<<Ο ΧΡΥΣΟΣ ΜΑΖΕΥΤΗΚΕ... ΤΩΡΑ ΞΕΚΙΝΑ TO "FORMAΤ" ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ>>

Διαχρονικά, ο άνθρωπος που έχει στα χέρια του μόνο χρήματα, έχει αέρα κοπανιστό. Ο άνθρωπος που έχει χρυσό, καλλιεργήσιμη γη, σπόρους & πόσιμο νερό, κρατά την τύχη στα χέρια του.

Ο χρυσός… πλέον έχει συσσωρευτεί στα χέρια της ελίτ της γήινης πυραμίδας. Είναι συγκεντρωμένος στα παγκάρια των ¨ιδιωτών¨. Η ανθρωπότητα έχει στην κατοχή της το χάρτινο αντίκρισμα του χρυσού, δηλαδή τα χαρτονομίσματα, τα οποία ουδεμία αξία έχουν σε σχέση με τον πραγματικό πλούτο και τα υλικά αγαθά πρώτων αναγκών. Ακόμη και ο χρυσός των κρατών, δεν βρίσκεται στην κατοχή των κυβερνήσεων τους, αλλά σε άγνωστα ιδιωτικά χέρια. Όσο και αν σας φαίνεται περίεργο, ούτε η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει πρόσβαση στον χρυσό της. Υποτίθεται ότι φυλάσσεται στους χώρους των ομοσπονδιακών αποθεμάτων, και διοικείται από ένα 7μελές συμβούλιο στο ποιο τα 5 μελή είναι ιδιώτες και μόνο τα 2 διορίζονται από την εκάστοτε ομοσπονδιακή κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών! Τέρμα ο χρυσός από τα χέρια μας, η κατοχή του πρέπει να δηλώνεται, αλλιώς είναι παράνομος και κατάσχεται. Άρα μόνο (άχρηστα) χαρτονομίσματα…

Η καλλιεργήσιμη γη… είναι πλέον ταμπού για την νέα τάξη πραγμάτων, και συμφώνα με την ¨πράσινη ανάπτυξη¨ που πρέπει να επιβληθεί στον πλανήτη, δεν πρέπει κανείς να καλλιεργεί οτιδήποτε τρώγεται διότι μειώνεται ο υδροφόρος ορίζοντας του πόσιμου νερού, μολύνονται τα νερά από τα φυτοφάρμακα και παράγεται πολύ co2 (από την κτηνοτροφία) που επιβαρύνει την ατμόσφαιρα. Ήδη επιβάλλονται ποινές σε ερασιτεχνικές καλλιέργειες τύπου ¨κήπος σπιτιού¨. Τέρμα τα βότανα, η φρέσκια διατροφή και η αυτονομία του κήπου. Άρα μόνο από (πολυεθνικές) σουπερ μάρκετ και φαρμάκια...


Οι σπόροι… είναι ο αληθινός πλούτος της ανθρωπότητας. Η καλλιέργεια τους ανέθρεφε χιλιάδες χρόνια τώρα τους πολιτισμούς και εξευγένιζε τους βαρβάρους. Τώρα έχουν αποσυρθεί πάνω από 90% των αρχέγονων σπόρων και έχουν αντικατασταθεί με υβριδικούς σπόρους που διαλύουν το dna των ανθρώπων και μεταλλάσουν το ανθρώπινο είδος σε αχυράνθρωπο. Η πρόφαση είναι ότι οι νέοι σπόροι με γονίδια σκορπιού, κατσαρίδας ή ακόμη και ανθρώπινα, είναι ανθεκτικά στα βαρέα μέταλλα, όπως το αλουμίνιο και αναπτύσσονται πιο γρήγορα, ενώ αποδίδουν περισσότερη σοδιά. Αυτό που δεν ξέρουν οι περισσότεροι είναι ότι οι σπόροι αυτοί είναι στείροι. Δηλαδή αν κρατήσεις έναν νέο σπόρο που έβγαλες από το φυτό που φύτεψες, για να τον ξανά φυτέψεις την επομένη χρονιά, τότε θα διαπιστώσεις ότι δεν πρόκειται να φυτρώσει τίποτα. Πρέπει πάλι να αγοράσεις σπόρους από τις πολυεθνικές εταιρείες. Άρα είσαι εξαρτημένος από τους έμπορους – δολοφόνους της φύσης...

Το πόσιμο νερό… είναι το υπέρτατο δημόσιο αγαθό σε όλη την φύση. Είναι όμως έτσι; Συμφώνα με τον γενικό διευθυντή της nestle, το νερό δεν αποτελεί πλέον δημόσιο αγαθό, και όλα τα κράτη κατ΄εντολή του ΟΗΕ, στο όνομα της ¨πράσινης ανάπτυξης¨ ιδιωτικοποιούν πόσιμο νερό, εν αγνοία των πολιτών! Αν τολμήσεις να μαζέψεις νερό της βροχής, αυτό είναι ήδη παράνομο και θα διώκεσαι ποινικά. Άρα μόνο ελεγχόμενο νερό με 1000% περισσότερο χλώριο από τα επιτρεπόμενα ποσοστά...

Ας υποθέσουμε τώρα ότι παίζουμε ένα παιχνίδι…. ας πούμε μονόπολη, και έχουμε για πιόνια του παιχνιδιού … χαρτονομίσματα, χρυσό, γη, σπόρους και νερό. Εάν το παιχνίδι τέλειωνε ξαφνικά και ο ένας έχει στα χέρια του μόνο τα χαρτονομίσματα και ο άλλος όλα τα υπόλοιπα, ποιος θα είναι ο νικητής με διάφορα; Μα ασφαλώς αυτός που έχει τα λοιπά αγαθά πλην των χαρτονομισμάτων.


Ε λοιπόν σας λέω ότι η μονόπολη παίζεται από την δεκαετία του 60 έως και σήμερα και το παιχνίδι θα λήξει σύντομα και ξαφνικά. Η ανθρωπότητα θα έχει στα χέρια της λίγα ταλαιπωρημένα χαρτονομίσματα και η ελίτ θα έχει όλα τα υπόλοιπα. Όχι πως έχουν ανάγκη τα υπόλοιπα αγαθά, πλην του χρυσού που τους ενδιαφέρει άμεσα, άπλα τα πήραν για να μην τα έχεις εσύ στα δικά σου χέρια και γίνεις ΑΥΤΟΝΟΜΟΣ, άρα ανεξέλεγκτος!

Τώρα κατάλαβες γιατί τα τελευταία 50 έτη θεσπιστήκαν χιλιάδες νόμοι & διατάξεις παγκοσμίως γύρω από την στέρηση της γης, του νερού και των σπόρων προς τους ανθρώπους; Για να είσαι εξαρτημένος από αυτούς, άρα και υποχείριο τους.

Ακόμη και τώρα υπάρχει χρόνος αυτονομίας και αυτοδυναμίας. Ακόμη και τώρα που δεν υπάρχουν χρήματα πλέον στις τσέπες σου. Μην πολεμάς το σύστημα με όπλα, ανακοινώσεις, λόγια και θυμό προς τους συνάνθρωπους σου επειδή νιώθεις ότι δεν σε καταλαβαίνουν, γιατί έτσι γίνεσαι μέρος του συστήματος και το συντηρείς. Πολέμησε το σύστημα με την απομάκρυνση σου από αυτό, όσο πιο μακριά φεύγεις τόσο πιο πολύ το πολεμάς και το αποδυναμώνεις, όσο πιο αυτόνομος και ανεξάρτητος γίνεσαι τόσο πιο πολύ ισχυρός γίνεσαι απέναντι σου.


