. Όπως μαθαίνουμε, λοιπόν, το εν λόγω "πακέτο" περιλαμβάνει:

Αυστηρό χρονοδιάγραμμα μέσα στο οποίο θα ολοκληρωθούν οι διαδικασίες των συνομιλιών και θα εμφανιστεί το σχέδιο επίλυσης.

Σειρά επαφών, κατ' αρχάς ανά δύο, μεταξύ εκπροσώπων της ελληνικής κυβέρνησης και εκπροσώπων του ψευδοκράτους και της τουρκικής κυβέρνησης με τους εκπροσώπους της Κύπρου έτσι ώστε να δημιουργηθεί η βάση για τετραμερή διάσκεψη»."

Η διαδικασία

Όπως λοιπόν σας λέγαμε από τον περασμένο Οκτώβρη, στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας η ελληνική κυβέρνηση έχει ορίσει ειδικό διαπραγματευτή τον γ.γ. του υπουργείου Εξωτερικών Αν. Μητσιάλη, ο οποίος είναι επιφορτισμένος να μιλήσει με τον εκπρόσωπο του ψευδοκράτους. Ανάλογη επαφή θα έχει και ο εκπρόσωπος που έχει ορίσει η κυβέρνηση της Κύπρου με εκπρόσωπο του τούρκικου υπουργείου Εξωτερικών.

Όπως σημειώνουν όσοι έχουν γνώση του παρασκηνίου, «μέσα από αυτήν τη διαδικασία οι τέσσερις πλευρές θα οδηγηθούν σύντομα σε τετραμερείς συνομιλίες και η αναζήτηση επίλυσης του Κυπριακού θα διολισθήσει εκτός του πλαισίου του ΟΗΕ και θα μετατραπεί, από ένα πρόβλημα εισβολής και κατοχής, σε ένα ζήτημα προς διευθέτηση κατά κύριο λόγο μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας!».

Το χρονοδιάγραμμα

Γινόμαστε κουραστικοί ίσως, αλλά επειδή από το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών επιχειρήθηκε (κομψά ομολογουμένως) να υποτιμηθεί η αξιοπιστία του ρεπορτάζ, πρέπει να επαναλάβουμε ότι από τον περασμένο Οκτώβρη το «Π» έγραφε επακριβώς και για το χρονοδιάγραμμα που έχει υιοθετηθεί. Γράφαμε, λοιπόν, τον περασμένο Οκτώβρη:

«Όπως μαθαίνουμε, υπάρχει η δέσμευση των τεσσάρων πλευρών μέχρι την προσεχή άνοιξη όχι μόνο να έχουν ολοκληρώσει τις προκαταρκτικές τους επαφές, αλλά και να έχουν συμφωνήσει επί της αρχής σε ένα σχέδιο το οποίο ήδη βρίσκεται στο τραπέζι. Στόχος των δυνάμεων που προωθούν την εν λόγω διαδικασία, δηλαδή των Αμερικανών και των Βρετανών, είναι μέχρι το τέλος του 2014 να έχει εμφανιστεί η συμφωνία, η οποία με τους κατάλληλους χειρισμούς θα μπορέσει να επικυρωθεί και από τα Κοινοβούλια των εμπλεκόμενων κρατών».

Τετελεσμένα

Όλα αυτά τα... ωραία, που το «Π» τα έγραφε από το περασμένο καλοκαίρι, γίνονται τώρα πράξη στο πλαίσιο μιας γενικότερης, όπως φαίνεται, διευθέτησης. Την περασμένη μόλις βδομάδα στο πρωτοσέλιδο του με τίτλο «Καστελόριζο, γιοκ» το «Π» αποκάλυπτε τα τετελεσμένα που κατάφερε η Τουρκία, με βασικό σύμμαχο τη... μακαριότητα της ελληνικής κυβέρνησης: Το Καστελόριζο ουσιαστικά διαγράφεται από τον χάρτη, και τα θαλάσσια οικόπεδα δυτικά της Κύπρου μοιράζονται μεταξύ Τουρκίας και... Αιγύπτου. Με την υπό διευθέτηση υπόθεση του Καστελόριζου, τώρα φουλάρουν οι μηχανές για το μεγάλο κόλπο της λύσης του Κυπριακού.

Τόσο σίγουροι αισθάνονται οι γείτονες, που ο τοπάρχης τους στην Κύπρο Ντερβίς Έρογλου προαναγγέλλει δημοψηφίσματα, α λα 2004, σε τρεις το πολύ πέντε μήνες. Μέχρι άνοιξη, άντε καλοκαίρι δηλαδή, οι Τούρκοι το έχουν σίγουρο πως το Κυπριακό θα έχει λυθεί. Και για να μην έχει κανείς αμφιβολία για το περιεχόμενο της λύσης, οι αφεντάδες της Άγκυρας στέλνουν και μερικές φρεγάτες στην κυπριακή ΑΟΖ, για να θυμίσουν στο νορβηγικό σκάφος που συνεχίζει τις έρευνες στην περιοχή, αλλά κυρίως προς κάθε ενδιαφερόμενο, ποιος είναι το πραγματικό αφεντικό.

