<<ΤΗΝ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΚΛΑΙΣ>>

Του Κωστάκη Αντωνίου

Θέαμα απίστευτου ξεπεσμού για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αλλά και για το κυπριακό κράτος γενικότερα. Να βλέπουν οι πολίτες τον νόμιμο Πρόεδρό τους μαζί με τον κατοχικό ηγέτη καταληφθέντος και αποσχισθέντος τμήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, να στέλλουν μηνύματα «ειρήνης». Πουθενά στην παγκόσμια ιστορία δεν συναντά κανείς τέτοια εικόνα.

Ένας νόμιμος ηγέτης κράτους να κάθεται, πανευτυχής, με τον εγκάθετο ξένης χώρας που κατέχει διά της βίας έδαφος του κράτους του και να στέλλουν φιλιά στους πρόσφυγες, στους αγνοουμένους, στους εγκλωβισμένους, στους νεκρούς, στις βιασθείσες γυναίκες.

Ως να μην έγινε τίποτε σε αυτόν τον τόπο, ως να μην υπήρξε ένα τεράστιο ειδεχθέστατο έγκλημα εναντίον ενός ολόκληρου λαού. Ως να έχει τερματισθεί η τουρκική κατοχή και συνεορτάζομεν τα επινίκεια.

Μετά το απογοητευτικό ώς αποκρουστικό αυτό θέαμα, την Κυπριακή Δημοκρατία πρέπει να την κλαίμε. Σημειώνονται τα αποφασιστικά βήματα προς τη διάλυσή της. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης προχωρεί στην εφαρμογή της λύσης, αναδεικνύοντας, με έργα και πράξεις, τον κατοχικό ηγέτη ως νόμιμο πρόεδρο του ετέρου των δύο κρατών της Κύπρου.

Προτού εγκριθεί η λύση από τους πολίτες, ο Πρόεδρός μας μεθοδεύει, χωρίς αναστολές, την εφαρμογή της. Προχώρησε προς την κατεύθυνση αυτή με γοργά βήματα, από της ανόδου του στην εξουσία, και φθάνει σήμερα κοντά στην αποκορύφωση.

Οι χιαστί συναντήσεις υπήρξαν το πρώτο βήμα. Έστειλε για πρώτη φορά εκπρόσωπο του ψευδοκράτους, τον Τουρκοκύπριο διαπραγματευτή, να συνομιλήσει με τον δεύτερο τη τάξει στο ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών. Άνοιξε την πόρτα της επίσημης Αθήνας στο ψευδοκράτος. Στη συνέχεια, έβλεπε το ψευδοκράτος να εισέρχεται στον Λευκό Οίκο, στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, στο Φόρεϊν Όφις, στην έδρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και δεν αντιδρούσε.

Ευλογούσε. Έβλεπε τον δεύτερο τη τάξει στην ιεραρχία της αμερικανικής διοίκησης, τον Αντιπρόεδρο των ΗΠΑ, να μεταβαίνει στο ψευδοπροεδρικό και να συνομιλεί με τον Έρογλου. Να παρακάθεται σε δείπνο μαζί με τον «συμπρόεδρό» του. Να βλέπει Υπουργούς Εξωτερικών μεγάλων δυνάμεων να επισκέπτονται τον Ακιντζί στο σύμβολο της κατοχής.

Αποδεχόταν να στήνουν τα Ηνωμένα Έθνη κόκκινο χαλί στον κατοχικό ηγέτη, να παρατάσσουν στρατιωτικό απόσπασμα να του αποδίδει τιμές και δεν ενοχλείτο. Τον έπαιρνε από το χέρι και μαζί έκοβαν βόλτες στα σοκάκια της ελεύθερης και κατεχόμενης Λευκωσίας, παρακολουθούσε μαζί του αρχαίες ελληνικές τραγωδίες σε κατεχόμενα αρχαία θέατρα.

Τον επεδείκνυε στον κυπριακό Ελληνισμό, κατά τρόπον που του έλεγε πως «ιδού ο άλλος πρόεδρός σου». Έκανε πως δεν γνώριζε πως ο ηγέτης του ψευδοκράτους προσεκλήθη στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός. Υπό ποία ιδιότητα; Κρατικός αξιωματούχος δεν είναι. Οικονομικός ή άλλου είδους εμπειρογνώμονας δεν είναι. Τι θα πάει να κάνει εκεί; Τι άλλο, παρά να δώσει κρατική οντότητα στο ψευδοκράτος και να αναδείξει τον εαυτό του ως συμπρόεδρο, ή πρόεδρο του ετέρου κράτους;

Ο Ακιντζί δήλωσε, την περασμένη εβδομάδα, μετά τη συνάντησή του με τον Υπουργό Εξωτερικών του Λουξεμβούργου: «Ο ΥΠΕΞ του Λουξεμβούργου με προσκάλεσε στη χώρα του. Έχω λάβει ήδη προσκλήσεις από τους Υπουργούς Εξωτερικών Γερμανίας και Βρετανίας να επισκεφθώ τις χώρες και θα ανταποκριθώ».

