ΗΡΩΕΣ, ΗΡΩΩΚΑΠΗΛΟΙ ΚΑΙ Ο ΝΙΚΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ

Επιτρέψετε μου αυτή την φορά να σας διηγηθώ μια προσωπική μου θλιβερή ιστορία για να αναδείξω ακόμη ένα λόγο που με κάνει  για τόσα χρόνια να αντιπαλεύω το σάπιο πολιτικό και κομματικό κατεστημένο.

Οι πιο πάνω προτομές που βρίσκονται στην κοινότητα Λιμνατίου, 15 περίπου χιλιόμετρα βόρια της Λεμεσού, ανήκουν στον πατέρα μου Βασίλη Αλεξάνδρου και στο θείο μου Δημήτρη Χαραλάμπους. Και οι δυο τους θυσίασαν την ζωή τους στα 30 περίπου τους χρόνια περί το τέλος του αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α 1955-1959 εναντίον των Άγγλων.

Η απώλεια του πατέρα μου σε ηλικία περίπου 4 ετών σήμαινε για μένα και την οικογένεια μου τεράστιες στερήσεις και δοκιμασίες από κάθε άποψη. Η μεγάλη φτώχεια και οι στερήσεις με ανάγκασαν σε ηλικία μόλις 12 ετών να εγκαταλείψω το σχολείο και να δουλεύω στις οικοδομές για να μπορέσω να εξασφαλίσω τα απαραίτητα για την διαβίωση μου, επέστρεψα δε πάλιν στο σχολείο σε ηλικία 15 ετών για να συνεχίσω και να τελειώσω το γυμνάσιο. Τον πόνο της απώλειας και των τόσων δοκιμασιών και στερήσεων μετρίαζε η προσδοκία για ένα καλύτερο μέλλον σε μια ελεύθερη, ανεξάρτητη και ευημερούσα Κύπρο.

Μετά το τέλος των σπουδών μου στο εξωτερικό και παρά το γεγονός ότι είχα μια καλή και αποδοτική εργασία με προοπτική, προτίμησα να επιστρέψω στην Κύπρο γιατί για εμένα η Κύπρος σήμαινε κάτι πολύ περισσότερο από μια χώρα διαμονής μου. Με την επάνοδο μου στην Κύπρο ξεκίνησε και η κόντρα μου με το κομματικό κατεστημένο. Ποτέ δεν μπόρεσα να ξεπεράσω και να ξεχάσω τα τραγικά γεγονότα της προδοσίας του 1974 και της τουρκικής εισβολής που ακολούθησε, ούτε ποτέ θα συγχωρέσω αυτούς τους ανόητους και αμετανόητους που τα δημιούργησαν.

Η πρώτη μεγάλη κόντρα μου με το κομματικό κατεστημένο, και πιο συγκεκριμένα με το κόμμα του Δημοκρατικού Συναγερμού, του οποίου ηγείτο τότε ο πρώην Πρόεδρος Γλαύκος Κληρίδης, ξεκίνησε με την απόφαση της κατασκευής των πιο πάνω προτομών. Κάποια φανατισμένα μυαλά του ΔΗ.ΣΥ επέμεναν οι προτομές να τοποθετηθούν εντός ενός πολύ μικρού χώρου στην είσοδο του Σωματείου που έφερε το όνομα των δύο Ηρώων, δίπλα και κάτω από τα οποία θα κάθοντο οι διάφοροι θαμώνες και με φόντο τα βρακιά της γειτόνισσας. Η επιμονή τους αυτή να τοποθετηθούν οι προτομές στο σωματείο που ελεγχόταν 100% από το ΔΗ.ΣΥ και όχι σε κοινό χώρο που θα ήταν προσβάσιμος σε όλους, ανεξάρτητα από κομματική τοποθέτηση, με βρήκε κάθετα αντίθετο. Τελικά επικράτησε η άποψη μου να τοποθετηθούν σε κοινό χώρο γιατί αυτή η άποψη υποστηρίχθηκε και από ειδικούς και από την τότε κυβέρνηση Βασιλείου που θα στήριζε και οικονομικά το όλο έργο.

Στην συνέχεια τα προβλήματα κορυφώθηκαν με την επιμονή του ΔΗ.ΣΥ να διοργανώνει και να καπηλεύεται πολιτικά τα ετήσια μνημόσυνα των Ηρώων. Κάθε Οκτώβριο μήνα, το ένα στέλεχος του ΔΗ.ΣΥ μετά το άλλο έριζαν ποιος θα εκφωνούσε τον επιμνημόσυνο λόγο εντός της εκκλησίας, λόγος ο οποίος αντί να περιορίζεται στη θυσία των Ηρώων, ήταν ένας οχετός από συνθήματα κομματικού περιεχομένου και αυτοπροβολής. Τέτοια φαινόμενα δεν είχαν μόνο την δική μου αντίδραση αλλά οδήγησαν σταδιακά και την πλειονότητα των κατοίκων της κοινότητας να απέχουν, με αποτέλεσμα το ακροατήριο να περιορίζεται στους κουβαλητούς του ΔΗ.ΣΥ. Περί το τέλος του 1999 και με αφορμή το έγκλημα του Χρηματιστηρίου, το οποίο υπέθαλψε κυρίως η τότε κυβέρνηση Κληρίδη και το Κόμμα του νυν Προέδρου του ΔΗ.ΣΥ και υποψήφιου για τις επερχόμενες προεδρικές εκλογές Νίκου Χ(ΑΚ)ρυσάνθου Αναστασιάδη, πήρα πρωτοβουλία με στόχο τα μνημόσυνα να διοργανώνονται από το Κοινοτικό Συμβούλιο, μακριά από κομματικές σκοπιμότητες. Ενώ αρχικά η πρόταση μου βρήκε απήχηση σε όλους στην κοινότητα, με παρέμβαση σκληροπυρηνικών στοιχείων του ΔΗ.ΣΥ ανατράπηκαν όλα.

Σαν αποτέλεσμα των πιο πάνω, με επιστολή μου προς τον τότε Πρόεδρο Κληρίδη και τον Πρόεδρο του ΔΗ.ΣΥ Νίκο Αναστασιάδη τους πληροφορούσα ότι εγώ και η οικογένεια μου δεν επιθυμούσαμε να εκφωνούν λόγο στα μνημόσυνα των Ηρώων και να καπηλεύονται πολιτικά το όνομα του πατέρα μου. Μπροστά στο κίνδυνο να διασυρθούν και να εκτεθούν μου κήρυξαν έναν ψυχοφθόρο πόλεμο με απειλές και ανομολόγητους χαρακτηρισμούς χωρίς όμως να μπορέσουν να κάμψουν την αντίσταση μου. Από τον Οκτώβριο του 2000 μέχρι σήμερα παρατηρείται το εξής θλιβερό φαινόμενο. Η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της Κοινότητας δεν συμμετέχει σε καμία εκδήλωση που έχει σχέση με τους Ήρωες. Κάθε Οκτώβριο μήνα ο ΔΗ.ΣΥ μεταφέρει τους κουβαλητούς του στην κοινότητα και καταθέτει στεφάνια μόνον στην προτομή του ενός εκ των Ηρώων. Ταυτόχρονα επιστρατεύει τους δικούς του για να παραπλανούν τους απορημένους και έκπληκτους νεοφερμένους κουβαλητούς που βλέπουν αυτό το ακατανόητο και ταυτόχρονα θλιβερό φαινόμενο να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια τους κάνοντας μου παράλληλα κτυπήματα κάτω από μέση.

Την Κυριακή 7/10/2012, ο Νίκος Αναστασιάδης, υποψήφιος στις Προεδρικές Εκλογές του Φεβρουαρίου 2013, στα πλαίσια της προεκλογικής του εκστρατείας πήρε κάμποσους κουβαλητούς και κάμποσους δημοσιογράφους και μετέβηκε στην κοινότητα για να εκφωνήσει επιμνημόσυνο λόγο και να ‘’πει τα γνωστά τα δικά του’’ όπως κάνουν και οι υπόλοιποι δικοί του για τόσα χρόνια. Και μετά περιμένουμε εμείς οι ανώριμοι πολίτες, ότι ο κατ’ εξοχήν εκφραστής του αρρωστημένου κομματικού κατεστημένου, Νίκος Αναστασιάδης και οι όμοιοι του θα φέρουν την ενότητα και το ήπιο πολιτικό κλίμα που τόσο χρειάζεται αυτός ο τόπος για να βγει από τον χάος που τον έχουν οδηγήσει.

Η αρρωστημένη φιλοδοξία του Νίκου Αναστασιάδη να γίνει πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας τον έχει κάνει αγνώριστο. Τον βλέπεις, αφότου εξήγγειλε την υποψηφιότητα του, να χρησιμοποιεί τέτοιο ήπιο και ήρεμο πολιτικό λόγο που δεν ξέρεις τι να κάνεις με τόση υποκρησία, να κλάψεις η να γελάσεις. Από την μια τον λυπάσαι που υποφέρει τόσο πολύ για να κρύβει τον πραγματικό του χαρακτήρα από την άλλη σε κάνει να αναρωτιέσαι αν είναι άνθρωπος η μεταλλαγμένος χαμελέωντας. Έχει ανατρέψει πλήρως τις πολιτικές του θέσεις και τα έχει δώσει όλα στην ‘’πόρνη της πολιτικής ζωής της Κύπρου’’ (το ΔΗ.ΚΟ)  προκειμένου να έχει την στήριξη του. Αυτές δεν είναι συμπεριφορές σύγχρονων και τίμιων πολιτικών αλλά εμπαιγμός και υποτίμηση της νοημοσύνης μας, όση φυσικά μας απέμεινε αφού ακόμα αποδεχόμαστε αυτές τις νοσηρές καταστάσεις

Κάθε πολιτικός χώρος έχει τους δικούς του ήρωες. H δεξιά έχει τους ήρωες της Ε.Ο.Κ.Α 1955-59, η αριστερά έχει τους ήρωες και τα θύματα του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής του 1974 και σαν να μην έφταναν όλοι αυτοί οι ήρωες, τον Ιούλιο του 2011 προστέθηκαν και οι ήρωες/θύματα του γραφικού Χριστόφια για να μας συγχύσουν ακόμη περισσότερο. Αν αυτοί οι ήρωες/θύματα  μπορούσαν τότε να διαβλέψουν το μέλλον και να δουν όλα αυτά τα ρεμάλια του κομματικού κατεστημένου, που θα οδηγούσαν την Κύπρο μας, σίγουρα θα ενεργούσαν διαφορετικά και δεν θα έτριζαν τα κόκαλα τους εκεί που βρίσκονται τώρα. Αν είχαν την δυνατότητα σήμερα να αναστηθούν, σίγουρα το πρώτο πράγμα που θα έκαναν ήταν να εκτελέσουν εν ψυχρώ έναν, έναν όλους τους άθλιους πρωταγωνιστές του κομματικού κατεστημένου που έδωσαν την μισή Κύπρο στους Τούρκους το 1974, την υπόλοιπη μισή στους μασόνους του Χρηματιστηρίου το 1999, και έτσι δεν θα θρηνούσαμε σήμερα ούτε για τα θύματα της ΗΛΙΟΣ, ούτε για τα θύματα της έκρηξης του Μαρί, αλλά ούτε τέλος θα θρηνούσαμε για την πτώχευση της Κύπρου.