Η προχθεσινή (το πρωί της Τρίτης) συνάντηση του Προέδρου της Κύπρου Νίκου Αναστασιάδη με τον κατοχικό ηγέτη Ντερβίς Έρογλου και η επίσημη δημοσιοποίηση του κοινού ανακοινωθέντος επιταχύνουν τις εξελίξεις σε όλα τα μέτωπα:

Στη Λευκωσία οι αντιδράσεις είναι εντονότατες και ήδη σοβεί κυβερνητική κρίση. Ο κυβερνητικός εταίρος του ΔΗΣΥ και του προέδρου Ν. Αναστασιάδη, το ΔΗKO, ετοιμάζεται να αποχωρήσει από την κυβέρνηση αποσύροντας τους 4 υπουργούς του. Η επιστολή που έστειλε στον Πρόεδρο Αναστασιάδη (και έχει δημοσιευτεί στον Τύπο) ο αρχηγός του ΔΗKO Νικόλας Παπαδόπουλος, αναδεικνύει τις μεγάλες διαφορές στις προσεγγίσεις των δύο πολιτικών ηγετών και τις ριζικές διαφωνίες επί του κοινού ανακοινωθέντος που αποτελεί τη βάση της τελικής διαπραγμάτευσης.

Για χειρότερη εκδοχή από το σχέδιο Ανάν, για εκτουρκισμό της Κύπρου πριν καν ξεκινήσουν οι συνομιλίες και για κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας κάνει, ωστόσο, λόγο με το σημερινό άρθρο του στο «Π» ο πρώην υπουργός Εξωτερικών και υποψήφιος για την Προεδρία της Κύπρου το 2013 (συγκέντρωσε το 25% των ψήφων) Γιώργος Λιλλήκας.

Έντονες αντιδράσεις υπάρχουν και από άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης (ΕΔΕΚ κ.ά.), ενώ το ΑΚΕΛ και ο πρώην Πρόεδρος Δημήτρης Χριστόφιας (άρθρο στην Αυγή την Κυριακή 9 Φεβρουαρίου) δείχνουν επί του παρόντος να παρακολουθούν θετικά τις εξελίξεις ως συνέχεια των διαπραγματεύσεων της προηγούμενης περιόδου (Χριστόφιας Ταλάτ).

Στην Αθήνα ετοιμαζόμαστε να υποδεχθούμε όπου να 'ναι τον Τουρκοκύπριο διαπραγματευτή Κουντρέτ Οζερσάι, την ίδια μέρα μάλιστα που στην Άγκυρα θα φτάνει ο Ελληνοκύπριος διαπραγματευτής Ανδρέας Μαυρογιάννης. Για να υλοποιηθεί στην πράξη αυτό που χρόνια απέρριπτε η ελληνική πλευρά και η Άγκυρα επιδίωκε: ότι δηλαδή το Κυπριακό είναι θέμα τετραμερούς (Ελλάδα, Τουρκία, Ελληνοκύπριοι, Τουρκοκύπριοι) διαπραγμάτευσης και όχι διεθνές ζήτημα εισβολής, κατοχής και πληθυσμιακής αλλοίωσης της Κύπρου (έποικοι).

Η συνάντηση Σαμαρά - Αναστασιάδη την περασμένη Παρασκευή επισφράγισε το περιεχόμενο του κοινού ανακοινωθέντος, με τον Έλληνα πρωθυπουργό να επισημαίνει ως... βασικό ζητούμενο «να μην επιτρέψουμε να ζήσουμε ξανά τον διχασμό του παρελθόντος».

Την ίδια μέρα (Παρασκευή) στην... κουβέντα μπήκε και ο Λευκός Οίκος, με τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Τζον Μπάιντεν να τηλεφωνεί στον Ν. Αναστασιάδη για να του εκφράσει «την εκτίμησή του για τη Δημοκρατία της Κύπρου, ως βασικό εταίρο σε μια περιοχή ζωτικής σημασίας», επαναλαμβάνοντας τα κλασικά για δίκαιη και βιώσιμη λύση, με την επανένωση της Κύπρου κ.λπ.

Στην Άγκυρα πάλι δεν κρατιούνται απ' τη χαρά τους. Ο Αχμέτ Νταβούτογλου πλήρως ικανοποιημένος πανηγύριζε την Κυριακή (κι αφού εκείνη τη μέρα είχε μιλήσει με τον Αμερικάνο ΥΠΕΞ Τζον Κέρι) ότι το κοινό ανακοινωθέν λαμβάνει υπόψη τη βασική τούρκικη θέση για μια λύση που θα βασίζεται σε δύο ιδρυτικά κράτη (η εξορκισμένη συνομοσπονδία δηλαδή). Είχε να λέει ο Νταβούτογλου για τις συνεχείς επικοινωνίες που έχει καιρό τώρα με τον Βρετανό και τον Έλληνα ομόλογο του και για τις αντίστοιχες επαφές Ερντογάν με το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες.

Η τελευταία τηλεφωνική συνομιλία Βενιζέλου - Νταβούτογλου έγινε το περασμένο Σάββατο και την επομένη ο Τούρκος ΥΠΕΞ ήταν αποκαλυπτικός: «...Με τον κ. Βενιζέλο έχουμε λάβει μια ιστορική απόφαση. Μαζί με την έναρξη των διαπραγματεύσεων ο Ε/Κ διαπραγματευτής να έρθει στην Άγκυρα και ο Τ/Κ στην Αθήνα. Αυτό θα γίνει για πρώτη φορά... Θα γίνουν ταυτόχρονα, την ίδια μέρα».