Έρχονται εδώ οι ξένοι αξιωματούχοι και η Κυβέρνηση προθύμως τους ανοίγει την πόρτα προς τα κατεχόμενα. Ενεργεί ως πλασιέ του Ακιντζί, συστήνοντάς τον στους αξιωματούχους. Και την περασμένη εβδομάδα, ο Πρόεδρος προχώρησε και στη «διαπίστευση» του κατοχικού ηγέτη ως «συμπροέδρου». Με κοινή εμφάνιση από τηλεοράσεως, έστειλαν μηνύματα «ειρήνης». Ποιας ειρήνης; Της ειρήνης του νεκροταφείου, όπως την επέβαλε η 41χρονη στρατιωτική κατοχή.\

Έχουν αρχίσει να μπαίνουν, με ελληνικά χέρια, οι τελευταίες ταφόπλακες στην Κυπριακή Δημοκρατία. Εδώ πλέον δεν συζητούμε για λύση. Η τουρκική λύση έχει ήδη συμφωνηθεί...

 

<<ΥΠΟΠΤΗ ΠΑΡΑΣΥΝΑΓΩΓΗ ΓΙΑ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ>>

Παρασυναγωγή με αντικείμενο τη λύση του Κυπριακού οργάνωσε σύμφωνα με πληροφορίες του «Φ» η Βρετανία, σε συνεννόηση με τον Έσπεν Μπαρθ Άιντα, κράτη-μέλη της ΕΕ και κύκλους των Βρυξελλών. Όπως πληροφορούμαστε, στο επίκεντρο της παρασυναγωγής βρισκόταν η χρηματοδότηση της λύσης, οι μεταβατικές περίοδοι (!) που θα απαιτηθούν ως αποτέλεσμα μιας διευθέτησης του Κυπριακού, καθώς και η αποστολή μιας ενδεχόμενης νέας ειρηνευτικής δύναμης. Όπως είναι σε θέση να γνωρίζει ο «Φ», υψηλοί προσκεκλημένοι του Λονδίνου ήταν, μεταξύ άλλων, η Γερμανία και η Νορβηγία (η χώρα από την οποία προέρχεται και ο Έσπεν Μπαρθ Άιντα), καθώς και άλλα κράτη-μέλη της ΕΕ.

Όπως πληροφορούμαστε, η Βρετανία, προσδοκώντας να ενισχύσει τις προσπάθειες του Έσπεν Μπαρθ Άιντα και να διατηρήσει το «μομέντουμ για λύση του Κυπριακού», συγκάλεσε την «παρασυναγωγή» στο Λονδίνο, πριν από μερικές μέρες. Επιχείρησε δε να κρατήσει μυστική την «παρασυναγωγή», δεδομένου του «ευαίσθητου χαρακτήρα των συζητήσεων ο οποίος εκτάθηκε σε τρεις άξονες:

1. Χρηματοδότηση της λύσης: Τόσο το Λονδίνο όσο και ο κ. Άιντα, που φέρονται να βρίσκονται σε πλήρη συντονισμό, θεωρούν ότι η χρηματοδότηση της λύσης θα αποτελέσει το βασικό δέλεαρ για διευθέτηση του Κυπριακού. Συγκλίνουσες μάλιστα πληροφορίες του «Φ» αναφέρουν ότι ο κ. Άιντα διατύπωσε τον ισχυρισμό ότι και η Τουρκία είναι έτοιμη να βάλει το χέρι στην τσέπη προκειμένου να στηριχθεί η επιδιωκόμενη λύση του Κυπριακού, κάτι για το οποίο ενημέρωσε και τις Βρυξέλλες. Σύμφωνα με τους πρωταγωνιστές, χρήματα για τη στήριξη της Κύπρου εμφανίζονται έτοιμες να δώσουν η «οικοδέσποινα» της «παρασυναγωγής» Βρετανία, καθώς και η Νορβηγία, χώρα καταγωγής του κ. Άιντα, ο οποίος αναμένει επίσης ότι προς αυτή την κατεύθυνση θα συμβάλουν οι ΗΠΑ, ενώ ρόλο προσδοκάται να διαδραματίσει και το ΔΝΤ. Σημειώνεται ότι ο κ. Άιντα είχε συναντηθεί πρόσφατα και με την Κριστίν Λαγκάρντ. Ωστόσο, υπενθυμίζεται ότι και το 2004 επιδιώχθηκε στήριξη της λύσης στο πλαίσιο «Διάσκεψης Δωρητών». Η Λευκωσία είχε υπολογίσει το κόστος της λύσης σε 11-13,5 δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ ο τότε επίτροπος Διεύρυνσης, Γκούντερ Φερχόιγκεν, το «προσγείωσε» στα 2 δισ. ευρώ. Τελικά τα ποσά που εξασφαλίστηκαν ήταν απογοητευτικά, καθώς δεν ξεπερνούσαν τα 500 εκατομμύρια ευρώ. Οι ΗΠΑ είχαν προσφέρει 400 εκατ. δολάρια και η Βρετανία (οικοδέσποινα της παρασυναγωγής του 2015), πρόσφερε το 2004 μόλις 31 εκατομμύρια ευρώ. Με απλά λόγια, το Λονδίνο, το οποίο είχε ενεργό ρόλο στη συγγραφή του Σχεδίου Ανάν και κίνησε Γη και Ουρανό για να το επιβάλει στην ελληνοκυπριακή πλευρά, δεν μπήκε καν στον κόπο να χρηματοδοτήσει την απαράδεκτη λύση που πλάσαρε. Να υπενθυμίσουμε ακόμη ότι επίσης το 2004, η Νορβηγία, μαζί με το Λίχτενσταϊν και την Ισλανδία, είχαν διατυπώσει την πρόθεση να εισφέρουν 4,7 εκατομμύρια ευρώ για τη λύση του Κυπριακού.