Δεν χρειαζόμαστε άλλους ήρωες, ούτε άλλα μνημεία ηρώων, χρειαζόμαστε ώριμους πολιτικά πολίτες και έναν μόνο μνημείο, ‘’Μνημείο Αυτογνωσίας’’ για να το βλέπουμε και να αντιλαμβανόμαστε πόσο ηλίθιοι ήμαστε που ανεχόμαστε και που αφήσαμε όλους αυτούς τους άχρηστους και διεφθαρμένους πολιτικούς να καταστρέψουν αυτόν το επίγειο παράδεισο που μας χάρισε ο θεός.

Όμηρος Αλεξάνδρου

  

 

ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΑ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΥΠΟΨΗΦΙΩΝ ΠΡΟΕΔΡΩΝ

Μετά την αποστολή σε εσάς του πρόσφατου άρθρου μου ‘’ Αυτός που δεν οργίζετε για αυτά που πρέπει είναι ηλίθιος’’ στο οποίο αναφέρομαι μεταξύ άλλων και στην εισήγηση μου ότι κάθε υποψήφιος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας προτού καταθέσει την υποψηφιότητα του θα πρέπει να προσκομίζει πιστοποιητικό ψυχικής υγείας από 5μελή ομάδα ψυχιάτρων του εξωτερικού, πήρα αρκετά σχόλια από πολλούς λήπτες των μηνυμάτων μου, πάρα πολλά από τα οποία ήταν θετικά και μερικά ήταν αρνητικά. Αντί όποιας απάντησης σε αυτούς που διαφωνούν, παραθέτω πιο κάτω παλαιότερο άρθρο μου με τίτλο ‘’ ΚΥΠΡΙΟΙ ΠΡΟΕΔΡΟΙ – ΦΕΡΤΕ ΤΟΥΣ ΖΟΥΡΛΟΜΑΝΔΙΕΣ’’. Σας παροτρύνω όλους να το διαβάσετε μέχρι τέλους....Είμαι σίγουρος ότι αν δεν τρελαθείτε....σίγουρα θα ντραπείτε για την κατάντια μας.

Όμηρος Αλεξάνδρου

Στις 11/3/2012 η εφημερίδα ‘’Πολίτης’’ στην σελίδα αρ.10, γράφει τα πιο κάτω απίστευτα τα οποία σας μεταφέρω αυτούσια μαζί με δικά μου σχόλια

ΚΥΠΡΙΟΙ ΠΡΟΕΔΡΟΙ – ΦΕΡΤΕ ΤΟΥΣ ΖΟΥΡΛΟΜΑΝΔΥΕΣ

<<Χθες ήταν το μνημόσυνο του Σπύρου Κυπριανού. Έχει 10 χρόνια που χάσαμε τον ιστορικό ηγέτη του ΔΗΚΟ και Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας για περισσότερο από μια δεκαετία Με αφορμή το γεγονός αυτό η στήλη (‘’Ο Κοριός’’) θα του κάνει σήμερα το μνημόσυνο, τουτέστιν μας υπενθυμίζει τα έργα και τις ημέρες του ανδρός .

Λοιπόν αντί για όλες τις υπερβολές και τα ψέματα που λέγονται στα μνημόσυνα στις εκκλησιές με μάρτυρα τον Θεό, που και αυτός θα φρίττει από τις τόσες συσσωρευμένες μαλακίες που ακούγονται στον Οίκο Του, εγώ θα σας διηγηθώ μιαν ιστορία αληθινή. Θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι δεν πρόκειται για πλάκα. Την ιστορία την έχω ακούσει με διάφορες παραλλαγές από τρεις διαφορετικούς υπουργούς του Σπύρου που είναι ακόμη εν ζωή.  

Όταν πέθανε λοιπόν ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, πρώτος πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, στις 3/8/1977, ο Σπύρος Κυπριανού που ήταν τότε Πρόεδρος της Κυπριακής Βουλής δεν ήταν στα καλά του . Λίγες εβδομάδες πριν αποδημήσει είς Κύριον ο Μακάριος είχε συμφωνήσει με τον Σπύρο να φύγει ο τελευταίος από την Κύπρο και να πάει μόνιμος αντιπρόσωπος της Κύπρου στο ΟΗΕ. Ο Μακάριος του έδωσε και μια επιταγή για να πληρώσει τα χρέη του κόμματος του ΔΗΚΟ (ήταν πριν μάθει την τέχνη και γίνει αυτάρκες το ‘’κόμμα των αρχών’’)

Τσούμ, πεθαίνει ο Μακάριος, και ο Σπύρος γίνεται προεδρεύων της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οπόταν άλλαξαν τα δεδομένα . Τα Kόμματα δεν είχαν έτοιμες λύσεις , σου λένε, δεν αφήνουμε τον Σπύρο έξι μήνες, μέχρι τις Προεδρικές του 1978; Και τι δεν έγινε σε έξι μήνες. Το περιβάλλον του λέγει: ‘’ μας έλαχε τέτοιο λαχείο, να το αφήσουμε να χαθεί’’; Κι αν δεν είναι καλά ο Σπύρος , τι μ’ αυτό, θα τον προσέχουμε εμείς. Και τι δεν έγινε μέχρι τις εκλογές. ‘’Απήγαγαν’’ τον γιό του Αχιλλέα – άλλη ιστορία αυτή- ο Σπύρος έγινε λαικός ήρωας , το ΑΚΕΛ τον πρόκρινε για οριστικό διάδοχο του Μακαρίου, ο Αστάβιν έφερε το ‘’ναι’’ της Μόσχας, ο Κληρίδης είχε ακόμη το στίγμα του προδότη, οπόταν ο Σπύρος εξελέγη Πρόεδρος χωρίς αντίπαλο. Κυπριακή Δημοκρατία, όνομα τζαι πράμαν.

Τέλος πάντων, ο Πρόεδρος εξακολουθούσε και δεν ήταν καλά, με χειρότερο σημείο επιδείνωσης της κατάστασης του τον Ιούλιο του 1978, όταν αποκάλυψε τη Μεγάλη Συνομωσία και αναφώνησε το ιστορικό: ‘’Θα τα αποκαλύψω όλα και ας θυσιαστώ’’

Το καλοκαίρι του 1978 οι Αμερικανοί πάσκιζαν να βρουν μια άκρη με το Κυπριακό για να αρθεί το εμπάρκο όπλων εναντίον της Τουρκίας, ο Σπύρος ήταν μια μέρα στο γραφείο και τρεις στο κρεβάτι. Το Υπουργικό συνεδρίαζε και στο σπίτι του, με τους υπουργούς να ψιθυρίζουν ο ένας στον άλλον ‘’ εν πελλός’’. Ο ψυχολόγος του Υπουργικού , υπουργός Υγείας Α. Μικελλίδης ( ψυχίατρος στο επάγγελμα) είπε στους συναδέλφους του: ‘’Κάποιος πρέπει να του φορέσει ζουρλομανδύα, τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνω εγώ’’ Δεν το αποτόλμησε κανείς.

Τελικά τον έπεισαν και πήγε σε ‘’ειδικό κέντρο’’ στο Λονδίνο, αλλά εξέδιδαν ανακοινώσεις ότι έκανε επαφές για το Κυπριακό ( η συτζιά του μαύρου). Όταν επέστρεψε ήταν αρκετά καλός. Είχε κάποιες μεταπτώσεις, αλλά καμιά σχέση με την κρίση της εποχής της μεγάλης συνωμοσίας.

Στο μεταξύ, χάθηκε και η συγκυρία της λύσης με το αμερικανοκαναδικό σχέδιο (φρόντισε για αυτό και η Μόσχα) και ο Σπύρος έκανε όχι μιά, αλλά δύο θητείες. Οι Υπουργοί του συνέχισαν να ψιθυρίζουν: ‘’εν πελλός’’. Αλλά μέχρις εκεί, είπαμε, στο κάτω – κάτω, πελλότοπος, πελλόκοσμος, τον νούσιμο τι να τον κάμει.   