Το παιχνίδι με το χρυσό έχει γίνει πολλές φόρες στο παρελθόν και μιλώ για χιλιάδες χρονιά πίσω. Το χρυσό κόσμημα που έχεις, κάποτε ήταν χρυσός των ναϊτών, πιο πριν ήταν ρωμαϊκός, περσικός, αζτέκικος και ατλαντικός χρυσός. Ο χρυσός ανεβάζει τις αυτοκρατορίες και ο χρυσός τις ρίχνει. Αυτό το κίτρινο μέταλλο διαγράφει πολιτισμούς και κάνει επανεκκινήσεις. Τώρα είμαστε πολύ κοντά στην διάλυση αυτού του πολιτισμού της χέστρας. Η συσσώρευση του χρυσού τέλειωσε, τώρα ξεκινά επανεκκίνηση δια μέσου χάους. Πολέμησε και αντιστάσου έξυπνα, όχι για την οικογένεια και την πατρίδα μόνο, αλλά για όλη την ανθρωπότητα. Δεν υπάρχουν πλέον φυλές και διαχωρισμοί, υπάρχει μόνο το ανθρώπινο είδος εναντίον των σκιών.

Υ.Γ:

Τα στοιχεία συγκεντρώθηκαν από το ΔΝΤ τον προηγούμενο Μάιο και Ιούνιο και σύμφωνα μ' αυτά συνολικά υπάρχουν 31.812 τόνοι χρυσού, εκ των οποίων οι 10.784,1 είναι στην Ευρώπη.Αναλυτικά η πρώτη 10άδα1. ΗΠΑ 8.133,5 τόνοι - 71,9% σε συναλλαγματικά διαθέσιμα2. Γερμανία 3.384,2 τόνοι - 68,4% σε συναλλαγματικά διαθέσιμα3. Ιταλία 2.451,8 τόνοι - 67% σε συναλλαγματικά διαθέσιμα4. Γαλλία 2.435,4 τόνοι - 65,1% σε συναλλαγματικά διαθέσιμα5. Ρωσία 1.094,7 τόνοι - 9,7% σε συναλλαγματικά διαθέσιμα6. Κίνα 1.054,1 τόνοι - 1,1% σε συναλλαγματικά διαθέσιμα7. Ελβετία 1.040 τόνοι - 8% σε συναλλαγματικά διαθέσιμα8. Ιαπωνία 765,2 τόνοι - 2,5% σε συναλλαγματικά διαθέσιμα9. Ολλανδία 612,5 τόνοι - 54,3 σε συναλλαγματικά διαθέσιμα10. Ινδία 557,7 τόνοι - 7,3% σε συναλλαγματικά διαθέσιμα

Η Ελλάδα, σύμφωνα πάντα με την ίδια λίστα, είναι στην 32η θέση με 112,3 τόνουςΤΩΡΑ ΑΚΟΥΣΤΕ ΜΕ ΚΑΛΑ....

Η ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΕΠΙΣΗΜΟΥ ΓΝΩΣΤΟΥ ΣΕ ΚΑΤΟΧΗ ΧΡΥΣΟΥ (31.812 ΤΟΝΟΙ) ΞΕΠΕΡΝΑ ΤΟ 1 ΤΡΙΣ 200 ΔΙΣ ΔΟΛΑΡΙΑ. ΑΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΔΗΛΩΤΟ ΧΡΥΣΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ ΤΟΤΕ ΤΟΤΕ ΤΟ ΠΟΣΟ ΔΙΠΛΑΣΙΑΖΕΤΑΙ. ΑΝ ΥΠΟΘΕΤΙΚΑ ΒΡΙΣΚΑΜΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΧΑΜΕΝΟ ΧΡΥΣΟ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΕΤΩΝ (ΝΑΥΑΓΙΑ, ΜΥΣΤΙΚΑ ΘΗΣΑΥΡΟΦΥΛΑΚΙΑ ΒΑΣΙΛΙΑΔΩΝ ΚΤΛ) ΤΟΤΕ ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΘΑ ΕΦΤΑΝΕ ΤΑ 5 ΤΡΙΣ ΔΟΛΑΡΙΑ. ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΧΡΕΟΣ ΤΩΝ ΚΡΑΤΩΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΙΣ ΙΔΙΩΤΙΚΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΑΓΓΙΖΕΙ ΤΑ 50 ΤΡΙΣ! ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΑΥΤΟ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ ΑΦΟΥ ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΤΟ ΡΕΥΣΤΟ ΧΡΗΜΑ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΑΡΤΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΥ.

ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙΣ Π.Χ....ΧΡΥΣΟ 5 ΤΡΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΡΕΟΣ 10ΠΛΑΣΙΟ ΤΗΣ ΑΞΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΥ. ΠΩΣ ΚΟΠΗΚΕ ΔΕΚΑΠΛΑΣΙΟ ΧΡΗΜΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΑΝΤΙΚΡΥΣΜΑ ΤΟ ΧΑΡΤΟΝΟΜΙΣΜΑ ; ΑΡΑ....ΜΟΥΦΑ ΣΥΣΤΗΜΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΔΩ ΚΙ 200 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΝΑ ΚΟΒΟΝΤΑΙ ΤΑ ΧΑΡΤΙΝΑ...ΘΑ ΠΕΣΕΙ ΠΟΛΥ ΓΕΛΙΟ ΛΕΜΕ!!!!! ΚΑΙ ΞΕΡΕΤΕ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΠΕΣΕΙ ΓΕΛΙΟ; ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΟΤΙ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΩΝ ΔΗΛΩΜΕΝΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ ΤΟΥΣ (ΡΕΥΣΤΟ) ΣΕ ΑΝΤΙΚΡΥΣΜΑ ΧΡΥΣΟΥ, ΑΛΛΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΚΟΜΗ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ...ΔΕΝ ΤΑ ΕΧΟΥΝ ΟΥΤΕ ΣΕ ΑΝΤΙΚΡΥΣΜΑ ΧΑΡΤΟΝΟΜΙΣΜΑΤΩΝ.

ΤΟ 90% ΤΩΝ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ ΕΙΝΑΙ ΛΟΓΙΣΤΙΚΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΡΕΥΣΤΟΠΟΙΗΘΟΥΝ...ΔΗΛΑΔΗ ΤΡΥΠΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΛΛΗ ΤΡΥΠΑ ΟΠΩΣ ΘΑ ΕΛΕΓΑΝ ΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΙ. ΑΡΑ.....ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΜΕΝΟ ΟΤΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ ΣΑΝ ΝΤΟΜΙΝΟ.

 

» Το έθνος των Κυπριλλίδων και η Βαβυλωνία του Κοτζιά. «

 

Ένα κατατοπιστικότατο άρθρο που γεννά τα ερωτήματα:

α) ποιός είναι ο πατέρας του «βελούδινου διαζυγίου» στην Κύπρο;

β) και ποιοί είναι οι νονοί του;

Του Δρα Γιάννου Χαραλαμπίδη

Πώς ο Έλληνας ΥπΕξ κάνει θρύψαλα την Κυπριακή Δημοκρατία και

ποιος τάζει λαγούς με πετραχήλια στους «Τούρκους» της Θράκης.