2. Μεταβατικές περίοδοι: Ερωτηματικά προκαλεί η σπουδή της Βρετανίας να εξεταστεί, στο πλαίσιο της «παρασυναγωγής» που συγκάλεσε, και το ζήτημα των μεταβατικών περιόδων που θα απαιτηθούν προκειμένου να αρθεί η αναστολή του κοινοτικού κεκτημένου στο βόρειο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου, μετά από μια ενδεχόμενη λύση του Κυπριακού. Εάν στόχος είναι η εφαρμογή του Πρωτοκόλλου 10 της Συνθήκης Προσχώρησης της Κυπριακής Δημοκρατίας, τότε το ζήτημα αυτό θα έπρεπε να χειριστούν αποκλειστικά οι Βρυξέλλες και βεβαίως να μην αποτελεί θέμα παρασκηνιακών συζητήσεων και παρασυναγωγών. Σημειώνεται ότι το 2004 το Λονδίνο είχε στηρίξει τις τουρκικές θέσεις για επιβολή μεταβατικών περιόδων, οι οποίες έτειναν να καταστούν μόνιμες παρεκκλίσεις, λόγω της μακράς χρονικής διάρκειας που επιχειρείτο να επιβληθεί...

3. Ειρηνευτική αποστολή: Οι συζητήσεις στη «παρασυναγωγή» του Λονδίνου άγγιξαν και το ζήτημα ειρηνευτικής αποστολής στην Κύπρο, μετά από μια ενδεχόμενη λύση του Κυπριακού. Η διαφοροποίηση των όρων εντολής και η μορφή της ειρηνευτικής αποστολής φέρονται να απασχόλησαν την «παρασυναγωγή», στην οποία κλήθηκε να συμμετάσχει και η Νέα Ζηλανδία.
Πηγή στην έδρα της ΕΕ ανέφερε στον «Φ» ότι παρασκηνιακές συζητήσεις πραγματοποιήθηκαν το τελευταίο διάστημα και στις Βρυξέλλες, σε διπλωματικό επίπεδο, με τη συμμετοχή αρκετών κρατών-μελών της Κοινότητας.

Μεταβατικές περίοδοι για εγγυήσειςΜεταβατικές περιόδους για διατήρηση των τουρκικών εγγυήσεων στην Κύπρο, μετά από μια ενδεχόμενη λύση του Κυπριακού, επιδιώκει να εξασφαλίσει η Κυβέρνηση Ερντογάν.

Πληροφορίες του «Φ» αναφέρουν ότι η Κομισιόν έχει καταστεί κοινωνός των τουρκικών θέσεων τις οποίες «κατανοεί», όπως και ο Έσπεν Μπαρθ Άιντα, ο οποίος φέρεται να δείχνει ιδιαίτερη κατανόηση στα τουρκικά αιτήματα. Όπως λέγεται στις Βρυξέλλες, «οι τουρκικές εγγυήσεις θα διατηρηθούν για μικρό χρονικό διάστημα» (το οποίο αποφεύγουν να προσδιορίσουν) και «θα αναθεωρηθούν μετά την εμπέδωση της λύσης». Το ζήτημα της διατήρησης των τουρκικών εγγυήσεων στην Κύπρο και μετά τη λύση έχει εγερθεί, όπως πληροφορούμαστε, και σε ανώτατο πολιτικό επίπεδο, από την Τουρκία προς την Κομισιόν.

Προτεραιότητα τα κεφάλαια
Η Κομισιόν βασίζεται στην ενημέρωση και στον σχεδιασμό του Έσπεν Μπαρθ Άιντα, θεωρώντας «πολύ πιθανή» τη διεξαγωγή δημοψηφισμάτων τον προσεχή Μάρτιο για λύση του Κυπριακού. Το πλέον ανησυχητικό είναι ότι οι Βρυξέλλες έχουν επενδύσει στον σχεδιασμό του Νορβηγού διπλωμάτη και έχουν αποφασίσει το ξεπάγωμα πέντε τουρκικών διαπραγματευτικών κεφαλαίων την ίδια ακριβώς χρονική περίοδο, με προφανή στόχο να αυξήσουν την πίεση για λύση του πολιτικού προβλήματος στην Κύπρο. Όπως είναι σε θέση να γνωρίζει ο «Φ», το χρονικό σημείο που επέλεξαν οι Βρυξέλλες για ξεπάγωμα των πέντε τουρκικών διαπραγματευτικών κεφαλαίων συζητήθηκε και αποφασίστηκε από κοινού με την Άγκυρα, κατόπιν ενημέρωσης που έτυχε η Κομισιόν από τον Έσπεν Μπαρθ Άιντα.