Άλμα στο σήμερα: Ο Δημήτρης Χριστόφιας δεν είναι στην κατάσταση του Σπύρου ( θέλω να πιστεύω), ούτε άκουσα κανένα υπουργό του να ζητά από τους άλλους να του φορέσουν ζουρλομανδύα. Όμως, απ’ όσα βλέπω και απ’ όσα ακούω δεν νομίζω να είναι εντελώς καλά. Είναι σπάνιο πλεον να το συγκρατήσει κανείς. Φοβούνται να του μιλήσουν. Δεν δέχεται κουβέντα, μήτε αμφισβήτηση καμιά. Κι άμα τον κολακεύουν ζει στον κόσμο των ονείρων του. Δεν θα βγει ποτέ κανένας να πει, ‘’ο Πρόεδρος δεν είναι καλά’’ Να σας πω εγώ που έβγαλα όνομα ότι είμαι κακός και μηδενιστής: ‘’Εν Πελλός’’

Η τελευταία συνεδρία του Εθνικού Συμβουλίου για συζήτηση του κυπριακού νομίζω ότι πρέπει να ήταν το κύκνειο άσμα του. Ο Χριστόφιας άρχισε να διαβάζει ένα κείμενο για να απαντήσει σε αυτά που του είπαν την προηγούμενη εβδομάδα – να μέν μείνει που κάτω- αλλά δεν πρόλαβε να το ολοκληρώσει , διότι είπε κάτι για το μακαρίτη τον Τάσο Παπαδόπουλο, θύμωσε ο υιός του Τάσου Νικόλας, μπηκτή στην μπηχτή, ατάκα στην ατάκα, πέρασαν από τα εθνικά στα προσωπικά και έφτασαν στα εσώψυχα τους. Σηκώθηκε πάνω ο Χριστόφιας κούνησε το δείκτη του χεριού του προς τα δύο άλλα σκέλη της πρώην τριμερούς συνεργασίας(ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ) και έριξε τον κεραυνό του. ‘’ Ούτε εσύ, Μάριε ούτε εσύ, Γιαννάκη ήρθατε μια φορά στο αεροδρόμιο να με παραλάβετε!’ Αμάν καημόν που το έχεις σύντροφε, να σε υποδέχονται στο αεροδρόμιο! Αν εν τούτο το πρόβλημα σου, να σου στέλνουμε τη φιλαρμονική της Εθνικής Φρουράς και άγημα των ΛΟΚ, να ηρεμήσεις

‘’Βλέπω τον εαυτό μου στο καθρεύτη και διερωτώμαι αν είμαι ο ίδιος άνθρωπος, ο Δημήτρης Χριστόφιας’’ (το είπε προχθές στις γυναίκες της οργάνωσης ΠΟΓΟ). Καλά το σκέφτηκες, δεν είσαι ο ίδιος άνθρωπος. Τελικά, όλα θέλουν μιαν εξελικτική διαδικασία. Ναι και ο καφετζής μπορεί να γίνει Πρόεδρος, όμως την ώρα που αναλαμβάνει το αξίωμα θα πρέπει να έχει ήδη κάνει το άλμα προς τα εμπρός. Ο δικός μας ήταν ακόμα καφετζής. Οπόταν, ναι, παραζαλίστηκε μέθυσε, έχασε τον έλεγχο και την επαφή με την πραγματικότητα. Άλλαξε ο άνθρωπος σιόρ!

Πόσο Θράσος – να πάει στις Βρυξέλλες και να κάνει διάλεξη στο Κολέγιο των Επιτρόπων για την οικονομική κρίση. Και μετά να παει στο Συμβούλιο να τους πει ξανά, για την ανθρωποκεντρική προσέγγιση και το κοινωνικό κράτος. Μα ποιο κοινωνικό κράτος, σιορ, που είμαστε η μόνη χώρα στη Ευρώπη που δεν έχει σχέδιο υγείας, που ξοδεύει τα περισσότερα στην παιδεία με το χειρότερο αποτέλεσμα, που όλο το σύστημα εξυπηρετεί την νομενκλατούρα και που ο ‘’απλός άνθρωπος’’ εξευτελίζεται;

Τέλος πάντων μην απελπίζεστε. Θα μας σώσουν οι κινέζοι. Χάσαμε τους Καταρινούς, βρέχει Κινέζους επενδυτές. Ελπίζω να είναι βάσιμες όλες αυτές οι πληροφορίες και να μην μείνουμε στα ‘’θα’’. Και προπάντων όχι μακέτες. Όπως την άλλη φορά που γέμισε το Προεδρικό σείχηδες και στην μέση μια μακέτα, που αποδείχθηκε πως ήταν από άλλο πρότζεκτ και την έφεραν για επικοινωνιακούς λόγους. Για την επένδυση έναντι του ξενοδοχείου Χίλτον άρχισαν με 300 εκ. επένδυση ( Ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος πρότεινε να τους δώσουμε και την Τεχνική Σχολή) ύστερα έπεσαν στα 150 εκ., τελικά στα 50 εκ. και μετά στο τίποτα....>> ΕΔΩ ΚΛΕΙΝΕΙ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ.

Ακολουθεί σχόλιο Όμηρου Αλεξάνδρου:

--Από την δημοσίευση του πιο πάνω άρθρου μέχρι και σήμερα που σας το μεταφέρω, προέκυψαν ακόμη μερικά μαργαριτάρια του Προέδρου Χριστόφια, δύο από τα οποία σας μεταφέρω πιο κάτω:

Το ένα είναι η επίσκεψη στην Κύπρο του Προέδρου του Αμερικοκαναδικού επενδυτικού ομίλου ‘’Triple Five’’ και η ‘’καυτή’’ φωτογραφία που είδε το φως της δημοσιότητας, όπου ο Πρόεδρος του ομίλου δίνει ένα βυζακτό, ρουφικτό φιλί στα μαγουλάκια του Προέδρου και η σαγηνευτική έκφραση του Χριστόφια όταν το δέχεται. Μία φωτογραφία...χίλιες λέξεις, τέτοια κάντε του και θα είστε ο καλύτερος του φίλος. Τελικά όποιος έρθει στην Κύπρο ξέρει εκ των προτέρων τι αρέσει στον Πρόεδρο μας και τον χειρίζεται ανάλογα.

Το άλλο αφορά την δήλωση του Προέδρου Χριστόφια ότι θα βάλει ξανά υποψηφιότητα για τις επερχόμενες Προεδρικές εκλογές δηλώνοντας: ‘’Δεν μπορεί να με αμφισβητείτε τόσο στο εσωτερικό την στιγμή που ξένοι ηγέτες πιστεύουν στις ικανότητες μου και με παροτρύνουν να θέσω ξανά υποψηφιότητα’’.(Σε θέλουν για να σπάνε πλάκα μαζί σου ανόητε. Σε θέλουν και για ακόμη ένα λόγο, γιατί γνωρίζουν ότι μόνο με την δική σου υποψηφιότητα θα αναδειχθεί Πρόεδρος η άλλη προβληματική και βολικότερη για αυτούς προσωπικότητα, που ακούει στο όνομα Νίκος Αναστασιάδης.)

Αν κάποιος από εμάς έχει κάποια ψυχολογικά προβλήματα το κόστος περιορίζεται σε αυτόν που έχει το πρόβλημα, καθώς επίσης και στη οικογένεια του και στον στενό του περίγυρο. Αν όμως κάποιος ηγέτης κράτους έχει ψυχολογικά προβλήματα, τότε θα πρέπει να πεισθεί από το οικογενειακό του περιβάλλον και κυρίως από όσους νούσιμους απέμειναν στο Κόμμα του να εγκαταλείψει την εξουσία γιατί τα ψυχολογικά του προβλήματα μπορεί να καταστρέφουν ένα ολόκληρο Λαό.

Θα πρέπει να επισημάνω ότι η εφημερίδα ‘’ΠΟΛΙΤΗΣ’’ ορθώς αναδεικνύει τα ψυχολογικά προβλήματα των Προέδρων της Κυπριακής Δημοκρατίας και τούτο γιατί ο Λαός οφείλει και δικαιούται να τα γνωρίζει. Από την άλλη όμως αν η εφημερίδα αυτή, που δυστυχώς αποτελεί το εκφραστικό όργανο του υποψήφιου για την προεδρία Νίκου Αναστασιάδη, θέλει πραγματικά το καλό του τόπου, δεν πρέπει να περιορίζεται στην διαπόμπευση πρώην και νυν Προέδρων, αλλά πρώτιστα πρέπει να φροντίζει να μας προστατεύει από ανάλογες καταστάσεις στο μέλλον. H εφημερίδα αυτή ούκ ολίγες φορές αναφέρθηκε ειρωνικά στο πείσμα και το γινάτι του Προέδρου Χριστόφια, από την άλλη κύριοι του ‘’ΠΟΛΙΤΗ’, το πείσμα, το γινάτι και ο αφύσικος θυμός που χαρακτηρίζει τον Νίκο Αναστασιάδη δεν σας προβληματίζει; Μετά το πρόσφατο Εκλογικό Συνέδριο του ΔΗΣΥ, σε πρωτοσέλιδο της γράφει για τον Νίκο Αναστασιάδη ‘’είχε πείσμα πήρε το χρίσμα’’ Το πείσμα, το γινάτι, ο αδικαιολόγητος  θυμός και η έπαρση, τα οποία χαρακτηρίζουν τους πλείστους κύπριους πολιτικούς είναι κόμπλεξ που έχουν την βάση τους σε ψυχικές ανωμαλίες

Τα πιο πάνω προς γνώση και συμμόρφωση κύριοι του ‘Πολίτη’ και των υπόλοιπων ΜΜΕ. Σταματήστε να προωθείτε συμφέροντα ξένα προς τα συμφέροντα αυτού του ταλαιπωρημένου τόπου. Η Κύπρος δεν αντέχει άλλους τρελούς Προέδρους....   

Όμηρος Αλεξάνδρου

 

Χριστόφιας και Υπουργοί θα αποχωρήσουν με βασιλικά εφάπαξ και συντάξεις – Ζαλίζουν τα νούμερα

Χριστόφιας και Υπουργοί θα αποχωρήσουν με βασιλικά εφάπαξ και συντάξεις – Ζαλίζουν τα νούμερα

Έχει κανέναν απλό πολίτη αυτής της νήσου Κύπρου, η οποία ως γνωστόν παινεύεται για την «κοινωνική δικαιοσύνη» της, που όταν εργαστεί 60 μήνες και απολυθεί, ή αποχωρήσει από την εργασία του, θα πάρει εφάπαξ φιλοδώρημα 357.867,16 ευρώ και ετήσια σύνταξη, όταν συμπληρώσει το 60ό έτος της ηλικίας του, 83.076,30 ευρώ; Μην το ψάχνετε, δεν θα βρείτε. Θα βρείτε όμως αν κοιτάξετε στα κυβερνητικά δώματα... Ο λόγος για τον πρόεδρο Χριστόφια, ο οποίος τον ερχόμενο Φεβρουάριο που θα εγκαταλείψει την προεδρία θα πάρει τα προαναφερθέντα ποσά. Πιο λίγα χρήματα, αλλά διόλου ευκαταφρόνητα, θα πάρουν οι υπουργοί, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και ο υφυπουργός παρά τω Προέδρω. Και, προσέξτε, η σύνταξη παραχωρείται από το 60ο έτος της ηλικίας τους και όχι από το 63ο ή 65ο που ισχύει για τους υπόλοιπους πολίτες αυτού του τόπου (σσ: από το 60ο παίρνουν σύνταξη και οι βουλευτές).