Το Γιβραλτάρ της Κύπρου

Η απόδειξη πως όλα είναι έτοιμα για το σερβίρισμα της λύσης του Κυπριακού ήρθε πριν από τρεις βδομάδες με την υπογραφή της συμφωνίας που υπέγραψαν η κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βορείου Ιρλανδίας αναφορικά με τη ρύθμιση της ανάπτυξης στις Κυρίαρχες Περιοχές των Βάσεων.

Η εν λόγω συμφωνία προβλήθηκε ως επιτυχία του Αναστασιάδη, καθώς εξασφαλίστηκε η οικιστική ανάπτυξη στα εδάφη των βάσεων, γεγονός που ικανοποιεί κάποιους ιδιοκτήτες γης, ανάμεσά τους και την κυπριακή Εκκλησία. Αυτή, ωστόσο, η βρετανική «παραχώρηση», μοιάζει με τις χάντρες που προσφέρονται στους ιθαγενείς καθώς με την εν λόγω συμφωνία διαιωνίζεται η βρετανική κυριαρχία πάνω στο 3% του κυπριακού εδάφους.

Με πιο απλά λόγια, η υπογραφή της συμφωνίας για τις κυρίαρχες βρετανικές βάσεις διασφαλίζει τα βρετανικά συμφέροντα και με την όποια νέα κατάσταση προκύψει από τη λύση του Κυπριακού. Αξίζει να σημειωθεί ότι μέχρι και τη διοίκηση Χριστόφια πάγια ήταν η επιδίωξη των κυπριακών κυβερνήσεων να προωθήσουν την άποψη ότι το έδαφος των βρετανικών βάσεων δεν ήταν υπό βρετανική κυριαρχία. Η λογική ωστόσο που υιοθέτησε ο πρόεδρος Αναστασιάδης και η συμφωνία που υπέγραψε, αποτελεί την αναγνώριση της βρετανικής κυριαρχίας επί αυτών των εδαφών. Τι ακριβώς σημαίνει αυτό μπορεί κανείς να το αντιληφθεί αν ρίξει μια ματιά στο καθεστώς του Γιβραλτάρ.

Οικόπεδο και αποικία

Λόγω της προνομιακής γεωγραφικής του θέσης και της στρατηγικής του σημασίας για τον έλεγχο της ναυσιπλοΐας, το Γιβραλτάρ αποτέλεσε επί πολλούς αιώνες σημείο έντονων αντιπαραθέσεων. Το κατέλαβαν οι Άραβες το 711, αργότερα οι Ισπανοί της Γρενάδας, το 1492, και τελικά ο Βρετανός ναύαρχος Sir George Rooke στις 24 Ιουλίου 1704. Η βρετανική κυριαρχία αναγνωρίσθηκε από τη Συνθήκη της Ουτρέχτης το 1713, την οποία και ακολούθησαν οι Συνθήκες των Παρισίων (1763) και των Βερσαλλιών (1783).

Σήμερα είναι ένα από τα τελευταία απομεινάρια της αλυσίδας των βρετανικών κτήσεων που διασφάλιζαν τη θαλάσσια πρόσβαση προς τις Ινδίες. Το 1969 η Ισπανία έκλεισε τα σύνορα με το Γιβραλτάρ ζητώντας την επιστροφή του από το Ηνωμένο Βασίλειο έπειτα από δημοψήφισμα που ζήτησε ο ΟΗΕ για την ανεξαρτησία ή υπαγωγή του στην Ισπανία. Σε εκείνο το δημοψήφισμα η πλειονότητα των κατοίκων τάχθηκε υπέρ της συνέχισης της σύνδεσης με τη Βρετανία. Ωστόσο, στις 15 Δεκεμβρίου 1982, με απόφαση του βασιλιά της Ισπανίας Χουάν Κάρλος τα σύνορα ξανάνοιξαν ύστερα από 13 χρόνια. Με ένα νεότερο δημοψήφισμα το 2002 επιλέχθηκε και πάλι η παραμονή του Γιβραλτάρ στο Ηνωμένο Βασίλειο. Αυτό οδήγησε σε ένα νέο Σύνταγμα το 2006 και τριμερείς συμφωνίες για την επίλυση χρόνιων προβλημάτων.

  

ΠΟΝΤΙΚΙ

http://omirosalexandrou.blogspot.com.

 

Γιατί ΔΕΝ μπορεί να υπάρξει δίκαιη λύση

Χρήστος Ιακώβου

Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών

Ουδείς πλέον αμφιβάλλει σήμερα ότι το Κυπριακό απέχει πολύ από το να ευρίσκεται πλησίον των στόχων και των παραστάσεων της λύσεως όπως η Ελληνική πλευρά τους διεμόρφωσε αμέσως μετά την εισβολή. Ελάχιστοι, όμως, αμφιβάλλουν ότι οι προσπάθειες επίλυσης του προβλήματος διολισθαίνουν βαθμιαία και σταθερά προς τις Τουρκικές θέσεις.