Συγκλίνουσες δε πληροφορίες αναφέρουν ότι η Λευκωσία επιχείρησε να αποθαρρύνει την Κομισιόν, παρεμβαίνοντας σε πολιτικό επίπεδο και εξηγώντας προς τις Βρυξέλλες ότι ενδεχόμενο ξεπάγωμα τουρκικών διαπραγματευτικών κεφαλαίων, μεσούσης της προσπάθειας για λύση του Κυπριακού, θα λειτουργήσει ως μπούμερανγκ, προκαλώντας ζημιά στην προσπάθεια για εξασφάλιση θετικού αποτελέσματος στα δημοψηφίσματα. Ωστόσο, όπως πληροφορείται ο «Φ», η Κομισιόν δεν έλαβε υπόψη τις «ανησυχίες» της Λευκωσίας, εμμένοντας στην υλοποίηση της πολιτικής δέσμευσης Γιούνκερ προς Νταβούτογλου για ξεπάγωμα των πέντε τουρκικών διαπραγματευτικών κεφαλαίων, τα οποία μπλοκάρει μονομερώς η Κυπριακή Δημοκρατία από το 2009. Πηγή στην έδρα της Ε.Ε. ανέφερε στον «Φ» ότι το άνοιγμα των πέντε τουρκικών διαπραγματευτικών κεφαλαίων αποτελεί «προτεραιότητα» της Κομισιόν, η οποία θεωρεί μάλιστα ότι οι όροι εντολής της προς αυτή την κατεύθυνση απορρέουν από την «ομόφωνη θέση» των 28 κρατών-μελών για «επανενεργοποίηση» των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας, κάτι που προσυπέγραψε και η Λευκωσία.

Γράφει: Παύλος Ξανθούλης, Βρυξέλλες

 

Τα ψέματα τελείωσαν. Βίντεο σοκ που καίει Τσίπρα, Καμμένο – 10.12.2015

http://anemosanatropis.blogspot.gr/2015/12/blog-post_188.html?m=1

<<ΟΙ ΡΩΣΣΟΙ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΟΥΝ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ-ΓΙΑ OFFSHORE ΠΑΝΕ ΜΠΑΧΑΜΕΣ>>

Στο πρώτο εξάμηνο του 2015 βασικός «επενδυτής» στη Ρωσία κατέστησαν τα ... Νησιά Μπαχάμες (2,3 δισ. δολάρια), αντικαθιστώντας σε αυτή τη θέση την Κύπρο. Διαβάστε γιατί έγινε αυτό.
Η ρωσική «στροφή» προς τις Μπαχάμες, οφείλεται, σύμφωνα με Ρώσους αναλυτές στο γεγονός ότι η Κύπρος έγινε πιο ... «διαφανής».
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Κεντρικής Τράπεζας της Ρωσίας, οι Μπαχάμες εξασφάλισαν το ήμισυ όλων των επενδύσεων στο καταστατικό κεφάλαιο (1,3 δισ.) και το 18% των επανεπενδυόμενων εσόδων (1 δισ.). Από την πλευρά τους, οι επενδυτές που έχουν καταχωρηθεί στην Κύπρο, απέσυραν χρήματα από τα κεφάλαια των ρωσικών εταιριών.
Σύμφωνα με ειδικούς, στους οποίους απευθύνθηκε η RBTH, η υποχώρηση της Κύπρου από τις πρώτες θέσεις των offshore εταιριών οφείλεται στα γεγονότα του 2013. Στις αρχές του έτους η Κύπρος βγήκε από τον κατάλογο του ρωσικού υπουργείου Οικονομικών με τις εγκεκριμένες υπεράκτιες εταιρίες, ενώ το Μάρτιο του 2013 η Κύπρος εισήγαγε εφάπαξ φόρο 30% στις καταθέσεις. Ο Εμίλ Μαρτιροσιάν, καθηγητής του Ινστιτούτου επιχειρήσεων και διοίκησης επιχειρήσεων της Ρωσικής Ακαδημίας Οικονομικών και Δημόσιας Διοίκησης, αναφέρει ότι η Κύπρος εντάσσεται ενεργά στους νόμους της ΕΕ και επομένως προσαρμόζει τη νομική και φορολογική νομοθεσία της στα πρότυπα της ΕΕ.
Ποιοι φόροι δεν υπάρχουν στις Μπαχάμες

0% φόρος εισοδήματος
0% φόρος κεφαλαιουχικών κερδών
0% φόρος επί των κερδών, μερισμάτων και κληρονομικότητας
0% φόρος επί των πωλήσεων
Απουσία συναλλαγματικών ελέγχων
0% εισαγωγικών δασμών επί των τελών αδείας, εξοπλισμού και πρώτων υλών για τους εξαγωγείς, σύμφωνα με το Νόμο για την προώθηση της βιομηχανίας
Αυτό, όπως σημειώνει ο διευθύνων εταίρος της νομικής εταιρίας Genesis, Αρτιόμ Ντενίσοφ, έπληξε τις μορφές φορολογικής βελτιστοποίησης στο νησί, και προφανώς αρκετοί Ρώσοι επιχειρηματίες αναγκάστηκαν ν’ αναζητήσουν κάποιο άλλο ήσυχο λιμάνι.
Οι Μπαχάμες δεν ανήκουν ούτε στην ΕΕ, ούτε στη Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου Βόρειας Αμερικής, ούτε στην Οικονομική Συνεργασία Ασίας και Ειρηνικού, ούτε σε άλλους τέτοιου είδους οργανισμούς.

Επιπλέον, δεν εφαρμόζουν πολιτική κυρώσεων, όπως είναι υποχρεωμένες να κάνουν η Κύπρος, η Ολλανδία ή το Λουξεμβούργο, που υπόκεινται στις αποφάσεις της ΕΕ. Επίσης, στις Μπαχάμες ισχύουν οι αρχές του βρετανικού Δικαίου με προάσπιση του δικαιώματος ιδιοκτησίας.