ΠΑΝΕ ΟΙ ΠΑΧΙΕΣ ΑΓΕΛΑΔΕΣ.
Κάποιος θα πει, και δικαιολογημένα, πως τέτοια ποσά παίρνουν όλοι οι πρόεδροι και οι υπουργοί και συνεπώς δεν υπάρχει καμιά ευνοιοκρατική μεταχείριση για τους υφιστάμενους. Σωστά, όμως όταν αποφασίστηκαν τα προκλητικά ποσά των πιο πάνω συντάξεων και εφάπαξ, ήταν τότε που οι αγελάδες ήταν παχιές και τα ταμεία του κράτους ήταν γεμάτα. Τώρα όμως, και με τέτοια κρίση, ειδικά μάλιστα όταν οι μισθοί του λαού έχουν συρρικνωθεί μέχρι και 50%, και θα περάσουν δεκαετίες μέχρι να επανέλθουν σε κάποια υποφερτά επίπεδα, είναι σωστό να χρυσώνονται οι άρχοντές μας όταν εγκαταλείπουν την εξουσία; Τη στιγμή μάλιστα που χρυσώνονται κατά τη διάρκεια της εξουσίας τους;

ΠΟΣΑ ΘΑ ΠΑΡΕΙ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ.
Από 1.7.2011 οι ετήσιες απολαβές του προέδρου της Δημοκρατίας, συμπεριλαμβανομένου και του επιδόματος παραστάσεως, είναι 163.164,48 ευρώ, ενώ αυτές των υπουργών είναι 105.795,06 ευρώ. Ως εκ τούτου και με βάση τη νομοθεσία, ο πρόεδρος Χριστόφιας για τα πέντε χρόνια της θητείας του στο ανώτατο αξίωμα του κράτους θα πάρει, όπως προαναφέραμε, εφάπαξ φιλοδώρημα 357.867,16 ευρώ και ετήσια σύνταξη, όταν συμπληρώσει το 60ό έτος της ηλικίας του, 83.076,30 ευρώ.
ΠΟΤΕ ΤΑ ΠΑΙΡΝΟΥΝ.
Από πλευράς τους οι υπουργοί, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και ο υφυπουργός παρά τω Προέδρω θα πάρουν λιγότερα, με πιο αδικημένους τους δύο πρόσφατους υπουργούς, το Βάσο Σιαρλή στο Οικονομικών και την Ελένη Μαύρου στο Εσωτερικών, οι οποίοι δεν θα πάρουν τίποτα, αφού δεν έχουν συμπληρώσει 12 μήνες. Συγκεκριμένα και με βάση τη νομοθεσία, όσοι υπουργοί έχουν υπηρεσία μικρότερη των 12 μηνών, δεν δικαιούνται ούτε σύνταξη ούτε εφάπαξ (φυσικά, στην περίπτωση της κ. Μαύρου αυτή έχει πάρει και εφάπαξ και σύνταξη ως εκ της θητείας της στη Βουλή). Για να δικαιούνται εφάπαξ θα πρέπει να συμπληρώσουν 12 μήνες θητεία, ενώ για να δικαιούνται και σύνταξη, θα πρέπει να συμπληρώσουν 18 μήνες στο υπουργικό αξίωμα (σσ: ότι ισχύει για τους υπουργούς ισχύει και για τον κυβερνητικό εκπρόσωπο και για τον υφυπουργό παρά τω Προέδρω).

ΠΟΣΑ ΘΑ ΠΑΡΟΥΝ.
Όπως προαναφέραμε, ένας υπουργός για να δικαιούται εφάπαξ θα πρέπει να συμπληρώσει 12 μήνες. Στην περίπτωση αυτή το εφάπαξ είναι περίπου 12.500 ευρώ. Στη συνέχεια και ανάλογα της θητείας αυξάνονται και τα ποσά. Για παράδειγμα, όσοι υπηρετήσουν στο υπουργικό αξίωμα για 15 μήνες, θα πάρουν μόνο εφάπαξ ύψους 15.546,22 ευρώ. Όσοι υπηρετήσουν 25 μήνες, θα πάρουν εφάπαξ 48.366,03 ευρώ και ετήσια σύνταξη 11.227,83 ευρώ. Αν η υπηρεσία είναι 30 μήνες, το εφάπαξ είναι 58.039,24 ευρώ και η ετήσια σύνταξη 13.473,39 ευρώ.

ΟΙ ΤΥΧΕΡΟΙ.
Πέραν της υπουργικής θητείας των 30 μηνών, τα ποσά που δικαιούται κάποιος αυξάνονται κατά 25%. Για παράδειγμα, αν κάποιος διατελέσει υπουργός 40 μήνες δικαιούται εφάπαξ 68.000 ευρώ περίπου και ετήσια σύνταξη 14.000 ευρώ. Στην περίπτωση που κάποιος διατελέσει υπουργός 45 μήνες, τότε δικαιούται εφάπαξ 73.000 ευρώ περίπου και ετήσια σύνταξη 15.000 ευρώ περίπου. Οι τυχεροί, δηλαδή όσοι υπηρέτησαν στο υπουργικό αξίωμα για πέντε χρόνια, θα πάρουν εφάπαξ 94.313,75 ευρώ και ετήσια σύνταξη 21.894,26 ευρώ.
ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΗΣΗ
Όπως προαναφέραμε, η σύνταξη θα καταβάλλεται στον πρόεδρο της Δημοκρατίας και στους υπουργούς όταν συμπληρώσουν το 60ο έτος της ηλικίας τους. Επίσης, αν το Μάιο του 2011 δεν ψηφιζόταν η νομοθεσία για κατάργηση των πολλαπλών συντάξεων («Περί Συντάξεων Κρατικών Αξιωματούχων Γενικές Αρχές Νόμος του 2011»), οι πιο πάνω αξιωματούχοι θα έπαιρναν πολύ περισσότερα.
Η ΛΗΣΜΟΝΙΑ.
Όλοι οι εργαζόμενοι παίρνουν σύνταξη στα 63 ή στα 65 τους χρόνια. Ο πρόεδρος, οι υπουργοί και οι βουλευτές, όμως, παίρνουν σύνταξη στα 60 τους χρόνια. Και αυτό οφείλεται στη «λησμονιά» των βουλευτών μας. Δηλαδή στη μνήμη τους που φαίνεται να «εξασθενεί» όταν είναι για κάτι που τους αφορά. Συγκεκριμένα: Όταν τον Μάιο του 2011 - πριν την αυτοδιάλυση της Βουλής για τις βουλευτικές εκλογές - οι βουλευτές ενέκριναν τη νομοθεσία για κατάργηση των πολλαπλών συντάξεων, έγινε εισήγηση ώστε οι βουλευτές και οι υπουργοί να δικαιούνται και αυτοί σύνταξη στο 63ο έτος της ηλικίας τους και όχι στο 60ο έτος. Τελικά αυτή η εισήγηση δεν προχώρησε, λόγω αντιδράσεων αρκετών βουλευτών αλλά και της εκτελεστικής εξουσίας.
Αν δεχτούν μειώσεις υπουργοί - βουλευτές...
«Θα δεχτούμε την αποκοπή του 25% από την κεφαλική επιδότηση χωρίς κινητοποιήσεις, γιατί καταλαβαίνουμε και την οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκεται το κράτος. Νοουμένου όμως του ότι θα υποστούν ανάλογη μείωση στους μισθούς τους και οι βουλευτές και ο πρόεδρος και οι υπουργοί, όχι μόνο οι κτηνοτρόφοι. Αν εξαγγείλουν οι υπουργοί 25% μείωση του μισθού τους θα δεχτούμε κι εμείς αποκοπή 25%». - (Ευαγόρας Χρυσάνθου, πρόεδρος Συνδέσμου Κτηνοτρόφων Πάφου – 7 Σεπτεμβρίου 2012)
Παπούλιας: Μειώστε μου μισθό και σύνταξη
Ο πρόεδρος της Ελλάδας Κάρολος Παπούλιας ζήτησε από το υπουργείο Οικονομικών να μειωθεί ο μισθός και η σύνταξη του, δήλωσε ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών κατά τη συνεδρίαση της Επιτροπής Προϋπολογισμού του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Ο Παπούλιας πρότεινε επίσης να μειωθούν οι αποζημιώσεις και οι συντάξεις που λαμβάνουν όλοι οι πρώην πρόεδροι της Ελλάδας. Σύμφωνα με το υπουργείο Οικονομικών, οι περικοπές αυτές θα επιφέρουν στον κρατικό προϋπολογισμό περίπου 350.000 ευρώ ετησίως. - (Αθήνα, 7 Σεπτεμβρίου 2012)

ΓΡΑΦΩ ΜΕ ΟΡΓΗ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΗΛΙΘΙΟΣ

Γράφω με οργή, γιατί: «οι μη οργιζόμενοι, εφ' οις δει, ηλίθιοι δοκούντες είναι», όσοι δεν οργίζονται γι' αυτά που πρέπει είναι ηλίθιοι, ορίζει ο Αριστοτέλης.

Η αρχαία Ελλάδα ανέδειξε τους σημαντικότερους επιστήμονες και φιλόσοφους και η ανθρωπότητα κέρδισε πάρα πολλά από τα φωτισμένα μυαλά των αρχαίων Ελλήνων. Ένας από αυτούς τους φιλοσόφους ήταν και ο Αριστοτέλης που μαζί με τον δάσκαλο του Πλάτωνα απετέλεσαν σημαντική μορφή της φιλοσοφικής σκέψης του αρχαίου κόσμου. Η διδασκαλία του διαπερνούσε βαθύτατα την δυτική φιλοσοφική και επιστημονική σκέψη μέχρι και την επανάσταση του 17^ου αιώνα. Εκτός από φιλόσοφος ήταν και ο δημιουργός της λογικής, υπήρξε επίσης από τους σημαντικότερους διαλεκτικούς της αρχαιότητας.