Ο Έλληνας ΥπΕξ απέρριψε μερικώς το σχέδιο Ανάν για να εισηγηθεί μια χειρότερη λύση, με ισότιμο καθεστώς των δυο Κοινοτήτων στο κοινό κρατίδιο της Λευκωσίας και με άλλα δυο ισότιμα συνιστώντα κράτη, εντός των οποίων άλλες οκτώ με εννέα επαρχίες θα λειτουργούν σχετικώς αυτόνομα
Η ΒΙΩΣΙΜΟΤΗΤΑ της λύσης θα στηρίζεται στην απώλεια της ελληνικής εθνικής ταυτότητας
Υπάρχει τέτοια σύγχυση και τσαπατσουλιά στο θέμα του φυσικού αερίου και στο Κυπριακό, που ούτε οι ίδιοι οι Τούρκοι δεν μπορούν να πιστέψουν πόσο χάλια είμαστε. Και τώρα, με τη νέα Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, φτου κι απ’ την αρχή. Όσο, δε, για τον άξονα με το Ισραήλ, θα δούμε… Μάλλον μπαίνει στο ψυγείο. Στην ουσία, εκεί ήταν πάντα. Άλλωστε, η αριστερή ιδεολογία της νέας ελληνική Κυβέρνησης δημιουργεί αμφιβολίες για τις προθέσεις της για τη συνέχιση μιας τέτοιας πολιτικής. Στο Κυπριακό, επί του παρόντος, τα πράγματα έχουν ως εξής:
Εάν λάβουμε υπόψη τις θέσεις του Έλληνα Πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, και του νέου Υπουργού των Εξωτερικών, Νίκου Κοτζιά, διαπιστώνουμε ότι ο δεύτερος έχει πιο προχωρημένες θέσεις από τον πρώτο. Ο μεν πρώτος ήταν θιασώτης του σχεδίου Ανάν, πάντως δεν ήταν εναντίον, ο δε δεύτερος διαφωνεί, όπως ισχυρίζεται, μερικώς με το σχέδιο Ανάν, αλλά υποστηρίζει φόρμουλες διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, χειρότερες από το σχέδιο Ανάν!
Η μοντέρνα «βελγική τριχοτόμηση».
Οι εσωτερικές πολιτικές αστάθειες έχουν αντίκτυπο και στην οικονομία και στην εξωτερική πολιτική της Ελλάδας. Ο νέος Υπουργός Νίκος Κοτζιάς είχε υπηρετήσει ως σύμβουλος του Γ. Παπανδρέου όταν ήταν Υπουργός των Εξωτερικών και συμμετείχε στη διπλωματία των σεισμών. Είχε και έχει προωθημένες θέσεις για τη λύση του Κυπριακού, που στηρίζονται στη λογική μιας διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας.
Απορρίπτει μεν το σχέδιο Ανάν, αλλά εισηγείται μια λύση πολύ χειρότερη. Με περισσότερες εσωτερικές επαρχίες για κάθε συνιστών κράτος, που δημιουργούν ένα τρικέφαλο πολυπεριφερειακό πολιτειακό σύστημα. Μεταξύ άλλων, η πρόταση Κοτζιά, όπως αυτή είναι κατατεθειμένη σε «paper» του St Antony’s College University of Oxford (Cyprus after Accession: Getting past ‘No’? Workshop report and responses, May 2007, τίτλος κειμένου «Contradictions, Conflicts and Paradoxes-A Framework for a Solution»), αναφέρει τα ακόλουθα:
Δημιουργία διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, η οποία θα στηρίζεται: «Σε δυο συνιστώντα κράτη – οντότητες, μια για κάθε Κοινότητα, διά των οποίων θα λειτουργούν οι μηχανισμοί του κεντρικού κράτους και θα αναγνωρίζεται η ισότητα των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων».
«Πέραν της δημιουργίας των δυο χωριστών κρατών, θα δημιουργηθεί ένα κοινό ομοσπονδιακό κράτος, το οποίο θα μοιράζονται Έλληνες και Τούρκοι Κύπριοι – και οποιοσδήποτε άλλος θέλει να συμμετάσχει». Αυτό, τονίζει ο κ. Κοτζιάς, θα γίνει στη Λευκωσία – κάτι ανάλογο, όπως ισχυρίζεται, με το καθεστώς των Βρυξελλών. Και προσθέτει: «Οι τοπικές πολιτικές της οντότητας της Λευκωσίας θα αντικατοπτρίζουν αυξητικά τις πολιτικές και κοινωνικές ταυτότητες των κατοίκων της, και όχι μόνο τις εθνικές τους ταυτότητες».
Να και η νέα εθνική ταυτότητα, την οποία προωθεί ο κ. Κοτζιάς: «Οι κάτοικοι της πρωτεύουσας -του τρίτου δηλαδή κράτους- θα ανέπτυσσαν ισχυρή διπλή κυπριακή και ευρωπαϊκή ταυτότητα. Η Ε.Ε. και τα Ην. Έθνη πρέπει να αναγνωρίσουν ότι οι κάτοικοι της Λευκωσίας δεν θα καθορίζονται αποκλειστικά με τους όρους της εθνικής κοινότητας, στην οποία ανήκουν». Θα είναι, με άλλα λόγια, η μαγιά του έθνους των Κυπριλλίδων!
Τα δυο συνιστώντα κράτη θα υποδιαιρούνται σε οκτώ με εννέα περιοχές (regions) συν η Λευκωσία, η οποία θα υποδιαιρείται σε δυο υποσυστήματα. Αυτές οι επαρχίες «θα διατηρούν το δικαίωμα να αναλαμβάνουν δράση εντός των συνιστώντων κρατών με σχετική αυτονομία, εφόσον είναι σύμφωνες (οι δράσεις αυτές) με το ομοσπονδιακό σύνταγμα».