Οι διεθνείς πιέσεις, ιδιαίτερα οι αμερικανικές, που δέχεται η τουρκική πλευρά είναι οριοθετημένες, γεγονός που της επιτρέπει να θέτει μαξιμαλιστικές απαιτήσεις χωρίς σοβαρό κόστος. Ήδη η Τουρκία παρουσιάζει επικοινωνιακά το γεγονός της έναρξης των συνομιλιών ως την εσχάτη υποχώρηση και θεωρεί ότι από εδώ και πέρα θα πρέπει η ελληνική πλευρά να αποδείξει ότι θέλει λύση. Στα 40 σχεδόν χρόνια που έχουν περάσει από την εισβολή, η ελληνική πλευρά έχει εξαντλήσει όλα τα περιθώρια υποχωρήσεων. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε αδιέξοδο με την πλάτη στον τοίχο. Από τη μια θα πρέπει να δείξει τη μεγίστη ευελιξία, προκειμένου να μη δώσει προσχήματα στο διεθνή παράγοντα για να επαναλάβει την πρακτική του 2004 που της κατελόγησε την ευθύνη για την απόρριψη του σχεδίου λύσης  του ΟΗΕ. Στην κατάσταση που έχει περιέλθει σταδιακά η Ελληνική πλευρά, είναι πλέον διάχυτος ο φόβος ότι ένα νέο δημοψήφισμα εάν απορριφθεί δημοκρατικά από το λαό θα ανατρέψει στρατηγικούς στόχους που αφορούν οποιουσδήποτε άλλους εκτός από την ελληνοκυπρίους οι οποίοι θα κληθούν εκ νέου να πληρώσουν το κόστος της «απόρριψης της λύσης». Από την άλλη δεν μπορεί να κάνει βήμα πίσω, γιατί εάν καθ' οιονδήποτε τρόπο αναγνωρίσει στο ψευδοκράτος δικαίωμα κυριαρχίας, όπως έμμεσα επιδιώκει η Τουρκική πλευρά στις συνομιλίες, το Κυπριακό θα πάψει να έχει νόημα ως πρόβλημα. Από τη στιγμή που θα αποκτήσουν δικαίωμα κυριαρχίας, κανείς δεν θα μπορεί πλέον να πιέσει τους Τουρκοκυπρίους σ' ένα πλαίσιο πολιτικής συνύπαρξης με τους Ελληνοκυπρίους.

Τον στρατηγικό αυτό εγκλωβισμό, στον οποίο έχει περιέλθει η Ελληνική πλευρά, γνωρίζει πολύ καλά ο διεθνής παράγοντας. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια ερμηνεύεται και η διαλεκτική της αρνητικότητας που ανέπτυξαν και συνεχίζουν να αναπτύσσουν οι ξένοι διαμεσολαβητές. Προσπαθούν να δημιουργήσουν μία υποκειμενική πραγματικότητα έχοντας την απαίτηση από την Ελληνική πλευρά να βλέπει το πρόβλημα και συνεπώς τη λύση του μέσα από την δική τους οπτική. Έτσι προσπαθούν να δημιουργήσουν παραστάσεις λύσεως μέσω της διαλεκτικής της αρνητικότητας, κραδαίνοντας από μια την απειλή της τελευταίας ευκαιρίας και από την άλλη την απειλή της νομιμοποίησης της διχοτόμησης. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις η τελεολογία που κατασκευάζεται και προσφέρεται ως διέξοδος είναι τραγική. Στην ουσία ποιά επιλογή προδιαγράφεται για την Ελληνική πλευρά; Αποδεχθείτε όσο το ταχύτερον μία ολιγότερο επώδυνη λύση. Με άλλα λόγια, η Ελληνοκύπριοι δεν έχουν πολλά περιθώρια ελιγμών, και αυτό οφείλεται στα αδιέξοδα στρατηγικής, άρα οι προσπάθειές τους, τελολογικά, θα πρέπει να κατευθύνονται σύμφωνα με την πορεία που χάραξαν οι ξένοι διαπραγματευτές. Η διαπίστωση αυτής της πραγματικότητας σε επίπεδο μιας πολιτικής ανάλυσης είναι δυσάρεστο γεγονός τα να γίνεται όμως πρακτική της πολιτικής ηγεσίας είναι συνάμα τραγικό. 

Μετά το 1974, η στρατηγική Αθηνών και Λευκωσίας έχει εναποθέσει τις ελπίδες επίλυσης του προβλήματος, σχεδόν αποκλειστικά, στην ψευδαίσθηση πως τόσο ο εμπλεκόμενος αμερικανοβρετανικός παράγοντας όσο και ο ΟΗΕ, θα ερμηνεύσουν το διεθνές δίκαιο όχι με κριτήριο τις γεωπολιτικές σκοπιμότητες αλλά στη λογική αντικειμενικών αρχών «διεθνούς νομιμότητας». Με αυτό τον τρόπο, αντί το διεθνές δίκαιο να ενισχύει την ελληνική πλευρά, οι λανθασμένες εκτιμήσεις για το ρόλο του στις διακρατικές σχέσεις προκάλεσε σταδιακά την αποδυνάμωσή της, την εγκατάλειψη πιο αποτελεσματικών προσεγγίσεων και την σταδιακή επικράτηση των πολιτικών θέσεων της Τουρκίας. 