Συνέχεια στις έρευνες για τα αρχαία!

Οι άδειες επιτηδεύματος

Ο Εμίλ Μαρτιροσιάν αναφέρει ότι τα νησιωτικά κράτη όπως οι Μπαχάμες, οι Παρθένες Νήσοι και άλλα, χρησιμοποιούνται συχνά ως μέρη φύλαξης της πνευματικής ιδιοκτησίας. Κατά τον καθηγητή, αυτό που φαίνεται στη στατιστική της Κεντρικής Τράπεζας, δεν είναι κεφάλαιο που πήγε στη Ρωσία, αλλά δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, όπως εμπορικά σήματα, άδειες, τεχνογνωσία.

ΠΗΓΗ Η ΡΩΣΙΑ ΤΩΡΑ
Σύμφωνα με τον Μαρτιροσιάν, μια τέτοια ροή πνευματικών δικαιωμάτων στη ρωσική δικαιοδοσία μπορεί να πιστοποιεί την ενεργοποίηση της αγοράς συγχωνεύσεων και απορροφήσεων. Όταν οι επενδυτές αγοράζουν ρωσικές επιχειρήσεις -εξηγεί ο καθηγητής- αρχικά πρέπει να τις επιστρέψει στη γενική ρωσική δικαιοδοσία, και ύστερα πλέον να τις αποκτήσει βάσει των ρωσικών νόμων.
Πηγή: newsbomb.gr
 

<<Καταρρέουν αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες>>

Εννιά εταιρείες έχουν καταθέσει αίτηση προστασίας

Στα επίπεδα του Μεγάλου Κραχ έχουν φθάσει οι πτωχεύσεις αμερικανικών εταιρειών που δραστηριοποιούνται στους κλάδους πετρελαίου και φυσικού αερίου, σύμφωνα με στοιχεία της Federal Reserve of Dallas.
Τουλάχιστον εννέα αμερικανικές εταιρείες, των οποίων το συνολικό χρέος ξεπερνά τα δύο δισ. δολάρια, έχουν καταθέσει αίτηση για προστασία από τους πιστωτές τους κατά τη διάρκεια του δ' τριμήνου.
«Οι χαμηλότερες τιμές πετρελαίου έχουν προκαλέσει τεράστια προβλήματα στους παραγωγούς πετρελαίου και φυσικού αερίου των ΗΠΑ, εν μέρει γιατί βρίσκονται αντιμέτωπες με υψηλότερο κόστος παραγωγής σε σύγκριση με τους διεθνείς ανταγωνιστές τους», τονίζουν οι Navi Dhaliwal και Martin Stuermer, οικονομολόγο στη Federal Reserve of Dallas και προσθέτουν «εάν οι χρεοκοπίες συνεχίσουν με αυτό τον ρυθμό, τότε θα έχουμε αρκετές και εντός του 2016».
Παράλληλα οι δύο οικονομολόγοι στην έκθεσή τους υπογραμμίζουν ότι το συνολικό εργατικό δυναμικό στον κλάδο έχει υποχωρήσει κατά 70.000 εργαζόμενους.
ΠΗΓΗ: Newmoney.gr

<<Με ντοκουμέντα η Ρωσία για το λαθρεμπόριο πετρελαίου Τουρκίας – ISIS>>

Περίπου 12.000 βυτία και φορτηγά με πετρέλαιο καταγράφονται σε αεροφωτογραφίες του ρωσικού στρατού, που καταγγέλλει ότι οι συναλλαγές της Τουρκίας με το Ισλαμικό Κράτος συνεχίζονται

Συνεχίζεται ο πόλεμος Μόσχας - Άγκυρας μετά την κατάρριψη του ρωσικού βομβαρδιστικού τύπου Σουκχόι από τουρκικά μαχητικά, που πυροδότησε εντάσεις μεταξύ των δύο… αυτοκρατόρων, Βλαντιμίρ Πούτιν και Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Σύμφωνα με νεότερη ενημέρωση του ρωσικού στρατού «οι τρομοκράτες περνούν ελεύθερα τα τουρκικά σύνορα, με προορισμό την Άγκυρα, παρέχοντας λογισμικό στους μαχητές».

Όπως είπε εκπρόσωπος του στρατού στο ρωσικό πρακτορείο Russia Today, οι αποδείξεις είναι «ξεκάθαρες».

Σύμφωνα, μάλιστα, με το Γενικό Επιτελείο των ενόπλων δυνάμεων της Ρωσίας υπάρχουν στη κατοχή του στρατού αεροφωτογραφίες από την περιοχή Ζάκχο, μία πόλη στο ιρακινό Κουρδιστάν, στις οποίες καταγράφονται 11.775 βυτία πετρελαίου και φορτηγά και στις δυο πλευρές των συνόρων.

Την ίδια στιγμή, ο αντιστράτηγος Σεργκέι Ρουντσκόι μιλώντας σε δημοσιογράφους σήμερα, Παρασκευή, δήλωσε: «Πρέπει να παρατηρηθεί ότι πετρέλαιο από Ιράκ και Συρία περνάει μέσα από το σημείο ελέγχου του Ζάκχο».