Ο κ. Κοτζιάς εισηγείται τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη δημιουργία μας Βαβυλωνίας. Πολλά εξ αυτών, τα οποία υποστηρίζει, το 2007 ήταν βασικοί πυλώνες του σχεδίου Ανάν, επί του οποίου εκφράζει σε κάποια άλλα σημεία τη διαφωνία του. Κάποιες εκ των θέσεών του, συνιστούν σήμερα στοιχεία για την προδιαγραφόμενη λύση.
Η αντίληψη Κοτζιά περί του Κυπριακού, συγκλίνει με εκείνη των Βρετανών. Ότι, δηλαδή, η βιωσιμότητα της λύσης σχετίζεται με τη διάβρωση, ακόμη και την κατάργηση της ελληνικής εθνικής μας ταυτότητας και, γιατί όχι, με τη δημιουργία του έθνους των Κυπριλλίδων. Αυτός είναι πάγιος τουρκικός και βρετανικός στόχος με γεωστρατηγικές και γεωπολιτικές προεκτάσεις και με βασική επιδίωξη την ανατροπή της ιστορίας και την αποσύνδεση των συμφερόντων του Ελληνισμού από την Κύπρο και την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, καθώς και της Μέσης Ανατολής.
Κάτι που ήθελαν ανέκαθεν να πετύχουν οι Βρετανοί και οι Τούρκοι, για να έχουν την Κύπρο υπό τον δικό τους έλεγχο και για να μην μπορεί ποτέ η Ελλάδα να αποδράσει από τη φινλανδοποίηση. Η πρόταση Κοτζιά στηρίζεται στη φιλοσοφία κυρίως του μοντέρνου, όπως ισχυρίζεται, βελγικού μοντέλου με τη Λευκωσία να είναι ιδιόμορφο καθεστώς, το οποίο θα λειτουργεί επί τη βάσει της «ισότητας» σε επίπεδο κεντρικής εξουσίας και με Κυπριλλίδες πολίτες.
Το σημαντικό, όμως, είναι άλλο: Το ομοσπονδιακό πολιτειακό μοντέλο του Βελγίου, με ζώνες και καντόνια (περιοχές), είναι παράδειγμα προς αποφυγήν. Έχει ρεκόρ ακυβερνησίας και συνεχώς ζει με την απειλή της διάλυσης, η οποία θα είχε ήδη προκύψει εάν εκεί δεν βρίσκονταν οι έδρες του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. Συνεπώς, ο κ. Κοτζιάς δεν απορρίπτει το σχέδιο Ανάν μόνο για τις όποιες δυσλειτουργικότητές του, αλλά και για έναν άλλο λόγο: Μέσα από τα επιστημονικά του επιχειρήματα επιδιώκει να δώσει μια φόρμουλα αριστερόστροφου διεθνιστικού χαρακτήρα, που συνυπάρχει με τις νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις των «παρραλλήδων».
Ως αποτέλεσμα τούτου είναι η αυτοπαγίδευσή του σε μια πρόταση διζωνικής ομοσπονδίας, πιο δυσλειτουργικής και πολύ χειρότερης από εκείνην του σχεδίου Ανάν. Η οποία ομοσπονδία Κοτζιά είναι επίσης κομμένη και ραμμένη, όπως και το σχέδιο Ανάν, στα μέτρα του Λονδίνου και της Άγκυρας.
Ανιστόρητο, άστοχο και κάλπικο.
Πέραν τούτων, ο κ. Κοτζιάς ισχυρίζεται και το εξής: Εάν δεν γίνει δεκτή η διζωνική ομοσπονδία με τρία κράτη και πολυπεριφερειακό χαρακτήρα, όπως την εισηγείται, η άλλη επιλογή είναι αυτή του «βελούδινου διαζυγίου». Η προσέγγιση αυτή είναι άστοχη, ανιστόρητη και το δίλημμα που θέτει κάλπικο.
Και εξηγούμε: Η ομοσπονδία, όπως την εισηγείται ο κ. Κοτζιάς, είναι μια άλλη μορφή διχοτόμησης με χαρακτήρα τριχοτόμησης και πολυτεμαχισμού. Από την άλλη, εάν δεν υιοθετήσουμε την πρόταση Κοτζιά, ο ίδιος ισχυρίζεται ότι θα πάμε στη λογική των δυο χωριστών κρατών και στο «βελούδινο διαζύγιο». Η επιλογή αυτή δεν είναι και τόσο βελούδινη, αφού θα είναι το αποτέλεσμα της χρήσης των όπλων της Άγκυρας και της εισβολής. Το ίδιο ισχύει και για την πρόταση του κ. Κοτζιά.
Δηλαδή για το μεταμοντέρνο μοντέλο ομοσπονδίας, όπως το ονομάζει. Το οποίο δεν στηρίζεται ούτε στο δίκαιο, ούτε στη ρεαλιστική σχολή σκέψης και στην όποια αλλαγή ισοζυγίων δυνάμεων, αλλά παίρνει ως δεδομένη την ήττα του ’74, καθώς και ότι δεν μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα, αλλά και κάτι άλλο: Ότι θα πρέπει να βρεθεί μια λύση επί τη βάσει ενός πολιτειακού συστήματος, που δεν θα αλλάζει τα υφιστάμενα γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά δεδομένα.
Δεν θα μας απαλλάσσει από την κηδεμονία της Άγκυρας. Αντιθέτως, θα νομιμοποιεί τα τετελεσμένα της εισβολής. Υπάρχουν ακόμη δυο σημεία, τα οποία θα ήταν δυνατό να θιγούν: Η περίπτωση του βελούδινου διαζυγίου μπορεί να προκύψει εάν υιοθετήσουμε το μοντέλο Κοτζιά. Σήμερα, η Κυπριακή Δημοκρατία είναι ενιαίο κράτος, με το βόρειο τμήμα της να τελεί υπό κατοχήν. Καμιά σχέση δεν έχει με την περίπτωση της Τσεχοσλοβακίας, η οποία ήταν ομοσπονδία με συνομοσπονδιακό χαρακτήρα.
Το βελούδινο διαζύγιο θα συμβεί, εάν συμβεί αυτό που εισηγείται ο κ. Κοτζιάς. Εάν, δηλαδή, διαλυθεί η Κυπριακή Δημοκρατία και αντικατασταθεί από τρία κράτη και δέκα με έντεκα περιφέρειες. Όταν θα επέλθει η βέβαιη δυσλειτουργικότητα ενός τέτοιου πολυδαίδαλου ομοσπονδιακού συστήματος, όπως το εισηγείται ο κ. Κοτζιάς, τότε το βελούδινο διαζύγιο θα είναι μια επιλογή. Εάν το δεχτούν οι Τούρκοι. Η αντιφατικότητα του Έλληνα ΥπΕξ έγκειται στο εξής: Θεωρεί ως δυσλειτουργικό το σχέδιο Ανάν και δεν θεωρεί δυσλειτουργική τη δική του πρόταση, που είναι πολύ πιο πολυδαίδαλη και βαβυλωνιακή.
Τουρκικό μανιφέστο για τη Θράκη.