Παρά το γεγονός ότι τα πλείστα των άρθρων μου τα χαρακτηρίζει η οργή εναντίων όλων όσων καταστρέφουν την πατρίδα μου και τον λαό της θα πρέπει να σας ομολογήσω ότι δεν έχω διαβάσει πολύ τους αρχαίους φιλόσοφους για να θεωρούμαι ότι έχω επηρεαστεί από την φιλοσοφία τους. Την ρήση του Αριστοτέλη ‘’όσοι δεν οργίζονται γι’ αυτά που πρέπει είναι ηλίθιοι’’ την πήρα μέσω email από κάποιο δάσκαλο (Δημόσιο υπάλληλο παρακαλώ......ακούς κύπριε βολεμένε δημόσιε, ημιδημόσιε και δημοτικέ υπάλληλε; Και μην διαμαρτυρηθείς γιατί θα πρέπει να σε ρωτήσω πότε ενήργησες και εσύ σαν τον δάσκαλο της Ελλάδας) από την  Ελλάδα που έγραψε ένα οργισμένο και καταπελτικό άρθρο για τα όσα απίστευτα συμβαίνουν στην Ελλάδα και εναντίων όλων όσων τα δημιούργησαν. Θα πρέπει να τονίσω ότι δεν έχω τίποτα εναντίον της πιο πάνω τάξης εργαζομένων, πολύ δε περισσότερο δεν είμαι ζηλόφθονος για τα υπερπρονόμια που απολαμβάνουν, καθ’ ότι μου πρόσφεραν και εμένα θέση καθηγητού στην μέση εκπαίδευση και δεν την αποδέχθηκα. Ποσώς και δεν φέρει ευθύνη η πιο πάνω τάξη  εργαζομένων για τα υπερπρονόμια της, σε σύγκριση πάντα με τις απολαβές του ιδιωτικού τομέα. Την αποκλειστική ευθύνη για τα υπερπρονόμια τους και κατ’ επέκταση για την πτώχευση της Κύπρου την φέρει το άθλιο κομματικό κατεστημένο που έχει διορίσει στον ευρύτερο δημόσιο τομέα υπερδιπλάσιους από αυτούς που χρειάζονται, και τούτο για να αντλεί από εκεί την εκλογική του δύναμη.

Παρά το έντονα κριτικό και μερικές φορές οργισμένο ύφος που διακρίνει τα άρθρα μου σε ότι αφορά τα κακά έχοντα στη Κύπρο μας, θα πρέπει να σας ομολογήσω ότι γενικά σαν άνθρωπος, η προσέγγιση και συμπεριφορά μου στην καθημερινότητα είναι αρκετά ήπια και φιλική με τους απλούς ανθρώπους, τους φίλους και τους πελάτες μου. Σαν άνθρωπος θαυμάζω τους ευγενικούς, ήρεμους και σεμνούς ανθρώπους που με την ευγένεια και την ηπιότητα τους σε σκλαβώνουν, σε κάνουν να νοιώθεις όμορφα μαζί τους και μπορούν ευκολότερα να σε πείσουν για τις απόψεις τους. Θα μπορούσε λοιπόν να με ρωτήσει κάποιος, γιατί εφόσον μου αρέσουν τόσο πολύ τα όσα σας προανέφερα, στα άρθρα μου βγάζω τόση οργή, θυμό και μένος;  Απαντώ, ότι γενικά δεν θεωρώ ότι η οργή, ο θυμός και οι ακρότητες μπορούν να λύσουν τα όποια προβλήματα μας, κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά. Όλα αυτά όμως σε μια ελεύθερη και δημοκρατική χώρα, σε μια ευνομούμενη πολιτεία όπου οι θεσμοί λειτουργούν, σε μια χώρα  όπου οι λίγοι και οι κατέχοντες εξουσία δεν παρανομούν, δεν αυθαιρετούν και δεν καταστρέφουν την χώρα και τον λαό της. Σε μια χώρα που τα σημαντικά πόστα της τα κατέχουν αξιοκρατικά οι άξιοι και οι ικανότεροι και όχι οι μέτριοι ημέτεροι της εκάστοτε εξουσίας.

Θεωρώ χρέος και δικαίωμα μου να οργίζομαι και να καταφέρομαι όσο πιο έντονα μπορώ εναντίον του κομματικού κατεστημένου και των εταίρων του τραπεζιτών και άλλων μεγάλων οικονομικών παραγόντων, καθώς επίσης και στα υποχείρια του την Δικαιοσύνη και τα ΜΜΕ, γιατί όλοι αυτοί έχουν βυθίσει την Κύπρο μας στο χάος και ένα μεγάλο μέρος του λαού στην οικονομική εξαθλίωση και τον κοινωνικό αμοραλισμό. Αισθάνομαι ότι το ήθος και η αξιοπρέπεια μου δεν μου επιτρέπουν να με κυβερνούν για δεκαετίες τώρα, ανεπαρκείς, ανίκανοι, κομπλεξικοί, ψυχασθενείς και απατεώνες και να οδηγούν την πατρίδα μου στην πτώχευση και την διχοτόμηση. Θέλω κάθε μέρα να δικαιολογώ την ύπαρξη μου σε αυτόν το παράδεισο που μας χάρισε ο θεός, την Κύπρο μας.

Το προεδρικό σύστημα διακυβέρνησης της Κύπρου σε αντίθεση με το κοινοβουλευτικό, δίδει στον εκάστοτε Πρόεδρο τεράστιες εξουσίες, καθιστώντας με αυτό το τρόπο ακόμα και ένα ισορροπημένο άνθρωπο επικίνδυνο για τον τόπο. Ένα ισορροπημένο μυαλό μπορεί να μην είναι σε θέσει να κρίνει πάντα ορθολογιστικά κάποια πράγματα, πολύ δε περισσότερο ένα άρρωστο μυαλό. Από την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, κυβέρνησαν την Κύπρο διάφορες προβληματικές προσωπικότητες (Επισκεφθείτε το blog http://omirosalexandrou.blogspot.com και διαβάστε το άρθρο‘’Κύπριοι Πρόεδροι, φέρτε τους ζουρλομανδίες’’)οι οποίες ενεργώντας με κόμπλεξ και γινάτι οδήγησαν την Κύπρο σε μεγάλες περιπέτειες. Μπορεί να ακουστεί κάπως αιρετικό και τολμηρό αυτό που θα προτείνω, αλλά πιστεύω ότι πρέπει άμεσα εδώ και τώρα να τροποποιηθεί αυτό το ξεπερασμένο σύνταγμα που γράφτηκε από το 1960 και μεταξύ άλλων τροποποιήσεων να προβλέπεται και το εξής: ‘’Κάθε υποψήφιος πρόεδρος της Δημοκρατίας προτού να καταθέσει την υποψηφιότητα του θα πρέπει να προσκομίσει από 5μελή ομάδα ψυχιάτρων του εξωτερικού ειδικό πιστοποιητικό ψυχικής υγείας’’. Ο κύπριος πολίτης θα πρέπει να βεβαιωθεί, με τον έναν η τον άλλο τρόπο, ότι δεν τον κυβερνούν ανισόρροπες προσωπικότητες. Ένας πιλότος επιβατικού αεροπλάνου που κρατά σε κάθε πτήση στα χέρια του 200 με 300 ζωές έχει τέτοια πιστοποιητικά ψυχικής υγείας, ένας Πρόεδρος κράτους που κρατά στα χέρια του ένα ολόκληρο λαό, δεν τα χρειάζεται;    

Δεν θέλω να εξωθήσω τους πολίτες στα άκρα και εναντίον όσων καταστρέφουν την πατρίδα μου. Θεωρώ όμως ότι η ατιμωρησία (λόγω χειραγώγησης της δικαιοσύνης) όσων καταστρέφουν ενσυνείδητα τον τόπο μου τους έχει αποθρασύνει και αποκτηνώσει. Με όλα αυτά τα τραγικά που συμβαίνουν επιβάλλεται εδώ και τώρα ο απλός πολίτης να φερθεί οργισμένα, όπως ο δάσκαλος της Ελλάδας, και να αποτελέσει απειλή για όλους όσους τον καταστρέφουν. Από την πείρα που έχω αποκομίσει μέχρι τώρα βιώνοντας το άθλιο πολιτικοοικονομικό κατεστημένο αυτής της χώρας, πιστεύω ακράδαντα ότι μόνον η απειλή που προέρχεται από έναν οργισμένο και αγανακτισμένο λαό μπορεί να πείσει τους άθλιους πολιτικούς του να βάζουν το συμφέρον της Κύπρου πάνω από το δικό τους.

Κάθε μέρα προσεύχομαι και προσδοκώ να βρεθεί ένα φωτισμένο μυαλό, εκτός του αμαρτωλού κομματικού κατεστημένου,  να υποβάλει υποψηφιότητα για τις Προεδρικές Εκλογές τους 2013 και να πείσει αυτόν τον αποχαυνωμένο λαό να ξεμανδριστεί για χάριν του καλού της πατρίδος του. Αν τελικά αυτό δεν συμβεί και από τον Φεβρουάριο του 2013 έχουμε ακόμη μια προβληματική προσωπικότητα προερχόμενη από το αμαρτωλό κομματικό κατεστημένο. Αν ο κάθε ηλίθιος, κατά την ρήση του Αριστοτέλη, δεν οργιστεί και μανδριστεί και πάλιν, τότε σας υπόσχομαι ότι θα πάψω να πολεμώ τον κάθε απατεώνα πολιτικό και θα επικεντρώσω τα πυρά μου στον κάθε ηλίθιο από εμάς  για να τον απομυθοποιήσω γιατί απλά πιστεύω ότι ο κάθε ηλίθιος έχει την ηλίθια ηγεσία που του αξίζει.

Όμηρος Αλεξάνδρου

    

Ο ΧΡΙΣΤΟΦΙΑΣ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΣΕΜΝΟΤΗΤΑ

Σε συνέχεια του πιο κάτω άρθρου μου που σας είχα στείλει στις 8/8/12 σε σχέση με την επιτυχία του Παύλου Κοντίδη στους ολυμπιακούς αγώνες, επιθυμώ να σχολιάσω κάτι ακόμα που για να είμαι ειλικρινής δεν περίμενα να ακούσω.