Μάλιστα, ο αντιστράτηγος επισήμανε πως τα φορτηγά που μεταφέρουν πετρέλαιο συνεχίζουν να διασχίζουν τα τουρκο-συριακά σύνορα, παρότι ο αριθμός τους βόρειες και δυτικές διαδρομές που χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά πετρελαίου από τη Συρία μειώνεται.

«Σύμφωνα με τα στοιχεία του δορυφόρου, ο αριθμός των φορτηγών με πετρέλαιο που περνούν μέσα της βόρειας οδού προς το διυλιστήριο στην τουρκική πόλη Μπατμάν, έχει μειωθεί αισθητά», πρόσθεσε ο αντιστράτηγος.

Την ίδια στιγμή, όπως είπε ο Ιρακινός Καρίμ αλ-Νούρι, εκπρόσωπος της Οργάνωσης Λαϊκό Μέτωπο Μπαντρ, οι ιρακινές μυστικές υπηρεσίες έχουν στην κατοχή τους φωτογραφίες που αποκαλύπτουν ότι ο Τούρκος πρόεδρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, συνεργάζεται με εκπροσώπους των τζιχαντιστών.
«Έχουμε φωτογραφικό υλικό και σχόλια σχετικά με τον γιο του Ερντογάν, υλικό που αποκαλύπτει ότι συναντά επικεφαλής του Ισλαμικού Κράτους» ανέφερε ο αλ-Νούρι.
«Δεν υπάρχει τίποτα κατασκευασμένο σε αυτή την υπόθεση, δεν υπάρχει photoshop. Οι λήψεις είναι πραγματικές», τόνισε.
Ο αλ-Νούρι εξηγεί δε, πως τα στοιχεία αναλύονται από τις μυστικές υπηρεσίες του Ιράκ ώστε να αποκαλυφθεί η συμμετοχή των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών στις «επιχειρήσεις» του Ισλαμικού Κράτους.

 

<<Ισραηλινοί, Τούρκοι και εμείς>>

Κάθε φορά που σηκώνεται μεγάλος κουρνιαχτός γύρω από τις σχέσεις Ισραήλ και Τουρκίας και, μαζί, διαρρέουν πληροφορίες ή ανακοινώνεται η οσονούπω υλοποίηση μεγαλεπήβολων σχεδίων για έργα που παρουσιάζονται ότι θα αλλάξουν ριζικά τις στρατηγικές ισορροπίες στη περιοχή,  θυμάμαι και ξαναδιαβάζω τη διαχρονική, πλέον, αξιολόγηση του Ισραηλινού επιτετραμμένου στην Τουρκία, Μορίς Φίσερ, για τις Ισραηλινό-τουρκικές σχέσεις.

·         Μάριος Ευρυβιάδης

Ο Μορίς Φίσερ υπηρετούσε στην Άγκυρα στις αρχές της δεκαετίας του 1950, μια από  τις γονιμότερες περιόδους μεταξύ των δυο κρατών και στη διάρκεια της οποίας τέθηκαν τα θεμέλια για τη σε βάθος συνεργασία μεταξύ της πολιτικό-στρατιωτικής και οικονομικής ελίτ των δυό κρατών και την οποία, από την δεκαετία του 1980 και μέχρι πρόσφορα,  γνωρίζαμε ως Τουρκο-ισραηλινό άξονα. 

Έγραφε, λοιπόν ο Φίσερ προς τους προιστάμενούς του στο Τέλ Αβίβ, στις 16 Αυγούστου 1953: “Οι σχέσεις μας με την  Άγκυρα είναι εξαιρετικά καλές τελευταία …(όμως) αυτές οι καλές σχέσεις μπορεί να χειροτερεύσουν από την μια στιγμή στην άλλη και θα έπρεπε να πάρουμε μαθήματα από την πικρή εμπειρία άλλων. Οι Τούρκοι δεν έχουν φθάσει ακόμη στο επίπεδο εκείνο κατά το οποίο, σε περίπτωση διαφωνίας με άλλο κράτος, θα μπορούσαν να σταθμίσουν αντικειμενικά τις θέσεις και των δυο πλευρών. Γι’ αυτούς υπάρχει μόνο μία αρχή: σε κάθε σύγκρουση με κάποιον ξένο, είτε άτομο, είτε εταιρεία, είτε κράτος, ο Τούρκος έχει πάντα δίκιο”. 

Υπογραμμίζω πως τότε η Τουρκία ήταν κοσμικό κράτος, με οδηγό τον κεμαλισμό (μια βαθειά αντι-δυτική και φασιστική ιδεολογία που ενέπνευσε τον Χίτλερ), και το οποίο κράτος, σύσσωμο το δυτικό στρατόπεδο προπαγάνδιζαν ως το κατ´εξοχήν  “κοσμικό μοντέλο” για τον μη-δυτικό/μουσουλμανικό κόσμο. Αυτό έχει σημασία διότι σήμερα οι Τούρκοι έχουν “πάντα δίκιο” δυό φορές: ως Τούρκοι αλλά και ως πιστοί επί το έργο (Dawa), με το ισλαμιστικό δίδυμο Ερντογάν-Νταβούτογλου να είναι η αποθέωση αυτού του φαινομένου. 