Από την επικράτηση της θέσης ότι η επιδίωξη της αυτοδιάθεσης την δεκαετία του 1950 από τον Κυπριακό λαό ήταν άδικη και λανθασμένη που κυριάρχησε μετά το 1974, σήμερα η Ελληνική πλευρά έχει διολισθήσει σε ένα πλαίσιο λύσης που στηρίζεται στη λογική ότι οι Έλληνες της Κύπρου δεν έχουν δικαίωμα διαβίωσης στο πλαίσιο ενός ανεξάρτητου κράτους υπό συνθήκες ελευθερίας και σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και πως με βάση την αμετατόπιστη και αναλλοίωτη ηγεμονική παράσταση που επέβαλε η Τουρκία μετά το 1974, έχει δικαίωμα στρατηγικής εποπτείας της Κύπρου.    

Το αποτέλεσμα αυτής της λογικής αποκρυσταλλώνεται στο σημερινό πλαίσιο επίλυσης του προβλήματος που χαρακτηρίζεται ως μία προσπάθεια ελαφράς βελτίωσης της υφιστάμενης κατάστασης με κάποιες «συνοριακές  διευθετήσεις» και με κάποιες πολιτειακές ρυθμίσεις. Παράλληλα, η αδυναμία της Ελληνικής στρατηγικής δημιουργεί διαρκώς κίνητρα στην Τουρκία και στους διεθνείς διαμεσολαβητές πως η υποχωρητικότητά της Ελληνικής πλευράς είναι άνευ ορίων εφόσον αυτή συνεχίζει να παραμένει εγκλωβισμένη και να τρέφεται ενδόμυχα από τη διαλεκτική της αρνητικότητας.

  

 

ΜΗΠΩΣ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΣΧΕΔΙΟ;

Αν κάποιος εξακολουθεί να πιστεύει ότι τα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών» είναι πλαστά, ας περιμένει έως ότου το σχέδιο εκπληρωθεί και θα ξυπνήσει σε ένα κόσμο των «Σοφών της Σιών». Εκτός βέβαια αν η Αμερική, η Κίνα ή η Ρωσία μπορούν να σταματήσουν την άνοδο της νέας χαζαρικής αυτοκρατορίας.  Η Ελλάδα επιλέχτηκε για να παίξει τον ρόλο του κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε πτώχευση, προκειμένου να... «δημιουργήσει» το μεγάλο πρόβλημα για το οποίο η Ευρωπαϊκή Ένωση πρόκειται να «βρει» την «λύση» σύντομα.

Από τον Jean d’Eau, Βουδαπέστη (Henrymakow.com)

Ένας φίλος μου που είναι τώρα ένα απογοητευμένο υψηλόβαθμο μέλος της Εβραϊκής Μασονίας στη Βουδαπέστη μου είπε τι έρχεται όσον αφορά την ελληνική κρίση. Η Ελλάδα επιλέχτηκε για να παίξει τον ρόλο του κράτους μέλους σε πτώχευση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προκειμένου να «δημιουργήσει» το μεγάλο πρόβλημα για το οποίο η Ευρωπαϊκή Ένωση πρόκειται να «βρει» την «λύση» σύντομα. Η Ελλάδα επιλέχθηκε επειδή συμβολίζει την Ευρώπη (κανείς στην Ευρώπη δεν νοιάζεται για χώρες όπως η Ουγγαρία ή η Εσθονία) και επειδή η οικονομία της ήταν σχετικά εύκολο να καταστραφεί, αφού παραιτήθηκε από το δικό της νόμισμα. Οι ευρωπαίοι «ελίτ» χρησιμοποιούν την Ελλάδα για να πείσουν τις χειραγωγούμενες μάζες, (‘sheeple’ = άνθρωποι – πρόβατα) ότι αν το ελληνικό πρόβλημα δεν λυθεί, η Νότια Ευρώπη θα χρεοκοπήσει, κάτι που θα προκαλέσει την κατάρρευση ολόκληρου του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος και κατά συνέπεια την πτώχευση του συνόλου της ευρωπαϊκής οικονομίας.

Το «πρόβλημα» είναι ότι η λεγόμενη Ευρωζώνη (όπου το νόμισμα του ευρώ αντικατέστησε τα εθνικά νομίσματα) είναι καταδικασμένη να καταρρεύσει από τότε που τα ευρωπαϊκά κράτη του Νότου (καθώς και αυτά της Ανατολικής Ευρώπης) δεν μπορούν να στηρίξουν την οικονομία τους, εφόσον δεν μπορούν να υποτιμήσουν το δικό τους νόμισμα, προκειμένου να ενισχύσουν τις εξαγωγές και τον τουρισμό (που τώρα καταπίνονται από το ευρώ.) Εδώ είναι που οι διεφθαρμένοι πολιτικοί της παγκοσμιοποίησης έπαιξαν τον ρόλο τους στην αποδυνάμωση της δικής τους οικονομίας με κάθε τρόπο, αλλά η σημερινή «παγκόσμια ύφεση» που προκλήθηκε από τους Χαζάρους διεθνείς τραπεζίτες ήταν το κύριο μέρος του σχεδίου να φέρει τις νότιες και τις ανατολικές ευρωπαϊκές οικονομίες σε ένα οριακό σημείο, όπως και να εξασθενήσει την αμερικανική οικονομία και να φέρει την κατάρρευση της κινεζικής, της ινδικής και της ρωσικής οικονομίας.