Ο Πρόεδρος Δημήτρης Χριστόφιας υποδεχόμενος τον ολυμπιονίκη μας στο Προεδρικό για να τον τιμήσει του συνέστησε μεταξύ άλλων να παραμείνει σεμνός παρά την μεγάλη του επιτυχία. Δάσκαλε που δίδασκες.... μα για να επιτύχει κύριε Πρόεδρε αυτό το νεαρό παιδί τόσο μεγάλο άθλο, μεταξύ άλλων προσόντων,  είχε σίγουρα και σεμνότητα, εσάς περίμενε να του την διδάξετε; Τι σχέση έχετε κύριε Πρόεδρε εσείς με την σεμνότητα; Από τότε που ο ανώριμος πολιτικά λαός μας σας εμπιστεύτηκε την τύχη του, μας έχετε κυριολεκτικά διαλύσει και έχετε και από πάνω το θράσος, την διάλυση να προσπαθείτε εσείς και το κόμμα σας να μας την παρουσιάζεται σαν επιτυχία.

Τόση είναι η σεμνότητα σας που από τότε που ξε-καβαλήσατε το γαϊδούρι σας στο χωριό σας το Δίκωμο και μπήκατε στην πολιτική, καβαλήσατε για καλά το καλάμι και από το καλάμι....πηδήξατε στο προσωπικό σας Jet αεροπλάνο εν μέσω πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης. Όλη αυτή η αλλόκοτη στάση και συμπεριφορά σας μας βυθίζει όλο και πιο πολύ στο χάος και εσείς δυστυχώς εξακολουθείτε και ζείτε κυριολεκτικά στο κόσμο σας, πράγμα που μας προκαλεί καθημερινά οργή και απόγνωση. Για πια σεμνότητα μιλάτε κύριε Πρόεδρε και τι σχέση μπορεί να έχει η έννοια της λέξης με εσάς;

Σεμνότητα είναι να παραμένει κάποιος αιώνιος μαθητής παρά τις πολλές γνώσεις και ικανότητες του και όχι να διαφημίζει σαν κομπλεξικός ημιμαθής και γραφικός δάσκαλος τα πολύ λίγα που ξέρει. Σεμνότητα είναι να μπαίνεις στην πολιτική πλούσιος και σεμνός και να βγαίνεις φτωχός και σεμνότερος. Δυστυχώς για εμάς, υποκαταστήσατε την έννοια της σεμνότητας με αυτή του  γινατιού του γαιδουριού που καβαλούσατε μικρός. Κάποιοι λένε ότι το γινάτι του γαιδουριού είναι μεταδοτικό στον άνθρωπο, λέτε να έχουν δίκαιο; Τελικά για να κάνετε κάτι σωστό θα πρέπει όλοι οι υπόλοιποι να επιδιώκουν σκόπιμα το λαθος, αυτό δεν λέγεται σεμνότητα αλλά αρρωστημένο γινάτι. Στο βαθμό που το γινάτι σας βλάπτει εσάς και την οικογένεια σας, με γεια σας με χαρά σας, όταν όμως αυτό καταστρέφει ένα ολόκληρο λαό, τότε ο κάθε πολίτης έχει χρέος να σας το υποδεικνύει με κάθε τρόπο και εγώ αυτό κάνω. Η σεμνότητα είναι μεγάλο προσόν στο μέσο άνθρωπο για να το βοηθήσει να ανέβει ψηλά, και είναι επιτακτική ανάγκη να την διαθέτει ένας Πρόεδρος για να εμπνέει εμπιστοσύνη στο λαό του και να τον οδηγεί μπροστά.  Με όλο το σεβασμό στους θεσμούς της ταλαιπωρημένης αυτής χώρας κύριε Πρόεδρε, αλλά είστε ο τελευταίος άνθρωπος στην Κύπρο που έχει δικαίωμα να διδάσκει τους νέους σεμνότητα. Εσείς και όλο το σάπιο πολιτικό κομματικό κατεστημένο διορίζατε σε διάφορα πόστα του κράτους για δεκαετίες τώρα, ημέτερους μετρίους και διώχνετε από την Κύπρο τους άξιους και ικανούς νέους. Ένας πολύ μέτριος αποδειχθήκατε και εσείς για αυτό οδηγήσατε την Κύπρο στη πτώχευση και στο παρά πέντε της οριστικής διχοτόμησης. Μπορεί μια χώρα να ελπίζει σε έναν καλύτερο μέλλον όταν σχεδόν όλα τα σημαντικά της πόστα κατέχονται από μετρίους;  Αν διαθέτατε την ελάχιστη σεμνότητα, ευθυκρισία, πατριωτισμό και πολιτικό ήθος δεν θα παραμένατε στην θέση σας εδώ που μας έχετε καταντήσει.

Το έχω ξαναγράψει και θα το επαναλαμβάνω. Μετά από τα τόσα λάθη και τις αστοχίες της κυβέρνησης σας, φεύγοντας από την εξουσία θα μπορούσατε τόσο εσείς όσο και το κόμμα σας το ΑΚΕΛ, εν μέρει να εξιλεωθείτε απέναντι στο λαό, αν επιλέγατε και στηρίζατε μαζί με τα υπόλοιπα κόμματα ένα μη κομματικό τεχνοκράτη υποψήφιο στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές για να ξεφύγουμε επιτέλους από το άθλιο κομματικό κατεστημένο. Αντί αυτού επιλέξατε ένα μη ακελικό φλάμπουρο υποψήφιο για να του φορτώσετε αύριο την σίγουρη αποτυχία σας. Πατριωτική αριστερά, όνομα και πράμα!!!! Ευτυχώς για τον ίδιο τον Νίκο Αναστασιάδη και δυστυχώς για την Κύπρο και την δημοκρατία, η διαιώνιση στην εξουσία του άθλιου και διεφθαρμένου κομματικού κατεστημένου φαίνεται ότι θα συνεχιστεί και την επόμενη πενταετία και όποιος αντέξει......

Όμηρος Αλεξάνδρου     

Αγαπητέ Παύλο

Σου απευθύνω τα θερμά μου συγχαρητήρια και σου εκφράζω τον μεγάλο μου θαυμασμό για το αργυρό μετάλλιο που κέρδισες στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου. Είσαι ένα πανάξιο τέκνο της μικρής και ταλαιπωρημένης μας Κύπρου.

Μέσα στην απόλύτη μιζέρια που περνά η Κύπρος μας και ο ελληνισμός γενικότερα, μάς έδωσε ελπίδα και μάς δίδαξες ότι όποιος πραγματικά έχει πίστη, σθένος, ήθος και επιμονή μπορεί να πετύχει τα πάντα. Η επιτυχία σου προσλαμβάνει πολύ μεγαλύτερη σημασία, αν κανείς λάβει υπόψη ότι αυτό που πέτυχες, το πέτυχες μόνος, με την οικονομική και ηθική στήριξη της οικογένειας σου στην οποία επίσης εκφράζω τον θαυμασμό μου. Η πολιτεία, η κυβέρνηση, οι αρμόδιοι φορείς και ο πολιτικός κόσμος της Κύπρου ήταν, ως συνήθως, για μια ακόμη φορά, απόντες και δεν στήριξαν πανάξια και ηρωικά τέκνα της πατρίδας όπως ο Παύλος Κοντίδης.

Σήμερα θα σε υποδεχθούμε στην Λεμεσό μας για να σε τιμήσουμε όπως πραγματικά σου αξίζει. Παρά το νεαρό της ηλικίας σου, η κάθε σου λέξη, η κάθε σου ενέργεια, η κάθε σου άποψη από εδώ και εμπρός, θα αποτελεί για όλους εμάς τους απλούς και ανώνυμους πολίτες είδηση. Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι η καλή σου ανατροφή, η σεμνότητα, η δύναμη της ψυχής σου θα σε οδηγήσει ακόμη πιο ψηλά στο βάθρο των ολυμπιακών αγώνων αλλά και στο βάθρο της ζωής.

Άνθρωποι με την δική σου λεβεντιά και το δικό σου ανάστημα θα μπορούσαν με την στάση και τις ενέργειες τους να δείξουν τον δρόμο και σε αυτούς που δεν ανήκουν στον αθλητισμό, αλλά ωστόσο καθορίζουν τις τύχες της αγαπημένης μας Κύπρου, και αυτοί δεν είναι άλλοι από τους κυβερνώντες και τους πολιτικούς μας. Όλοι αυτοί αποδείχθηκαν μέχρι τώρα άθλιοι και τιποτένιοι. Την ώρα που εσύ έκανες τον γιγάντιο σου αγώνα για να τιμήσεις την πατρίδα σου, αυτοί επιδίδονταν σε έναν άλλο αγώνα , τον αγώνα της προδοσίας, της κομματοκρατίας, της ιδιοτέλειας, του νεποτισμού, του ρουσφετιού, των σκανδάλων και της διαφθοράς και οδήγησαν την Κύπρο μας στην διχοτόμηση και την πτώχευση. Όλοι αυτοί σήμερα με τον έναν τρόπο η τον άλλο, θα στριμώχνονται σε μια προσπάθεια να πάρουν μια θέση δίπλα σου και να σου πουν ωραία λόγια που ποτέ δεν τα εννοούν. Όλοι αυτοί θα προσπαθήσουν να καρπωθούν από την δική σου επιτυχία. Μην τους πιστέψεις γιατί είναι υποκριτές και ελεεινοί, και αν νομίζεις ότι είμαι σκληρός στις εκφράσεις μου, απλά μίλα με τους ξένους και τους απλούς ανθρώπους που βιώνουν την οικονομική εξαθλίωση και τον κοινωνικό αμοραλισμό για να αντιληφθείς την σκληρή πραγματικότητα.