Με την πολυαναμενόμενη λοιπόν αποκατάσταση των σχέσεων Άγκυρας και Ιερουσαλήμ άρχισε ένας “ανελέητος” πολιτικός βομβαρδισμός ως προς τις “ανατρεπτικές ανακατατάξεις” που θα ακολουθήσουν, αρχικά στην Ανατολική Μεσόγειο και ακολούθως σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο,  αρχίζοντας από τα ενεργειακά. 

 Στο επίκεντρο,  βρίσκεται ο πολυσυζητημένος αγωγός υγραερίου (και αργότερα και πετρελαίου που υπάρχει  μπόλικο)  από τα μεγάλα υποθαλάσσια αλίπεδα ενέργειας του Ισραήλ, αρχικά προς την Τουρκία και από εκεί στην Ευρώπη. Με τη ολοκλήρωσή του θα “απελευθερωθούν”, τάχατες,  από τον θανάσιμο ενεργειακό εναγκαλισμό της Ρωσικής αρκούδας, αρχικά η Τουρκία, η Ουκρανία, τα Βαλκάνια και μετά η (γερμανική) Ευρώπη. Και μπορεί να μην μπορούμε να προσδιορίσουμε επακριβώς τις συνέπειες της  “ανανεωμένης” σύζευξης Ισραήλ- Τουρκίας στην περιοχή μας και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή,  όμως ένα είναι σίγουρο. Όλες θα είναι προς χάριν της ειρήνης και της ασφάλειας όλων μας και, σίγουρα, του Ισραήλ το οποίο, και θα ενισχυθεί στρατηγικά αλλά και θα θησαυρίσει. 

 Την  δεκαετία του 1990, όταν ανθούσε ο άξονας Τουρκίας και Ισραήλ και δεν υπήρχε κανένα σύννεφο στις αναμεταξύ τους σχέσεις, υπήρχε μια κάπως αντίστοιχη κατάσταση ανάμεσα στις δυο χώρες που είχε και αυτή στο επίκεντρο της ένα αγωγό. Όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν η Τουρκία που είχε, φαινομενικά, το πάνω χέρι. Αναφέρομαι στον περιβόητο “Αγωγό Νερού για την Ειρήνη”, έμπνευση του μακαρίτη πρωθυπουργού Τουρκούτ Οζάλ (1986-7), που θα θεράπευε όλα τα δεινά της  Μέσης Ανατολής και με τους Τούρκους ως “παραγωγούς ειρήνης”, Τουρκικής πάντοτε!

 Στην αρχική του σύλληψη ο “Αγωγός Ειρήνης” σχεδιάστηκε ως επίγειος. Θα κάλυπτε Συρία , Λίβανο, Ισραήλ, Ιορδανία και Παλαιστίνη και οι υποδομές θα στοίχιζαν περίπου ένα δις δολλάρια. Στις επόμενες δεκαετίες πήρε τη μορφή θαλάσσιου αγωγού από τον ποταμό Μαναβγάτ (Αττάλεια) προς το λιμάνι Ασκότ του Ισραήλ,  κάπου 325 μίλια μακριά. Διαπραγματεύσεις άρχισαν το 1998-99 και υπεγράφη και συμφωνία το 2004. Αυτή αφορούσε τροφοδοσία 50 εκ. κυβικών  μέτρων νερού ετησίως για τα επόμενα 20 χρόνια. Οι επενδύσεις των Τούρκων στην Αττάλεια ήταν της τάξης των 150 εκ. δολαρίων. Οι αντίστοιχες του Ισραήλ ήταν λιγότερες. Μόνο η μελέτη για το έργο  στοίχισε 30 εκ.

Ο αγωγός αυτός δεν έγινε ποτέ. Και οι λόγοι παραπέμπουν στα σημερινά και ειδικά στο πως  το Ισραήλ αντιλαμβάνεται το μείζον ζήτημα της ασφάλειάς του. Το πιο σημαντικό που πρέπει να υπογαμμιστεί  και το οποίο παραπέμπει άμεσα στα σημερινά, είναι πως σε όλη τη διάρκεια  των διαπραγματεύεων οι Ισραηλινοί αντιμετώπιζαν ένα συνεχή εκβιασμό. Ή έπρεπε να δεχτούν τους όρους και την τιμή ανά κυβικό που ήθελαν οι Τούρκοι, που έβγαινε ακριβότερη  από τη αφαλάτωση(!), αλλιώς οι διάφορες πωλήσεις όπλων κλπ, από το Ισραήλ έμπαιναν στον πάγο. Στο τέλος οι ισραηλινοί υπέγραψαν αυτά που ήθελαν οι Τούρκοι, αλλιώς θα επηρεάζονται οι διμερείς σχέσεις σε υψηλότερο στρατηγικό επίπεδο. 

Όμως οι Ισραηλινοί ποτέ δεν είχαν πρόθεση να υλοποιήσουν τη συμφωνία, για τον απλό λόγο πως έτσι μια ξένη χώρα θα αποκτούσε λόγο σε ένα μείζον για αυτούς ζήτημα ασφάλειας. Και η συμφωνία κατέληξε ανενεργή,  παρόλο που υπήρχε αρκετός χρόνος για την υλοποίησή της,  μέχρι το 2009-10, όταν και κατάρρευσε ο αναμεταξύ τους άξονας λόγω υπαιτιότητας της Άγκυρας. 