Η «μόνη λύση» πρόκειται να προταθεί σύντομα από την ΕΕ είναι να καταστείλει τις εθνικές φορολογικές και δημοσιονομικές πολιτικές στην Ευρώπη και να τεθεί ένας κεντρικός ευρωπαϊκός προϋπολογισμός. Όλα τα ευρωπαϊκά κράτη θα πρέπει να στείλουν το μεγαλύτερο μέρος από τα χρήματα των φορολογουμένων τους σε μια κεντρική ευρωπαϊκή κυβέρνηση ενώ και οι εθνικοί προϋπολογισμοί θα πρέπει να καθορίζονται από αυτήν την κεντρική κυβέρνηση. Πρόκειται να είναι λίγο πιο περίπλοκο, αλλά αυτό θα σημαίνει ότι οι ευρωπαϊκές εθνικές κυβερνήσεις θα πάψουν να υπάρχουν. Παράλληλα, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ήδη ανακοινώσει την «απαραίτητη» δημιουργία ενός μεγάλου ευρωπαϊκού στρατού για να ταιριάζει με την κυρίαρχη στρατιωτική δύναμη των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ.

Όπως ήδη γνωρίζετε, οι διεθνείς τραπεζίτες είναι πράγματι κυρίως ευρωπαίοι τραπεζίτες (Rothschild και λοιποί.) Και αυτοί είναι οι πραγματικοί εγκέφαλοι πίσω από την ανθρωπογενή παγκόσμια ύφεση (όπως ακριβώς είναι πίσω από την απάτη της «υπερθέρμανσης του πλανήτη».) Έτσι, η ευρωπαϊκή «ελίτ» είναι τώρα στο δρόμο για να γίνει πιο ισχυρή από την παραδοσιακή αμερικάνικη «ελίτ». Το μόνο που χρειάζεται είναι να καταστεί η Ευρωπαϊκή Ένωση ένα πραγματικό υπερκράτος (κεντρική φορολογία και δημοσιονομική πολιτική) με ένα πραγματικό σούπερ στρατό (τον επερχόμενο ευρωπαϊκό στρατό).

Στη συνέχεια, οι Αμερικάνοι «ελίτ» θα αναγκαστούν να συγχωνεύσουν τις ΗΠΑ στην ΕΕ και όχι το αντίθετο, όπως θα ήθελαν. Η προκύπτουσα «Ένωση» (αυτή είναι η προβλεπόμενη ονομασία) θα είναι μια αυτοκρατορία που θα διοικείται από τις δυνάμεις του χρήματος των οποίων οι πρόγονοι κυβέρνησαν την χαζαρική αυτοκρατορία εκείνη την εποχή. Αν κάποιος εξακολουθεί να πιστεύει ότι τα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών» είναι πλαστά, ας περιμένει έως ότου το σχέδιο εκπληρωθεί και θα ξυπνήσει σε ένα κόσμο των «Σοφών της Σιών». Εκτός βέβαια αν η Αμερική, η Κίνα ή η Ρωσία μπορούν να σταματήσουν την άνοδο της νέας χαζαρικής αυτοκρατορίας.

Πηγή

Από το Blogger http://www.blogger.com/

 

ΙΔΟΥ ΤΙ ΦΕΡΝΕΙ Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

Με ένα άκρως εμπεριστατωμένο άρθρο ο παλαίμαχος και πολύ γνωστός Τούρκος αρθρογράφος και αρχισυντάκτης της τουρκικής εφημερίδας Milliyet, Sami Kohen, παραθέτει τα μεγάλα οφέλη που θα υπάρχουν αφ’ ενός για το ψευδοκράτος της βόρειας Κύπρου και αφ’ ετέρου για την ίδια την Τουρκία η αναμενόμενη «επίλυση» του Κυπριακού. Οι Τούρκοι δεν κρύβουν τον ενθουσιασμό τους μαζί με τους πάτρωνες της προδοσίας Αμερικανούς, αλλά και Ευρωπαίους ιθύνοντες που έσπευσαν να εκδηλώσουν την μεγάλη τους χαρά για την επικείμενη κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το άρθρο έχει τον άκρως ενδεικτικό τίτλο,  «Bu fırsat kaçmalı», δηλαδή, «Δεν πρέπει να χαθεί αυτή η ευκαιρία», φυσικά για τους Τούρκους και όχι για την ελληνική πλευρά που πρόθυμη παραδίδει όλα τα μέχρι σήμερα κεκτημένα. Επειδή κανείς δεν θα σας ενημέρωνε γι’ αυτά τα οφέλη, τα παραθέτουμε παρακάτω όπως ακριβώς το ομολογεί η τουρκική εφημερίδα.

Σύμφωνα λοιπόν με τον κ Sami Kohen, τα πραγματικά μεγάλα οφέλη της τουρκικής πλευράς από την συμφωνία για την επίλυση, (βλέπε παράδοση της Κύπρου ), του Κυπριακού, θα είναι τα εξής :

1) Θα αναγνωριστεί για πρώτη φορά διεθνώς το ψευδοκράτος, που μέχρι σήμερα κανείς δεν το αναγνώριζε, σαν ισότιμος συνέταιρος του νέου κρατικού μορφώματος και θα μετέχει ισότιμα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

2) Θα καταργηθεί το εμπάργκο που μέχρι σήμερα ίσχυε για τα κατεχόμενα και φυσικά με όλα αυτά θα υπάρξει ευημερία και αγαλλίαση για το κατοχικό κράτος.