Πέραν του Κυπριακού, έχουμε δείγματα γραφής και για τη Θράκη. Δεν είναι καθόλου τυχαίο γιατί απογειώθηκαν τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ στον νομό Ροδόπης. Οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, όπως ήταν γραμμένες σε φυλλάδιο που μοιραζόταν στους κατοίκους της περιοχής, συνιστούν αντιγραφή περίπου εκείνων του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών. Αυτά ανέφερε, μεταξύ άλλων, στην εκπομπή του Λάζαρου Μαύρου την περασμένη εβδομάδα, ο Σάββας Καλεντερίδης, ο οποίος ήταν επί τούτου εξόχως διαφωτιστικός όταν διάβαζε σχεδόν λέξη προς λέξη το φυλλάδιο του ΣΥΡΙΖΑ.
Οι εν λόγω θέσεις δεν αποτυπώνουν θεματικές δράσης εσωτερικής και μόνο πολιτικής, αλλά και εξωτερικής, και πιο συγκεκριμένα αφορούν ζητήματα των σχέσεων Αθηνών – Άγκυρας, για τα οποία υπεύθυνος είναι ο κ. Νίκος Κοτζιάς. Εάν προχωρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ στην αντίληψη περί του αυτοκαθορισμού των πολιτών της μουσουλμανικής μειονότητας, του διορισμού Μουφτή, της τουρκικής γλώσσας και άλλα, που οδηγούν στην κατάργηση της Συνθήκης της Λωζάννης, η Ελλάδα θα οδηγηθεί στην άνευ όρων παράδοση.
Και η Θράκη θα γίνει τουρκική επαρχία. Τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα σε πανελλαδικό επίπεδο, εάν δοθούν οι ιθαγένειες αφειδώς. Ειδικά υπό αυτές τις συνθήκες, δηλαδή οικονομικής κρίσης και πολιτικής αστάθειας, ενδεχομένως να δούμε μια Χρυσή Αυγή να εκτοξεύεται στα ύψη. Και να αποτελεί τον κεντρικό αντιπολιτευτικό πυλώνα. Γεγονός που βοηθά κομματικά τον ΣΥΡΙΖΑ, διότι του παρέχει νομιμοποίηση.
Βεβαίως, η όποια περιστολή ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν μπορεί να σκοντάφτει πάνω σε φασιστικές αντιλήψεις. Όμως, από την άλλη, μια Κυβέρνηση θα πρέπει να λαμβάνει αποφάσεις επί τη βάσει και του δικαίου αλλά και της κοινωνικής, οικονομικής συνοχής και ηρεμίας. Και κάτι άλλο επί τη βάσει των διεθνών εξελίξεων.
Μεγάλα δημοκρατικά κράτη δεν είναι τυχαίο που λαμβάνουν μέτρα εναντίον της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης και της παροχής ιθαγένειας για λόγους συνοχής και ασφάλειας. Τα προβλήματα με τους μετανάστες ήταν ακριβώς αποτέλεσμα μιας ανάλογης και πιο ήπιας μορφής πολιτικής, η οποία εφαρμόστηκε επί Σημίτη και στην Κύπρο πρόσφατα επί Χριστόφια και δεν βοήθησε κανέναν. Και, κυρίως, δεν βοήθησε τους ξένους μετανάστες που βρίσκονταν στην Κύπρο και στην Ελλάδα.
Οι σχέσεις με το Ισραήλ και το άλλοθι του ΣΥΡΙΖΑ
Επειδή περί εξωτερικής πολιτικής ο λόγος, θα ήταν δύσκολο να πιστέψει κάποιος ότι η Κυβέρνηση Τσίπρα θα εργαστεί στη βάση των ισοζυγίων δυνάμεων και της ισχύος, παρότι η ρητορική του νέου Υπουργού Άμυνας Πάνου Καμμένου είναι προς αυτήν την κατεύθυνση. Εάν θα είναι το άλλοθι της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ή όχι, θα το δείξει ο χρόνος. Και αυτό παρότι η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ από την πρώτη στιγμή δείχνει πρόθεση για την εφαρμογή της πολιτικής στην οποία πιστεύει.
Πάντως, δεν πιστεύει στην πολιτική και τη στρατηγική εκείνη που θέλει το έθνος να βρίσκεται σε σύζευξη από τη Θράκη ώς την Κύπρο. Και αυτό δεν το εγείρουμε από συναισθηματική πλευράς, αλλά από την πτυχή της ρεαλιστικής πολιτικής, η οποία είναι συναφής με τη γεωστρατηγική και τη γεωπολιτική ως τομείς που καθορίζουν τους συντελεστές ισχύος. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πιστεύει σε αυτές τις αντιλήψεις και ας υπάρχουν μονάδες μέσα στις συνιστώσες του, που μπορούν να σκέφτονται αλλιώς.
Υπό αυτές τις προϋποθέσεις, τίθεται υπό αμφισβήτηση και η συνεργασία με το Ισραήλ επί τη βάσει μιας κοινής στρατηγικής και εξυπηρέτησης συμφερόντων, ειδικώς στο πλαίσιο των ενεργειακών πηγών. Αληθές, βεβαίως, είναι ότι πρώτη η Λευκωσία, πριν από την Αθήνα, παγώνει ή εγκαταλείπει αυτήν τη στρατηγική συνεργασία επί τη βάσει της οποίας ενδεχομένως να ήταν διαφορετική η κατάσταση στην περιοχή, αφού θα ήταν σε ισχύ μια αξιόπιστη αποτροπή σε βάρος της τουρκικής απειλής.
Το σύνδρομο του ασθενούς
Κάποιος θα μπορούσε να παρομοίαζε και την Κύπρο και την Ελλάδα με ασθενείς, οι οποίοι δεν παραδέχονται την πραγματικότητα και είτε αρνούνται να πάρουν θεραπευτική αγωγή είτε δεν παίρνουν την ορθή. Διότι και οι γιατροί, δηλαδή εταίροι, φίλοι και εχθροί, άλλοι είναι κομπογιαννίτες, άλλοι επιτήδειοι και άλλοι στυγνοί τυχοδιώκτες. Χωρίς να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και εξ ημών επίδοξοι κομπογιαννίτες και τυχοδιώκτες πολιτικοί, που εμφανίζονται κατά καιρούς ως μάγοι του συστήματος.
Ο καθείς κάνει τη δουλειά του. Τα κορόιδα είναι αυτά που την πατάνε! Πού, όμως, πατάνε; Πού πατάμε; Σε ένα σκηνικό κινούμενης άμμου, που ξεκινά από τα οικονομικά ζητήματα της Ελλάδας και της Κύπρου ώς τα εθνικά θέματα, και δη το Κυπριακό, καθώς και το φυσικό αέριο. Μιας κινούμενης, λοιπόν, άμμου, που είναι έτοιμη να καταβροχθίσει και την Κύπρο και την Ελλάδα.
Παρόλ’ αυτά, έχουμε χρέος να λέμε την αλήθεια, επειδή πρέπει να αγωνιστούμε και να επιβιώσουμε εις πείσμαν όσων, όπως ο κ. Κοτζιάς και άλλοι, απεργάζονται σε πειραματικά επιστημονικά εργαστήρια τη διάλυση και εξαφάνισή μας, καθώς και την αντικατάστασή μας από το έθνος των Κυπριλλίδων ως υποτελών στη νέα Οθωμανική Αυτοκρατορία του Ταγίπ Ερντογάν.