 Στο μεσοδιάστημα, και έτσι για να αντιλαμβανόμαστε τα θεμελιώδη που διέπουν τις διακρατικές σχέσεις,  το Ισραήλ φρόντισε ώστε σήμερα να είναι περισσότερο από αυτάρκες στο ζήτημα του νερού. (Δες, Simona Weinglass,  “How Israel became a water superpower”, The Times of Israel, 1/12/2015). 

Σήμερα και με τις τρέχουσες εξελίξεις  από την Ευρώπη μέχρι και τον Περσικό  Κόλπο, τα πράγματα έχουν γίνει πολύ πιο σύνθετα και απρόβλεπτα από όσο ήταν στις πρώτες δυο δεκαετίες της μεταψυχροπολεμικής εποχής. Βρισκόμαστε στο τέλος της εποχής αυτής, όπως αποδεικνύουν οι αλληλένδετες  κρίσεις σε Ουκρανία και Συρία. Οι ΗΠΑ δεν μπορούν πλέον να διαμορφώνουν μονομερώς το διακρατικό σύστημα. Και οι διακρατικές σχέσεις επανέρχονται, σε πολύ μεγάλο βαθμό, στη κλασσική τους μορφή  και στην πριν τον Β’ Π.Π. περίοδο, της εξισορρόπησης. 

Ιδιαίτερα στην περιοχή μας η αμερικανική ηγεμονία και η επιμέρους στρατιωτική περιφερειακή ηγεμονία που αυτή εξέθρεψε, που ήταν ο άξονας Τουρκίας και Ισραήλ, δεν μπορούν να ανασυσταθούν. Πιο συγκεκριμένα, για παράδειγμα, πριν το 2010 και το αιματηρό επισόδειο του Μαβί Μαρμαρά,  δεν υπήρχε νομικά κατοχυρωμένη συμφωνία οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ. Σήμερα υπάρχει και όχι μόνο. Λίγο μετά ακολούθησε και η λεγόμενη Αραβική Άνοιξη, οι εξελίξεις  στη Αίγυπτο, η εντόπιση υδρογονανθράκων στην λεκάνη της  Ανατολικής Μεσογείου και πάει λέγοντας …

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον ρευστότητας το κάθε κράτος λειτουργεί ανάλογα με τις επιταγές του εθνικού του συμφέροντος. Θα παίξει το παιγνίδι των αγωγών με την Τουρκία,  το Ισραήλ,  επειδή ειδικά οικονομικά συμφέροντα στις δυο χώρες “κόπτονται” για μια τέτοια εξέλιξη παρουσιάζοντάς την και ως “πανάκεια”; Επειδή η Ουάσινκτον έχει στρατηγικές επιδιώξεις , π.χ. ποικιλότροπη ενίσχυση της Νατοϊκης Τουρκίας και την  ενεργειακή απεξάρτηση της Ευρώπης από τη Ρωσία; Επειδή επιδιώκεται από το στρατόπεδο  των ευρωατλαντιστών (και του συναφούς δόγματος του “νεοφιλευθερισμού”) η ποδηγέτηση της παγκόσμιας οικονομίας, αρχίζοντας με την ποδηγέτηση της Ρωσικής;

Οι Ισραηλινοί είναι αποδεδειγμένα “παίκτες” στο “παιγνίδι των εθνών”. Έχουν μια τρομακτική εμπειρία στις διμερείς τους  σχέσεις με τους Τούρκους, μια εμπειρία που κατά καιρούς τους έχει αποφέρει σημαντικά ωφέλη αλλά και ταπεινώσεις και σημαντικές ζημιές. Ο εθνικός μεταφορέας τω Ισραηλινών , για παράδειγμα , η Ελ Αλ, έχει κυριολεκτικά κατάρρευση με υπαιτιότητα της τουρκικής κυβέρνησης στο πλαίσιο της στρατηγικής της Άγκυρας για την κυριαρχία των “Τουρκικών Αερογραμμών”. Από το Τέλ Αβίβ φεύγουν πάνω από 100 Τουρκικές πτήσεις την βδομάδα για την Πόλη  και μηδέν του Ισραήλ  διότι οι Τούρκοι απογορεύουν την προσγείωση της Ελ Αλ στη Τουρκία! Έτσι. Ισραηλινοί και Τούρκοι γνωρίζουν γιατί, με τους πρώτους να  αποδέχονται ένα πρωτόγνωρο  εκβιασμό. 

Αν τώρα οι Ισραηλινοί προχωρήσουν και με αγωγούς, κάτι που θα πάρει χρόνια  βέβαια, με γειά τους και χαρά τους. Ας τους χαίρονται τους Τουρκαλλάδες τους που αποδεδειγμένα, πλέον, όταν πλήττουν με μια μορφή ταπείνωσης των Ισραηλινών, τους ταπεινώνουν αλλιώς. 

Το ζήτημα είναι όχι τι θα κάνει ή δεν θα κάνει το Ισραήλ για το δικό του συμφέρον, αλλά τι πράττουν Λευκωσία και Αθήνα σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο  και , πιο άμεσα,  τι πράττει η κυβέρνηση  Αναστασιάδη. Θα λειτουργήσει με τα εργαλεία που προκύπτουν από την υπόσταση του κυπριακού κράτους και τα οποία είναι πάμπολλα και αποτελεσματικά, ή ο κ. Αναστασιάδης θα λειτουργήσει   ως “κοινοτάρχης” που αναζητά κηδεμόνες και ξένους  προστάτες