3) Θα σταματήσει το μπλοκάρισμα της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση εξ αιτίας  της σκανδαλώδης εμμονής της Άγκυρας να μην αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία που είναι ισότιμο κράτος μέλος της. Η δημιουργία της λεγόμενης «Ενωμένης Κύπρου», θα αντικαταστήσει την Κυπριακή Δημοκρατία στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

4) Θα πάψουν να υπάρχουν τα χρόνια προβλήματα που δημιουργούσαν στην τουρκική εξωτερική πολιτική το Κυπριακό, (που έχει φάει πολλά «χαστούκια» τελευταία),  και η Τουρκία αποδεσμευόμενη από το χρόνιο αυτό πρόβλημα θα «ανακουφιστεί» και θα πάρει δύναμη για τις νέες «εξορμήσεις» της.

5) Αλλά φυσικά το πιο σημαντικό από όλη αυτή την ιστορία, (που για πολλούς εξ αιτίας του γίνεται), είναι η ισότιμη συμμετοχή του ψευδοκράτους στα οφέλη και στα κέρδη από τα τεράστια ενεργειακά κοιτάσματα της κυπριακής ΑΟΖ. Από εδώ και στο εξής και αφού φυσικά καταργηθεί η Κυπριακή Δημοκρατία, το ψευδοκράτος και φυσικά και η Τουρκία θα έχουν πρώτο λόγο για την εκμετάλλευση και για τα μεγάλα κέρδη που έχουν ήδη αναγγελθεί από τα κοιτάσματα φυσικού αερίου της κυπριακής ΑΟΖ. Έτσι θα δοθεί τέλος και στα σενάρια για κατασκευή ενεργειακών αγωγών που θα περνούν από την Ελλάδα, αφού πλέον η Τουρκία θα γίνει το κομβικό σημείο για τους ενεργειακούς αγωγούς που θα μεταφέρουν το φυσικό αέριο της Κύπρου στην Ευρώπη αλλά και το φυσικό αέριο του Ισραήλ που τώρα χωρίς το πρόβλημα το Κυπριακού θα έρθει πιο κοντά την Τουρκία για μια μεγάλη ενεργειακή συνεργασία. Με την μεγάλη συμβολή μας λοιπόν, ξανακτίζεται σταδιακά ο περίφημος άξονας Τουρκίας –Ισραήλ. Εύγε μας!

Δεν χρειάζεται να πούμε περισσότερα. Ο ίδιος ο Τουρκοεβραίος δημοσιογράφος τα είπε όλα. Εκείνο βέβαια που δεν έχουμε ακόμα συνειδητοποιήσει, είναι ότι να μην νομίζουμε ότι δεν έπεται συνέχεια.  Η τουρκική «βουλιμία» δεν έχει όρια και τα νεοοθομανικά τερτίπια της Άγκυρας αφού ελευθερωθούν από το Κυπριακό θα μας βλέπουν τώρα σαν ένα ώριμο «ορεκτικό». Η Ελλάδα και τα ενεργειακά κοιτάσματα του Αιγαίου έχουν συνέχεια και θα ακολουθήσουν την «επίλυση» του Κυπριακού. Θα μου πείτε τώρα ποιος ενδιαφέρεται για όλα  αυτά ; Ενδιαφέρονται οι ένστολοι, οι ρασοφόροι, οι γραβατωμένοι πολιτικοί; Άραγε αυτή η χώρα υπάρχει ακόμα, ή ζούμε μοναχά στις απατηλές ψευδαισθήσεις μας ;

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος 

 

Η ΠΡΕΜΟΥΡΑ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΓΙΑ ΛΥΣΗ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ

Και μόνο αυτό θα έπρεπε να έχει χτυπήσει στην ελληνική πλευρά περισσότερα καμπανάκια από. τις καμπάνες της Παναγίας των Παρισίων, η ξαφνική πρεμούρα που έπιασε τον Τουρκοκύπριο ηγέτη Ντερβίς Έρογλου, να κλείσει το Κυπριακό σε τρεις μήνες (!) ενώ μέχρι «χθες» έκανε τον δύσκολο, για να παίξει τον ρόλο που του ανέθεσε ο Νταβούτογλου, ώστε η Τουρκία να εμφανιστεί ότι πιέζει ασφυκτικά.

Ξαφνικά, ο Έρογλου «λύθηκε» και ζητά να μην χαθεί χρόνος στις διαπραγματεύσεις κάνοντας λόγο για «καλή πρόθεση», όταν του εξήγησαν ότι η «τράπουλα» είναι σημαδεμένη: «Αν και ο κ. Αναστασιάδης καθίσει στο τραπέζι με καλή πρόθεση, όπως εμείς, και με βούληση για τη λύση, μπορούμε να υπογράψουμε τη συμφωνία σε σύντομο χρονικό διάστημα», είπε και τον κατηγόρησε για απώλεια πέντε μηνών λόγω της επιμονής για κοινό ανακοινωθέν.
Από εκεί και πέρα άρχισαν οι «κόκκινες γραμμές», αυτό δηλαδή που δεν κάνει ο Αναστασιάδης βλακωδώς, παρότι ο Έρογλου του δίνει εν τη αφελεία του την καλύτερη πάσα, κατονομάζοντας το θέμα των «εγγυήσεων». Γιατί δεν λέει και ο Αναστασιάδης ότι «λύση δεν πρόκειται να υπάρξει όσο η Τουρκία θα παραμένει στο νησί. Τόσο απλά, ενώ κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει, αφού θα έχει αντιδράσει σε ενέργεια της άλλης πλευράς που επιχείρησε να προκαταλάβει τις συνομιλίες.