Αγαπητέ Παύλο, τίμησες με τον καλύτερο τρόπο την πατρίδα σου, αλλά ο άθλος σου δεν θα αλλάξει τα όσα σκληρά και απίστευτα βιώνει ο κυπριακός ελληνισμός. Εγώ σαν ένας απλός πολίτης κάνω τα τελευταία 10 περίπου χρόνια έναν μοναχικό αγώνα για να πείσω τους συμπατριώτες μου ότι με αυτό το ελεεινό κομματικό κατεστημένο η Κύπρος δεν έχει μέλλον, δυστυχώς όμως δεν κατάφερα και πολλά πράγματα. Η δική σου επιτυχία θα μπορούσε να έχει θετικά αποτελέσματα για την Κύπρο, μας μόνον αν με τις απόψεις και τις πράξεις σου πείσεις τους απλούς πολίτες ότι πρέπει να απαλλαγούν από όλους αυτούς ανίκανους που οδήγησαν τον τόπο μας στο χείλος του γκρεμού. Αγαπητέ Παύλο, σήμερα είσαι ο ηρωικός μας ολυμπιονίκης, μπορείς όμως στο μέλλον, αν το επιθυμείς, να μετατραπείς σε εθνικό μας ήρωα και αυτό μπορεί μόνο να επιτευχθεί αν γίνεις η αφορμή και εμπνεύσεις τον απλό και ανώνυμο πολίτη να γίνει ο ήρωας της πατρίδας του απαλλάσσοντας την από μετρίους και αθλίους.

Όμηρος Αλεξάνδρου

 

Ο ΑΘΛΟΣ ΤΟΥ  ΚΟΝΤΙΔΗ ΚΑΙ ΟΙ ΑΘΛΙΟΙ

Αγαπητέ Παύλο

Σου απευθύνω τα θερμά μου συγχαρητήρια και σου εκφράζω τον μεγάλο μου θαυμασμό για το αργυρό μετάλλιο που κέρδισες στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου. Είσαι ένα πανάξιο τέκνο της μικρής και ταλαιπωρημένης μας Κύπρου.

Μέσα στην απόλύτη μιζέρια που περνά η Κύπρος μας και ο ελληνισμός γενικότερα, μάς έδωσε ελπίδα και μάς δίδαξες ότι όποιος πραγματικά έχει πίστη, σθένος, ήθος και επιμονή μπορεί να πετύχει τα πάντα. Η επιτυχία σου προσλαμβάνει πολύ μεγαλύτερη σημασία, αν κανείς λάβει υπόψη ότι αυτό που πέτυχες, το πέτυχες μόνος, με την οικονομική και ηθική στήριξη της οικογένειας σου στην οποία επίσης εκφράζω τον θαυμασμό μου. Η πολιτεία, η κυβέρνηση, οι αρμόδιοι φορείς και ο πολιτικός κόσμος της Κύπρου ήταν, ως συνήθως, για μια ακόμη φορά απόντες και δεν στήριξαν πανάξια και ηρωικά τέκνα της πατρίδας όπως ο Παύλος Κοντίδης.

Σήμερα θα σε υποδεχθούμε στην Λεμεσό μας για να σε τιμήσουμε όπως πραγματικά σου αξίζει. Παρά το νεαρό της ηλικίας σου η κάθε σου ενέργεια, η κάθε σου άποψη από εδώ και εμπρός θα αποτελεί για όλους εμάς τους απλούς και ανώνυμους πολίτες είδηση. Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι η καλή σου ανατροφή, η σεμνότητα, η δύναμη της ψυχής σου θα σε οδηγήσουν ακόμη πιο ψηλά στο βάθρο των ολυμπιακών αγώνων αλλά και στο βάθρο της ζωής.

Άνθρωποι με την δική σου λεβεντιά και το δικό σου ανάστημα θα μπορούσαν με την στάση και τις ενέργειες τους να δείξουν τον δρόμο και σε αυτούς που δεν ανήκουν στον αθλητισμό, αλλά ωστόσο καθορίζουν τις τύχες της αγαπημένης μας Κύπρου, και αυτοί δεν είναι άλλοι από τους κυβερνώντες και τους πολιτικούς μας οι οποίοι δυστυχώς αποδείχθηκαν μέχρι τώρα άθλιοι και τιποτένιοι. Την ώρα που εσύ έκανες τον γιγάντιο σου αγώνα για να τιμήσεις την πατρίδα σου, αυτοί επιδίδονταν σε έναν άλλο αγώνα, τον αγώνα της προδοσίας, της κομματοκρατίας, της αναξιοκρατίας, της ιδιοτέλειας, του νεποτισμού, του ρουσφετιού, των σκανδάλων και της διαφθοράς και οδήγησαν την Κύπρο μας στην διχοτόμηση και την πτώχευση. Όλοι αυτοί σήμερα θα στριμώχνονται σε μια προσπάθεια να πάρουν μια θέση δίπλα σου και να σου πουν ωραία λόγια που ποτέ δεν τα εννοούν. Όλοι αυτοί θα προσπαθήσουν να καρπωθούν από την δική σου επιτυχία. Μην τους πιστέψεις γιατί είναι υποκριτές και ελεεινοί, και αν θεωρείς ότι είμαι σκληρός και άδικος με αυτούς, απλά σε προτρέπω να μιλήσεις με τους ξένους και κυρίως τους απλούς ανθρώπους που βιώνουν την οικονομική εξαθλίωση και τον κοινωνικό αμοραλισμό και τότε μόνο θα κρίνεις αν είμαι άδικος στην κριτική μου.

Αγαπητέ Παύλο, τίμησες με τον καλύτερο τρόπο την πατρίδα σου, αλλά ο άθλος σου δεν θα αλλάξει τα όσα σκληρά και απίστευτα βιώνει ο κυπριακός ελληνισμός. Εγώ σαν ένας απλός πολίτης κάνω τα τελευταία 10 περίπου χρόνια έναν μοναχικό και ανιδιοτελή αγώνα για να πείσω τους συμπατριώτες μου ότι με αυτό το ελεεινό κομματικό κατεστημένο η Κύπρος δεν έχει μέλλον, δυστυχώς όμως δεν κατάφερα και πολλά πράγματα. Η δική σου επιτυχία θα μπορούσε να έχει θετικά αποτελέσματα για την Κύπρο μας μόνον αν με τις απόψεις και τις πράξεις σου πείσεις τους απλούς πολίτες ότι πρέπει να απαλλαγούν από όλους αυτούς τους ανίκανους που οδήγησαν τον τόπο μας στο χείλος του γκρεμού. Αγαπητέ Παύλο, σήμερα είσαι ο ηρωικός μας ολυμπιονίκης, μπορείς όμως στο μέλλον, αν το επιθυμείς, να μετατραπείς σε εθνικό μας ήρωα και αυτό μπορεί μόνο να επιτευχθεί αν γίνεις η αφορμή, αν εμπνεύσεις τον απλό και ανώνυμο πολίτη και τον πείσεις  να αγωνισθεί για να απαλλάξει τον τόπο μας από μετρίους και αθλίους.

Όμηρος Αλεξάνδρου

 

Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΑΘΛΙΟΙ ΜΙΖΑΔΟΡΟΙ

Σας μεταφέρω πιο κάτω ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Χρίστου Ιακώβου ‘’38 χρόνια στρατηγικού καταναγκασμού’’ που περιγράφει με πολύ εύστοχο τρόπο την γεωπολιτική στρατηγική των τούρκων μετά την εισβολή του 1974 και την σταθερότητα των επιδιώξεων τους έναντι της Κύπρου και της Ελλάδας.

Σε αντίθεση με τους τούρκους, οι πολιτικοί της Κύπρου και της Ελλάδας μετά την προδοσία του 1974 μέχρι σήμερα αναλίσκονται σε βλακώδεις πολιτικούς αυτοσχεδιασμούς, αμυντικά δόγματα φιάσκο και στρατιωτικούς εξοπλισμούς  που τους απέφεραν μίζες δισεκατομμυρίων.

Με αφορμή την κατάθεση του εξάδελφου του πρώην Υπουργού Άμυνας της Ελλάδας Άκη Τσοχατζόπουλου και την αναφορά του ότι συγκεκριμένοι πολιτικοί στην Κύπρο εισέπραξαν μίζες 25 εκατομμυρίων σε εξοπλιστικά προγράμματα της Κύπρου, θα πρέπει να αναφέρω ότι με βάση πρόσφατα δημοσιεύματα, το ποσό αυτό είναι ασήμαντο μπροστά στα πραγματικά ποσά που οι άθλιοι μαφιόζοι πολιτικοί της Κύπρου έχουν πραγματικά εισπράξει. Μεταξύ άλλων αναφέρεται ότι τα εξοπλιστικά προγράμματα της Κύπρου από το 1988 μέχρι σήμερα ανέρχονται περίπου στα 14 δισεκατομμύρια. Με βάσει λοιπόν την πρακτική που ίσχυσε στην  μητέρα Ελλάδα σε σχέση με την Siemens και τα εξοπλιστικά προγράμματα της, η μίζα των πολιτικών καθωρίζετο στο minimum ποσοστό του 10% και συνεπώς οι μίζες των δικών μας κλεφταράδων πολιτικών ανέρχονται περίπου στο €1.4 δισεκατομμύριο. ( Χίλια τετρακόσια εκατομμύρια )

Είναι πραγματικά εξοργιστικό, την περίοδο που οι τούρκοι, με συνέπεια και θράσος έκτιζαν μια άκρως πετυχημένη για αυτούς γεωπολιτική στρατηγική οι δικοί μας πολιτικοί αναλίσκοντο σε άχρηστα εξοπλιστικά προγράμματα που τους απέφεραν μίζες δισεκατομμυρίων. Για όλα αυτά τα εγκλήματα και τις απάτες κανείς πολιτικός δεν έχει πάει φυλακή και ούτε έχει επιστρέψει σέντ από τα κλεμμένα, και τούτο γιατί ή χειραγωγημένη δικαιοσύνη κάνει τα στραβά μάτια με το αζημίωτο βέβαια.