» Από την εξασφάλιση του ΝΑΙ στο πώς να ξεπεραστεί το ΟΧΙ. «

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ!

Φ. Αργυρού
 «Θεωρείται χαρισματική όσο και αμφιλεγόμενη, από ορισμένους, προσωπικότητα»  έγραψε στις 28.1.2015 το Βήμα των Αθηνών για το νέο Υπ. Εξωτερικών της Ελλάδας κ. Νίκο Κοτζιά.  
Για το ερώτημα: Υποστήριζε ή όχι το Σχέδιο Ανάν;
Το 2003, εντοπίζουμε τον κ. Νίκο Κοτζιά μεταξύ της ομάδας που κλήθηκε και παρευρέθηκε στο σεμινάριο στην Οξφόρδη 3-4 Οκτωβρίου 2003 (τα πρακτικά εκδόθηκαν το Φεβρουάριο του 2004), όπου προβλήθηκαν τα επιχειρήματα που έπρεπε να χρησιμοποιηθούν υπέρ του Σχεδίου, για να εξασφαλιζόταν το ΝΑΙ.
Διοργανώθηκε  από το SEESOX, Τμήμα Νοτιο-ανατολικών Μελετών του St. Antony’s College του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, με την υποστήριξη του Προγράμματος Σύγχρονης Τουρκίας του Πανεπιστημίου και του Δικοινοτικού Αναπτυξιακού Προγράμματος που χρηματοδοτείτο  από την αμερικανική USAID και τα Ηνωμένα ΄Εθνη UNDP μέσω της UNOPS.
Τίτλος του Σεμιναρίου:  “Getting to Yes: Suggestions for Embellishment of the Annan Plan for Cyprus” (Πως εξασφαλίζεται το Ναι: Εισηγήσεις για ωραιοποίηση του Σχεδίου Ανάν για την Κύπρο).
Διοργανωτές οι Οξφορδιανοί Όθων Αναστασάκης, Καλυψώ Νικολαίδου, Giles Bertrand. Μεταξύ των παρευρεθέντων και οι  Dominick Chilcott  του Φόρειν ΄Οφις, και Alvaro De Soto των Ηνωμένων Εθνών.
Και προκύπτει το ερώτημα: ΕΑΝ ο κ. Κοτζιάς δεν υποστήριζε το Σχέδιο Ανάν,  τότε πως βρέθηκε εκεί ανάμεσα σε επιλεγμένους ένθερμους Ανανικούς;  Ποίος ο ρόλος του; Τα δε πρακτικά γράφουν, πως «Η ομάδα (δηλαδή όλοι οι παρευρεθέντες) έδωσε δυνατή υποστήριξη στην επανέναρξη των συνομιλιών στα πλαίσια του Σχεδίου Ανάν στη βάση της λεγόμενης τεχνικής “ωραιοποίησης”. Αυτό θα συνεπάγεται μια προκαταρκτική συμφωνία μεταξύ των μερών… Τέλος, οι συζητήσεις μας έκαναν ξεκάθαρο ότι δεν πρέπει να συζητηθούν όλα τα θέματα στο σχέδιο. Υπήρχαν σημαντικά ζητήματα πριν τη διευθέτηση . Που περιλαμβάνουν τον μονομερή διορισμό ενός συμφιλιωτικού Τσάρου… ετοιμασία μιας αναμορφωμένης διδασκαλίας ιστορίας για αμφότερες τις πλευρές, οικονομικής υποστήριξης προς το Νότο…»
Το Μάιο του 2007 διοργανώθηκε και δεύτερο σεμινάριο (στο μεταξύ, το 2006 προηγήθηκε άλλο για «Λύσεις έξω από το κουτί»), αυτή τη φορά με τίτλο «Cyprus after the Accession: Getting past ‘No’?”  « Η Κύπρος μετά την ένταξη: Ξεπερνάται το ‘ΟΧΙ’;» ΄Οπου μελετήθηκαν τρόποι λύσης μεταξύ των οποίων και η αναγνώριση δύο κρατών.
Ο κ.  Κοτζιάς έλαβε μέρος και σ΄αυτό, αυτή τη φορά ως  καθηγητής στο ίδιο το St. Antony’s College (ενώ το 2003 ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πειραιά).  Μία από τις επτά (7) εισηγήσεις για λύση ήταν δική του. Εκεί αναπτύχθηκε και η εμπλοκή της ΕΕ για λύση (δηλαδή για ένα Ανάν 6) με τη λεγόμενη “Europeanization” και συζητήθηκαν επιλογές λύσεων, όπως το βελούδινο διαζύγιο, η σταθεροποίηση του στάτους κβο που οδηγεί σε λύση Ταιβάν, η λύση Βοσνιακού τύπου, ουσιαστικά λύση Ανάν, και τέταρτη επιλογή η λύση βελγικού μοντέλου ως “μετά-μοντέρνα ομοσπονδία”.
Ο κ. Κοτζιάς εισηγήθηκε ως πρώτη του επιλογή την “μετα-μοντέρνα ομοσπονδία” αλλά, εάν αυτή (σε μια διαφοροποιημένη Διζωνική Δικοινοτική  βασισμένη στο βελγικό μοντέλο και άλλα στοιχεία) δεν επιτευχθεί, η μόνη προτιμητέα λύση πρέπει να είναι υποστήριξε,  το «βελούδινο διαζύγιο όπου οι περιοχές ανταλλάσσονται με αναγνώριση και εξασφαλίζεται και  Ευρωπαϊκό μέλλον για τους Τουρκοκύπριους». 
(Τη λύση του βελούδινου διαζυγίου την βάσισε  στο Τσεχοσλοβακικό μοντέλο που  κατέρρευσε παταγωδώς τον Ιανουάριο του 1993.  Το δε Βελγικό μοντέλο πάει κατά διαόλου και δεν προσφέρεται καθόλου ως παράδειγμα για αντιγραφή).
Στο σεμινάριο του 2007 παρευρέθηκε και πάλιν εκπρόσωπος του Φόρειν ΄Οφις. Εκεί έκανε την εμφάνισή του ακόμα ένας ακαδημαϊκός από Αθήνα, ο  κ. Άγγελος Συρίγος του Πάντειου Πανεπιστημίου Αθηνών, ο οποίος στις 30.3.2014 ξεπρόβαλε και αυτός με εισήγηση για λύση δύο κρατών σε  συνέντευξή του  στο Φιλελεύθερο,  στην Αντιγόνη Δρουσιώτη (Σχετικό το άρθρο μου «Δυο κράτη, Βενιζέλος, Λυγερός, ICG και τώρα Συρίγος…»).
(Στο Steering Committee του SEESOX και ο πρώην ΄Υπ. Αρμοστής της Βρετανίας στην Κύπρο κ. Ντέιβιντ Μάττεν. Μεταξύ δε των sponsors :  το ΝΑΤΟ, η Ευρωπαική Κομισιόν, UNOPS, Open Society Foundations, Foreign and Commonwealth Office, το A. G. Leventis Foundation, Bank of Albania, Credit Suisse, Ελληνική Δημοκρατία, Ελληνικό Υπ. Παιδείας, Υπ. Εξωτερικών της Τουρκίας, Κεντρική Τράπεζα Βοσνίας…)
Κρατώ  4 σημεία:
1^ον, ότι το 2003 ο κ. Ν. Κοτζιάς έλαβε μέρος σε εργαστήρι με σκοπό την ωραιοποίηση του Σχεδίου Ανάν.
2^ον, ότι το 2007 υποστήριζε  σαν δεύτερη προτίμηση λύση βελούδινου διαζυγίου που προσφέρει αναγνώριση στα κατεχόμενα.
3^ον, ότι στην εισήγησή του το 2007 θεωρεί πως για τα γεγονότα του 1963 ευθυνόμαστε εμείς οι Ελληνοκύπριοι.
4^ον, ότι το 2007 χαρακτήρισε την πρότασή του ως σκεπτικό «έξω από το κουτί». Μια ορολογία που ακούσαμε και από τον  Τ/κ διαπραγματευτή κ. Εργ. Ολγκιούν στο Λονδίνο τον περασμένο Δεκέμβριο υποστηρίζοντας αναγνώριση, για να ακολουθήσουν και άλλοι (και που ίσως να ξεκίνησε από το σεμινάριο του 2006 στην Οξφόρδη).
Βέβαια, τα όσα αναφέρονται πιο πάνω για τον κ. Ν. Κοτζιά συνέβησαν πριν 12 με 8 χρόνια. Τα κρατάμε όμως, γιατί είναι ιστορικά δεδομένα που δεν διαγράφονται.  Πιθανόν,  σήμερα  ο κ. Κοτζιάς να έχει διαφοροποιήσει τις θέσεις του έναντι του Κυπριακού, του βελούδινου διαζυγίου,  των ευθυνών «μας» για το 1963 καθώς και πολλά άλλα που βρίσκουμε στην τοποθέτησή του το 2007. Θα αναμένουμε να ακούσουμε τις τοποθετήσεις του νέου υπ. Εξωτερικών της Ελλάδας και θα επανέλθουμε.
Αλλά και επισημαίνουμε FOR THE RECORD:
Πρώτον, ότι δεν είναι αρκετό κάποιος να υποστηρίζει την αποχώρηση μέχρι και του τελευταίου Τούρκου στρατιώτη και των εγγυήσεων, ότι η διζωνική είναι ρατσιστική κτλ, αλλά παράλληλα να δέχεται λύση “είτε βελούδινων είτε μεταξωτών διαζυγίων” με την ψευδαίσθηση ότι θα κάνει πέρα την Τουρκία από το Κυπριακό. Και να  μην γίνεται καμία μνεία για την επιστροφή όλων των Ε/κ προσφύγων στις κλεμμένες τους περιουσίες . Μάλιστα σε άλλη εισήγηση το 2007 λέχθηκε ότι δεν μπορεί να υπάρξει ένας άνθρωπος μία  ψήφος στην Κύπρο, ούτε να εγκαταλειφθούν οι κατευθυντήριες του 1977 και 1979 για να επιστρέψουν οι Ε/κ στις περιουσίες τους γιατί τότε δεν θα μπορούν οι Τ/κ να εξασφαλίσουν την αυτονομία τους στο κρατίδιό τους!
Και δεύτερον, ότι η μετατόπιση του Κυπριακού από θέμα εισβολής και κατοχής σε θέμα δικοινοτικής διαφοράς, δεν έγινε με την συμφωνία Αναστασιάδη-Έρογλου το 2014 αλλά,  από το 1977 με τις κατευθυντήριες Μακαρίου-Ντενκτάς…
Το ερώτημα θα ήταν ακαδημαϊκό, εάν ο κ. Κοτζιάς παρέμενε στο Πανεπιστήμιό του. Όμως σήμερα ηγείται του ΥΠΕΞ της Ελλάδας. Επομένως χρειάζεται να ξεκαθαρίσει τη θέση του και να απαντήσει στο Κυπριακό Ελληνισμό, κατά πόσο ασπάζεται ακόμα τις θέσεις του για βελούδινο  διαζύγιο αν δεν επιτευχθεί η όποια Ομοσπονδία. Ειδικά ενόψει των πρόσφατων δραστηριοτήτων  εκ μέρους των Τούρκων, της Ομάδας Διεθνών Κρίσεων, της προώθησης βιβλίων και θέσεων για διχοτόμηση/δύο κράτη, καθώς και των βρετανικών έντονων φανερών πλέον προσπαθειών για αναγνώριση των κατεχομένων μέσω ΕΕ.   Με άλλα λόγια, η  πραγματική πολιτική του Φόρειν ΄Οφις. Τουλάχιστον από 1974 (για να μην ξεκινήσουμε από πιο πίσω) όταν η κυβέρνηση Ουίλσον/Κάλλαχαν άφησε σκόπιμα την Τουρκία να εισβάλει με σκοπό την αλλαγή του στάτους κβο στην Κύπρο και που γι’ αυτό υιοθέτησαν ως λύση  τη ρατσιστική τουρκική Διζωνική από τις 16 Αυγούστου 1974…
Υ.Γ.  Αναφορές για το θέμα από το Ράδιο Πρώτο 30.1.2015 (Από Δρ. Γιάννο Χαραλαμπίδη και Φανούλα Αργυρού και άρθρο Δρ. Γ. Χ στη Σημερινή 1.2.2015 «Το έθνος των Κυπριλλίδων και η Βαβυλωνία του Κοτζιά»).
Σημ.: Ο Πρωθυπουργός μας σήμερα στην Κύπρο, στις δηλώσεις του όπως διανεμήθηκαν στον Τύπο, δεν έκανε ούτε μια λεκτική αναφορά στην τουρκική στρατιωτική Κατοχή.
 Είναι αρκετά διαδεδομένη στην ελληνική Αριστερά πως η εισβολή των Τούρκων έγινε δικαιολογημένα ως εγγυήτριας δύναμης κατά των χουντικών που με το πραξικόπημα δήθεν θα επέπιπταν επί των Τ/Κ. Οι χουντικοί όμως του Σαμψών είχαν στραφεί  αποκλειστικά κατά του Μακάριου.
Αλλά αυτό που δόλια και τεχνηέντως αυτή η θεωρία παρακάμπτει και αποσιωπά είναι πως ανεξαρτήτως αφορμών και αιτιών, έκτοτε η Κύπρος παραμένει κατεχόμενη! Γιατί ρητά και ευθέως δεν καταγγέλλεται η τουρκική κατοχή στην Κύπρο; Γιατί δεν απαιτείται η απελευθέρωση της Κύπρου; Και, πώς είναι δυνατό να εκδηλώνεται τέτοια και τόση παραίτηση και εγκατάλειψη της κατεχόμενης Κύπρου από αυτούς που δακρύζουν για το κουρδικό Κομπάνι ή για την Παλαιστίνη; Τόση διγλωσσία, τόση διπροσωπία, τόση λιποταξία, τόση  ιδιοτέλεια, πιά;
Νίκος Καραβαζάκης.
 