Ενδιαφέρον έχει και η αναφορά του Έρογλου στις ευχαριστίες που δέχθηκε από την πλευρά των ΗΠΑ και συγκεκριμένα τον αναπληρωτή Υπουργό Εξωτερικών, Ουίλιαμ Μπερνς. Αυτό που σε κάνει να αναρωτιέσαι η αναφορά αυτή, είμαι μέχρι ποίου βαθμού ξεφτίλας στην κυριολεξία και ανυποληψίας μπορεί να φτάσει μια πρώην - όπως αποδεικνύεται στην πράξη - υπερδύναμη που τα μαζεύει άρον-άρον από τον κόσμο και αναδιπλώνεται;
Πόσο πιο ανερμάτιστη και κατευναστική μπορεί να γίνει η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ; Τα αρνητικά τους συναισθήματα για τον Ερντογάν δεν κρύβονται. Παρόλα αυτά, εξακολουθούν και ποντάρουν στην πηγή αποσταθεροποίησης της περιοχής που λέγεται Τουρκία. Θεωρούν οι ανεγκέφαλοι ότι αν πετύχουν την αναγνώριση των τετελεσμένων του ΑΤΤΙΛΑ κάποια στιγμή και ιδρυθεί τουρκοκυπριακό κράτος θα έχουν λύσει το πρόβλημα.
Δεν υποστηρίζουμε ότι στην ουσία θα έχουν ολοκληρώσει το έγκλημα που αυτοί επέτρεψαν το 1974. Το επιχείρημα είναι πόσοστρατηγικά μύωπες παραμένουν επιχειρώντας να διατηρήσουν μη συντηρήσιμες ισορροπίες στην περιοχή, κατευνάζοντας τον προβληματικό σε βάρος του υπάκουου. Θέλει εξήγηση αυτό; Το πρόβλημα είναι και στην ελληνική πλευρά.
Αν άφηνε την κατ' ιδίαν διατύπωση ενστάσεων ο Σαμαράς και έφευγε αύριο για τη Μόσχα, όπου θα έκανε και τις κατάλληλες δηλώσεις (ένα καλό υπουργείο Εξωτερικών θα μπορούσε να «ζωγραφίσει» επιλέγοντας τις κατάλληλες λέξεις μία-μία), με. ολίγη και από οικονομική κρίση(για να μη θεωρήσουν Ουάσιγκτον ή/και Βρυξέλλες ότι μπορούν να εκβιάσουν με αφορμή την κρίση), τα πράγματα ίσως ήταν εντελώς διαφορετικά. Θα έπρεπε να πάει και σε άλλες πρωτεύουσες, ας αφήσουμε όμως τις πολλές λεπτομέρειες. Αυτοί που πρέπει γνωρίζουν.
Και το λέμε αυτό, διότι όσο περνά ο καιρός μας δίνεται η εντύπωση ότι ο Νίκος Αναστασιάδης παίζει θέατρο με στόχο να πείσει ότι διαπραγματεύεται σκληρά, ενώ στην ουσία μεθοδεύει το πώς θα φτάσουμε στο νέο σχέδιο «τύπου Ανάν» για να κλείσει το Κυπριακό, όπως άλλωστε ήθελε και υποστήριζε με το αυθεντικό. Σχέδιο Αυνάν. Ευχόμαστε ολόψυχα να αποδειχτούμε. συκοφάντες.
Θα ήμασταν διατεθειμένοι να ζητήσουμε σε ζωντανή μετάδοση από το πιο κεντρικό σημείο της Λευκωσίας, σε πανελλήνια (όχι πανελλαδική.) μετάδοση, ταπεινά συγχώρεση, αρκεί να μην ξεπουλήσουν το νησί και το εντάξουν στην τουρκική σφαίρα επιρροής. Διότι αυτό διακυβεύεται.
Τέλος, αντελήφθη κανείς την πρεμούρα που έχει πιάσει τους Τούρκους με τη συμφωνία για τις βρετανικές βάσεις, Ηνωμένου Βασιλείου με την Κυπριακή Δημοκρατία; Συνειδητοποιούμε ότι εάν οι Τούρκοι ήλεγχαν το κομμάτι από τη βάση των Βρετανών μέχρι την Αμμόχωστο θα είχαν άμεση πρόσβαση σημαντικά κοιτάσματα της Μεσογείου;  Γι' αυτό επείγονται να «λύσουν» το Κυπριακό. Όποιος θέλει να παραμείνει κορόιδο ας πιστεύει στα περί φιλίας και συνύπαρξης. Απλά να γνωρίζει ότι θα παίζει το παιχνίδι του Νταβούτογλου που θέλει τους υδρογονάνθρακες. Έτσι, απροκάλυπτα.
Μήπως ορισμένοι θα έπρεπε να έχουν έτοιμα σχέδια αντίδρασης σε περίπτωση που η Τουρκία θα επιχειρούσε κάποιο στρατιωτικό τετελεσμένο στη συγκεκριμένη περιοχή; Υπάρχουν παράγοντες αποτροπής, πολλά όμως έχουν δει τα μάτια μας και ακόμα περισσότερα ακούνε συνεχώς τα αυτιά μας.defence-point.gr