Πρόσφατα σε διπλανό τραπέζι που καθόμουνα σε καφετηρία στην Λεμεσό, πολίτης που έχει χάσει συγγενικό του πρόσωπο κατά την έκρηξη στο Μαρί, και έχει χάσει επίσης τις οικονομίες του στην απάτη του ΧΑΚ και στη πρόσφατη απάτη των χρεογράφων των τραπεζών, τον άκουσα να λέγει τα εξής:  ‘’Εάν μετά από τόσα εγκλήματα που οδήγησαν Κύπρο και Ελλάδα στην πτώχευση με συνεπακόλουθα την γεωστρατηγική τους ομηρία από την Τουρκία δεν πέσει κεφάλι πολιτικού από χέρια πολίτη, τότε σίγουρα δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα’’ Δεν ξέρω αν πρέπει να συμφωνήσω η όχι με το τι άκουσα. Έχω όμως να παρατηρήσω ότι ‘’’Όταν ένα έγκλημα πολιτικού δεν τιμωρείται παραδειγματικά τότε δεν αποτρέπει ούτε τον ίδιο ούτε συνάδελφο του να διαπράξει άλλα εγκλήματα στο μέλλον και συνεπώς το επόμενο έγκλημα είναι θέμα χρόνου πότε θα συμβεί’’

Το κομματικό κατεστημένο και οι απατεώνες πολιτικοί που το συνθέτουν ενδεχομένως να προσπαθήσουν να με παρουσιάσουν ως άτομο με ακραίες απόψεις και μη δημοκρατικό επειδή μετάφερα αυτά που άκουσα πιο πάνω. Ουδέν αναληθέστερον. Σαν άνθρωπος που έχασε πατέρα και θείο για την ελευθερία της Κύπρου μας, τρέφω μεγάλο σεβασμό και στους θεσμούς και στην δημοκρατία. Πραγματική δημοκρατία όμως υπάρχει όταν εφαρμόζονται οι νόμοι και αποδίδεται δικαιοσύνη και συνεπώς όταν κάποιος ενσυνείδητα καταστρέφει την πατρίδα και το λαό της θα πρέπει να πληρώσει για να αποτραπούν στο μέλλον ανάλογα εγκλήματα.

Όμηρος Αλεξάνδρου

38 χρόνια στρατηγικού καταναγκασμού

Χρήστος Ιακώβου

Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ)

 Αναλύοντας την στρατηγική της Τουρκίας στο Κυπριακό, μετά το 1974, μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι βασίζεται στην εκμετάλλευση τόσο των γεωστρατηγικών πλεονεκτημάτων που απεκόμισε η Άγκυρα μετά την εισβολή όσο και στην υπεροπλία της χώρας, με σκοπό την επίτευξη των γεωπολιτικών της επιδιώξεων που εκτείνονται στον άμεσο στρατηγικό της χώρο που βρίσκεται η Κύπρος, δηλαδή στην Ανατολική Μεσόγειο.

Συγκεκριμένα η Τουρκία ακολουθεί συστηματικά την εξής στρατηγική μετά το 1974: α) Ισχυροποιεί τη θέση της δημιουργώντας νομικά  ερείσματα, (πχ. προσπάθεια νομιμοποίησης της παρουσίας της στην Κύπρο είτε με την αναγνώριση του ψευδοκράτους είτε με τη δημιουργία τουρκοκυπριακού κρατιδίου στο βορρά το οποίο θέλει να ελέγχει και μετά τη λύση μέσω του ελέγχου της Τουρκοκυπριακής πολιτικής ελίτ)  β) Αποδυναμώνει την Κυπριακή Δημοκρατία υποσκάπτοντας τα νομικά της ερείσματα (πχ. η διαρκής αμφισβήτηση που θέτει η Άγκυρα τόσο κατά την νομιμότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας όσο και κατά των επιλογών της να ασκήσει κατά καιρούς το νόμιμο δικαίωμα της για την άμυνα της χώρας), γ) Εξαναγκάζει την Κύπρο σε υποχωρήσεις υπό την απειλή πολέμου (πχ. η κρίση στο θέμα των S300, όπου κατάφερε να επιβάλει την βούληση της στην τελική απόφαση της Κυπριακής Δημοκρατίας με την απειλή χρήσης βίας), και δ) μέσω του ψυχολογικού πολέμου έχει καταφέρει να επιβάλει την αντίληψη στην ελληνική πλευρά ότι το κόστος από ένα πόλεμο θα είναι μικρό για την Τουρκία επειδή συντρέχουν δύο λόγοι: πρώτος, ο αμυνόμενος δεν είναι σε θέση να προβάλει ουσιαστική αντίσταση (πχ. Ελλάδα και Κύπρος που απέτυχαν μετά το 1974 να δημιουργήσουν ένα ισχυρό δόγμα αποτρεπτικής στρατηγικής έναντι της τουρκικής επιθετικότητας) και δεύτερος, οι συγκυρίες δημιουργούν ένα πλαίσιο σύγκλισης των τουρκικών συμφερόντων με αυτά των δυτικών δυνάμεων, ιδιαίτερα  των ΗΠΑ, όπως ακριβώς το ψυχροπολεμικό και μεταψυχροπολεμικό πλαίσιο των τουρκοαμερικανικών σχέσεων.

Η συστηματική απειλή χρήσης βίας από την Τουρκία έχει ως στόχο να δημιουργήσει μία δυναμική που να επιφέρει τα μέγιστα πολιτικά αποτελέσματα. Παράλληλα, η Τουρκία επεδίωξε και πέτυχε σε πολύ μεγάλο βαθμό να καλλιεργήσει την εικόνα ενός αποφασιστικού αντιπάλου που μπορεί ανά πάσα στιγμή να χρησιμοποιήσει το πλεονέκτημα που απεκόμισε από το στρατιωτικό συσχετισμό δυνάμεων προκειμένου να επιβάλει τη θέλησή της.  Το γεγονός αυτό ενισχύει την προσπάθεια της να καταστεί περιφερειακή ηγεμονική δύναμη στις ευαίσθητες στρατηγικά περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.

Η λογική αυτή, του στρατηγικού καταναγκασμού που ακολουθεί η Τουρκία από το 1974 και εντεύθεν αποτελεί έκτοτε το πιο ουσιαστικό κεφάλαιο στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις. Ανεξαρτήτως των εσωτερικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει το τουρκικό κράτος και της υπερεξάπλωσης που χαρακτηρίζει την Τουρκική εξωτερική πολιτική, η Τουρκία φαίνεται να κερδίζει διαρκώς έδαφος, εξαναγκάζοντας ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κυπριακής πλευράς να εθίζεται και τελικά να συμβιβάζεται με τα δεδομένα της κατοχής.  

Από την άλλη, η αναποτελεσματική Ελληνική εξωτερική πολιτική στο Κυπριακό από το 1955 μέχρι σήμερα, λόγω της εξάρτησης από τον ξένο παράγοντα και λόγω απουσίας συγκροτημένης στρατηγικής, είχε ως συνέπεια τόσο την αποξένωση της Ελλάδας από τα ουσιαστικά πολιτικά αιτήματα των Ελλήνων της Κύπρου και κατ' επέκταση τη συρρίκνωση των στρατηγικών στόχων όσο και την αποκοπή της από τις σημαντικές εξελίξεις που διαδραματίζονται έκτοτε στο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου.

 Με την παγίωση των γεωστρατηγικών δεδομένων της τουρκικής εισβολής στο νησί, η Τουρκία επιδιώκει σήμερα μία πολιτική ρύθμιση στο πρόβλημα όπου θα της εξασφαλίζει τέσσερα δομικά πλεονεκτήματα έναντι της ελληνικής πλευράς: α) εξασφάλιση της στρατηγικής ομηρίας του νησιού, β) δορυφοροποίηση του τμήματος της Κύπρου που θα ελέγχεται από τους έλληνες, γ) αποκοπή της γεωπολιτικής προέκτασης της Ελλάδος στην Ανατολική Μεσόγειο και δ) μονοπώλιο ελέγχου του γεωστρατηγικού χώρου της Κύπρου που θα της επιτρέπει σύγκλιση συμφερόντων σε γεωστρατηγικό επίπεδο με μεγάλες δυνάμεις, κάτι που αποτελεί σημαντική προϋπόθεση για την ενίσχυση του περιφερειακού της ρόλου.

Τα γεωστρατηγικά πλεονεκτήματα που επέφερε η εισβολή του 1974 στην Τουρκία προστατεύθησαν από την Άγκυρα μέσω του στρατηγικού καταναγκασμού που εφάρμοσε συστηματικά έναντι της Κύπρου τα τελευταία τριάντα οκτώ χρόνια. Με δεδομένη αυτή την πραγματικότητα, η Τουρκία καθιστά σαφές προς τους διεθνείς διαμεσολαβητές ότι υπάρχουν κάποια όρια μέσα στα οποία μπορεί να κάνει κάποιες «υποχωρήσεις», αφού διαπραγματεύεται από θέση ισχύος. Αυτό γίνεται πιο έντονο όταν οι διεθνείς διαμεσολαβητές γνωρίζουν ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν έχει την δυνατότητα να αναιρέσει τα σε βάρος της στρατηγικά δεδομένα. Αυτό για τους διεθνείς μεσολαβητές είναι μία πραγματικότητα που υπαγορεύει υποβολή ευνοϊκών σχεδίων προς την Τουρκία και περισσότερη άσκηση πιέσεων προς την ελληνική πλευρά να αποδεχθεί μία λύση που να νομιμοποιεί τόσο τον διοικητικό όσο και τον γεωγραφικό διαχωρισμό των δύο κοινοτήτων στη βάση των πραγματικοτήτων που δημιούργησε ο τουρκικός στρατός και δίδει τον στρατηγικό έλεγχο της Κύπρου στην Τουρκία. Η στρατηγική επιλογή των κυβερνήσεων Ελλάδος και Κύπρου, από το 1974 και εντεύθεν, να αναζητήσουν λύση στη βάση του διοικητικού και γεωγραφικού διαχωρισμού (βλ. διζωνική ομοσπονδία), έχοντας ήδη αποδεχθεί ότι δεν μπορούν να ανατρέψουν τα αρνητικά επακόλουθα της ήττας και με εμφανή την μακρά τουρκική απροθυμία να διαπραγματευτεί επί της ουσίας, είχε ως συνέπεια η Ελληνική πλευρά να διολισθαίνει σταδιακά και μοιραία προς στις τουρκικές θέσεις.

www.geopolitics-gr.blogspot.com