» Μη μου τα θαλάσσια οικόπεδα τάραττε. «

Ν. Λυγερός

Τα είκοσι θαλάσσια οικόπεδα της ελληνικής ΑΟΖ είναι μία καινοτομία από την ύπαρξή τους και μόνο. Διότι είναι δύσκολο να διανοηθεί κανείς ότι η Ελλάδα διαθέτει αυτά τα θαλάσσια οικόπεδα δίχως να έχει ακόμα ΑΟΖ de jure κι όμως τα κατάφερε και είναι αναγνωρισμένα από τα 28 κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως ελληνικά. Γι’ αυτό το λόγο πρέπει να είμαστε πολύ προσεχτικοί στις δηλώσεις μας αφού αφορά μάλιστα και διεθνή διαγωνισμό αδειοδότησης από τον οποίο αναμένουμε μεγάλες υποψηφιότητες από τις πετρελαϊκές εταιρείες ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που έγινε και στην Κύπρο. Στο ενδιάμεσο υπάρχει βέβαια κι άλλος διαγωνισμός για τις περιοχές Ιωαννίνων, Πατραϊκού και Κατάκολο μόνο που αυτές δεν έχουν καθόλου γεωπολιτικές διαστάσεις αφού δεν ανήκουν στην ελληνική ΑΟΖ ενώ τα είκοσι θαλάσσια οικόπεδα όχι μόνο βρίσκονται στην ελληνική ΑΟΖ αλλά πολλά από αυτά αγγίζουν τη μέση γραμμή με την Αλβανία, την Ιταλία και τη Λιβύη. Μάλιστα μερικά από αυτά βρίσκονται στα FIR Tirana, Brindizi, Roma, Malta, Tripoli, Cairo και αυτό δείχνει και την εμβέλειά τους όχι μόνο ως επιφάνεια αλλά και ως θέση στη γεωπολιτική σκακιέρα. Έτσι το να δηλώνουμε ότι θα αγγίξουμε αυτά τα 20 άμεσα ή έμμεσα μέσω μιας επανεξέτασης που ουσιαστικά σημαίνει μια ακύρωση δεν είναι μόνο απαράδεκτο για την όλη προσπάθεια αλλά και επικίνδυνο για την πατρίδα μας. Διότι αυτά συνδέονται ήδη με το μέλλον της Ελλάδας αφού αξιοποιούν το απέραντο γαλάζιο που διαθέτουμε λόγω της ελληνικής ΑΟΖ μας.

 

<<Οι εκροές καταθέσεων θα κρίνουν το Grexit - «Τρενάκι του τρόμου» στις αγορές>>

 

Δύσκολες οι διαπραγματεύσεις της Ελλάδας με τους πιστωτές

Με «τρενάκι» του τρόμου παρομοιάζει την κατάσταση που θα διαμορφωθεί στις αγορές με φόντο τις διαπραγματεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης με τους πιστωτές της, ο οικονομικός σύμβουλος της Allianz, Mohamed El – Erian.
O πρώην CEO της Pimco αναφέρει στο Bloomberg ότι η νέα ελληνική κυβέρνηση πρέπει να ισορροπήσει ανάμεσα στην οικονομική πολιτική που θα αντισταθμίσει τη λιτότητα, μέσω δομικών μεταρρυθμίσεων και στις τολμηρές προεκλογικές της υποσχέσεις.
Ο μεγαλύτερος κίνδυνος αυτή τη στιγμή για την Ελλάδα και το ενδεχόμενο εξόδου της από το ευρώ, είναι οι εκροές καταθέσεων, τις οποίες η κυβέρνηση πρέπει να βρει τρόπο να περιορίσει, ενώ χαρακτηρίζει τις διαπραγματεύσεις δύσκολες και περίπλοκες.
Όσον αφορά την άρνηση της ΕΚΤ για αύξηση του ορίου έκδοσης εντόκων γραμματίων από το ελληνικό δημόσιο, ο El Erian εκτιμά ότι η απροθυμία της κεντρικής τράπεζας είναι κατανοητή.

<<Προς εναβρυνομένους «εκσυγχρονιστές» και «προοδευτικούς>>

Χρήστος Ιακώβου

Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών

Το 1998 πέθανε ένας από τους  πλέον μεγαλοφυείς διανοουμένους της ελληνικής φιλοσοφικής και πολιτικής σκέψης του 20^ου αιώνα, ο Παναγιώτης Κονδύλης. Το έργο του αποτελεί μία ουσιαστική παρέμβαση ορθολογισμού στη νεότερη ελληνική σκέψη, με μία άτεγκτη κριτική στάση για τις παραδεδεγμένες αξίες και νοοτροπίες επί των οποίων οικοδομήθηκε η νεοελληνική κοινωνία. Με το αναλυτικό του νυστέρι κατάφερε να ανατάμει τις πιο σημαντικές πτυχές της ελληνικής πολιτικής ζωής και να επαναπροσδιορίσει έννοιες όπως φιλελευθερισμός, κομουνισμός, εθνικισμός και δημοκρατία μέσα στο νεοελληνικό συγκείμενο.

Το βιβλίο του «Θεωρία του Πολέμου» (1997) προκάλεσε την περισσότερη ένταση και τις πιο αρειμάνιες δημόσιες συζητήσεις, λόγω, κυρίως, του επιμέτρου, μέσω του οποίου ο Κονδύλης, παρέχει πλήρη και αποκαλυπτική ανάλυση της τροχιάς των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Στην ουσία, το επίμετρο εκείνο αποτελεί πρόβλεψη των σημερινών γεγονότων, προ μιας δεκαπενταετίας, και ακόμη δυσμενέστερων εξελίξεων για το εγγύς μέλλον.

Τότε μία ομάδα από τους αυτοαποκαλούμενους «εκσυγχρονιστές» και «προοδευτικούς», οι οποίοι βρήκαν πολιτικό καταφύγιο στην τότε ελλαδική κυβέρνηση, με τη γνωστή παθιασμένη ομολογία πίστεως στο διεθνές δίκαιο και στην διεθνή ειρήνη, έστω και αν αυτά είναι προσαρμοσμένα στην αμερικανική ηγεμονική συμπεριφορά, έσπευσαν να κατακεραυνώσουν τον Κονδύλη ως φιλοπόλεμο και οπισθοδρομικό. Θα ήταν καλό λοιπόν να ξαναθυμηθούμε τί έγραψε τότε στο επίμετρο του βιβλίου ο Κονδύλης και, με τον ύστερο εξορθολογισμό της ιστορικής πορείας που διέγραψε έκτοτε η Ελλάς, να προβληματιστούμε τελικά ποιός δικαιώθηκε. 

«Η Ελλάδα μεταβάλλεται σταθερά σε χώρα με περιορισμένα κυριαρχικά δικαιώματα, δηλαδή δικαιώματα των οποίων η κυρίαρχη άσκηση εξαρτάται από τη βούληση και τις αντιδράσεις τρίτων, ενώ παράλληλα η στάση της γίνεται όλο και περισσότερο παθητική ή αντιφατική. Η διακήρυξη «δεν παραχωρούμε τίποτε» δεν έχει έμπρακτο αντίκρυσμα όταν η χώρα εκλιπαρεί σε κρίσιμες ώρες τις μεσολαβητικές προσπάθειες των Ηνωμένων Πολιτειών ξέροντας εκ των προτέρων ότι αυτές θα πληρωθούν με παραχωρήσεις ή όταν αποσύρει χωρίς χειροπιαστά ανταλλάγματα το βέτο της για την τελωνειακή ένωση της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση αποδεικνύοντας έτσι άθελα της πόσο είναι πιθανό να μετατραπεί σε δορυφόρο της Τουρκίας ακριβώς μέσω του «ευρωπαϊκού δρόμου» και της επιρροής των «ευρωπαίων εταίρων». Τέτοιες ενέργειες δεν είναι απλώς εσφαλμένοι ή έστω συζητήσιμοι χειρισμοί. Συνιστούν τα εύγλωττα επιφαινόμενα μιας βαθύτερης ιστορικής κόπωσης, μιας προϊούσας, ηδονικής μάλιστα παράλυσης.

Στον βαθμό που η Ελλάδα θα καθίσταται ανεπαίσθητα γεωπολιτικός δορυφόρος της Τουρκίας, ο κίνδυνος πολέμου θα απομακρύνεται, οι ψευδαισθήσεις θα αβγατίζουν και η παράλυση θα γίνεται ακόμα ηδονικότερη, έφ' όσον η υποχωρητικότητα θα αμείβεται με αμερικανικούς και ευρωπαϊκούς επαίνους, που τους χρειάζεται κατεπειγόντως ο εκσυγχρονιζόμενος Βαλκάνιος, και επίσης με δάνεια και δώρα για να χρηματοδοτείται ο παρασιτικός καταναλωτισμός.

Απ' αυτές τις συνθήκες ό,τι στην πραγματικότητα θα συνιστά κάμψη της ελληνικής αντίστασης κάτω από την πίεση του υπέρτερου τούρκικου δυναμικού, οι Έλληνες θα συνηθίσουν σιγά-σιγά να το ονομάζουν «πολιτισμένη συμπεριφορά», «υπέρβαση του εθνικισμού» και «εξευρωπαϊσμό».

Πράγματι, το σημερινό δίλημμα είναι αντικειμενικά τρομακτικό και ψυχολογικά αφόρητο: η ειρήνη σημαίνει για την Ελλάδα δορυφοροποίηση και ο πόλεμος σημαίνει συντριβή. Η υπέρβαση του διλήμματος αυτού, η ανατροπή των σημερινών γεωπολιτικών και στρατηγικών συσχετισμών απαιτεί ούτε λίγο ούτε πολύ την επιτέλεση ενός ηράκλειου άθλου, για τον οποίο η ελληνική κοινωνία, έτσι όπως είναι, δεν διαθέτει τα κότσια.

Οι μετριότητες, υπομετριότητες και ανθυπομετριότητες, που συναπαρτίζουν τον ελληνικό πολιτικό και παραπολιτικό κόσμο, δεν έχουν το ανάστημα να θέσουν και να λύσουν ιστορικά προβλήματα τέτοιας έκτασης και τέτοιου βάθους ίσως να καταρρεύσουν ακόμα και στην περίπτωση όπου θα βρεθούν μπροστά στη μεγάλη απόφαση να διεξαγάγουν έναν πόλεμο γιατί, αν o πόλεμος είναι συνέχεια της πολιτικής, ποιός πόλεμος θα συνεχίσει μια σπασμωδική πολιτική;

Οι ευρύτερες μάζες, καθοδηγούμενες από το ίδιο ένστικτο της βραχυπρόθεσμης αυτοσυντήρησης, έχουν βρει τη δική τους ψυχολογικά βολική λύση: το έθνος το υπηρετούν ανέξοδα περιβαλλόμενες γαλανόλευκα ράκη, οπότε το καλεί ή περίσταση, και έχοντας κατόπιν ήσυχη συνείδηση το κλέβουν μόνιμα με παντοειδείς τρόπους: από τη φοροδιαφυγή, την αισχροκέρδεια και τα «αυθαίρετα» ίσαμε τη χαμηλή παραγωγικότητα εργασίας (ούτε το 50% του μέσου όρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης!) και την κραυγαλέα ανισότητα ανάμεσα σ' ό,τι παράγεται και σ' ό,τι καταναλώνεται, με αποτέλεσμα την καταχρέωση και την πολιτική εξάρτηση του τόπου.

Αν λάβουμε ύπ' όψιν μας μόνον όσα πράττονται και αφήσουμε εντελώς στην άκρη την εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους οι πράττοντες, τότε φαίνεται να βρισκόμαστε σε συλλογική αναζήτηση της ιστορικής ευθανασίας, υπό τον όρο να σκηνοθετηθούν έτσι τα πράγματα, ώστε κανείς να μην έχει την άμεση ευθύνη, και επίσης υπό τον όρο να τεχνουργηθούν απροσμάχητες ανακουφιστικές εκλογικεύσεις («ελληνοκεντρικές» ή «εξευρωπαϊστικές», αδιάφορο).

Τις τραγωδίες ή τις κωμωδίες, που μπορούν να περιγράψουν με τις αρμόζουσες αποχρώσεις αυτήν την ιδιαίτερη κοινωνική και ψυχολογική κατάσταση, θα τίς γράψουν ίσως άλλοι. Εμένα μου έρχεται στον νου η τετριμμένη, αλλά πάντοτε ευθύβολη θυμοσοφία: όπως στρώνει καθένας, έτσι και κοιμάται.»

 

» Οι Αρμένιοι διεκδικούν το αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης. «

Διεκδικούν δυναμικά και την επιστροφή του πρώην Προεδρικού Μεγάρου του Τσάνκαγια.
Η Αρμενική διασπορά προσφεύγει στην δικαιοσύνη και διεκδικεί την επιστροφή πολύτιμων εκτάσεων γης στην Τουρκία.
Του Νίκου Στέλγια στην Κωνσταντινούπολη
Την 100η επέτειο της Αρμένικης Γενοκτονίας επιλέγει η διασπορά των Αρμενίων για να περάσει σε αντεπίθεση στο πεδίο της διπλωματίας. Η διασπορά προσφεύγει στην δικαιοσύνη και διεκδικεί την επιστροφή πολύτιμων εκτάσεων γης στην Τουρκία.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα του αμερικανικού, ξένου και τουρκικού τύπου, οι Αρμένιοι ετοιμάζονται να διεκδικήσουν την επιστροφή ενός τεμαχίου του Αεροδρομίου της Κωνσταντινούπολης «Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ». Οι Αρμένοι υποστηρίζουν ότι τμήμα του αεροδρομίου είναι γη της οικογένειας του Κεβόρκ Σαριγιάν, γνωστής αρμένικης οικογένειας του Βαν.
Πέρα από το Αεροδρόμιο της Πόλης, η αρμένικη διασπορά διεκδικεί δυναμικά και την επιστροφή του πρώην Προεδρικού Μεγάρου του Τσάνκαγια, το οποίο, στα χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ανήκε στην οικογένεια Κασαπγιάν.
Επίσης, οι Αρμένιοι διεκδικούν μεγάλες εκτάσεις γης και στα Άδανα. Ακόμη, οι Αρμένιοι υποστηρίζουν ότι το Αεροδρόμιο του Ντιγιάρμπακιρ είναι αρμένικη γη.
Η αρμένικη διασπορά ετοιμάζει δικογραφία και είναι έτοιμη να προσφύγει στην τουρκική δικαιοσύνη. Σε περίπτωση που η τουρκική δικαιοσύνη αρνηθεί να εξετάσει την υπόθεση της, η διασπορά είναι αποφασισμένη να προσφύγει στο Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Οι τελευταίες πληροφορίες δείχνουν ότι οι Αρμένιοι παραδειγματίζονται από τις παρόμοιες προσφυγές της Κύπρου κατά της Τουρκίας στο ΕΔΑΔ. Όπως οι Κύπριοι, έτσι και οι Αρμένιοι αναφέρουν ότι οι πρώην διακυβερνήσεις της Τουρκίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έθεσαν με παράνομο τρόπο υπό την κατοχή τους πολύτιμες εκτάσεις γης. Προχωρώντας ένα βήμα πιο πέρα, οι Αρμένιοι ισχυρίζονται ότι οι τουρκικές αρχές «εξαργύρωσαν» τα αποτελέσματα μιας στρατηγικής «εθνικής κάθαρσης».