Η Εθνική Ελλάδος και τα νοητά είδωλα του κυπριωτισμού

Χρήστος Ιακώβου

Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών

Κάθε φορά που μία διεθνής επιτυχία της εθνικής Ελλάδος γίνεται γεγονός, προκαλώντας έξαλλους πανηγυρισμούς στην Κύπρο, μία μερίδα αντιδρά καταφεύγοντας στις μόνιμες και αφοριστικές επωδούς περί εθνικισμού για να ερμηνεύσει μία αυθόρμητη συνειδησιακή εκδήλωση.

Μετά την εμπειρία του 1974, κάποιοι «προοδευτικοί» και σήμερα, πολλοί εξ αυτών, συμπυκνωμένοι στο αχαρτογράφητο πολιτικώς σχήμα του λεγομένου «εκσυγχρονισμού»(sic), οι οποίοι φαντάζονται ότι είναι πιο ρεαλιστές από τους ούτως ή άλλως λοιδορημένους «εθνικιστές», αφού πίστευσαν ότι ξεπέρασαν τους «εθνικιστικούς αταβισμούς» και υιοθετώντας ιδεολογικά αναμασήματα ενός ξενόφερτου ειρηνισμού και οικουμενισμού, θεώρησαν ότι θα μπορούσαν να οικοδομήσουν ένα νέο πολιτικό πολιτισμό στην Κύπρο, στηριζόμενοι στην ιδεολογία του κυπριωτισμού, ο οποίος σταδιακά θα κυριαρχούσε σε βάρος της επικρατούσας ελληνικής εθνικής συνείδησης.

Οι κυπριωτιστές συστηματικώς εξέφρασαν και συνεχίζουν να εκφράζουν την εχθρότητά τους απέναντι σε γεγονότα και επετείους που μετατρέπονται σε σύμβολα επιβεβαίωσης της ελληνικής εθνικής ταυτότητας στην Κύπρο. Νομίζουν ότι λύνουν προβλήματα μόνο και μόνο επειδή εκστρατεύουν εναντίον του «εθνικιστικού φανατισμού». Η συχνότατα, όμως, μισαλλόδοξη συμπεριφορά τους αποδεικνύει για άλλη μία φορά ότι ο φανατισμός εναντίον του φανατισμού μπορεί να είναι πιο μονολιθικός και επιθετικός από τον απλό φανατισμό.

Ο κυπριωτισμός, όντας ιδεολογία, εκπληρώνει και τις ψυχολογικές λειτουργίες της ιδεολογίας, δηλαδή επέτρεψε σε «προοδευτικούς» και «εκσυγχρονιστές» διανοουμένους ελαφρών βαρών και σε ανεπαρκείς δημοσιογράφους να αναβαθμίζουν το μικρό τους εγώ εμφανιζόμενοι ως εκπρόσωποι υψηλών ιδεωδών. Συνάμα υποθάλπουν σε μικρομεσαίους πολιτικούς την ανακουφιστική ψευδαίσθηση ότι τάχα μπορούν να συρρικνώσουν την πολιτική σε διαχείριση και διάλογο, αποτινάζοντας από τους ισχνούς ώμους τους το βάρος της ιστορίας και των ευθυνών που απορρέουν από αυτήν.

Πέφτουν στη μεγάλη παγίδα, όταν θέλουν να αντιπαλέψουν δήθεν εθνικιστικές διαστροφές με άλλες «ορθότερες ιδέες». Αυτές οι ιδέες αποδεικνύονται σχηματικές υποτυπώσεις ιδεολογημάτων και εγκεφαλικών κατασκευασμάτων που αφήνουν τον κυπριακό ελληνισμό τραγικά στερημένο και ανικανοποίητο, κάνοντάς τον να αναρωτιέται αν η ερωτική σχέση που καλλιέργησε με τον πολιτισμό του Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη, του Μίκη Θεοδωράκη, του Οδυσσέα Ελύτη, της Κατίνας Παξινού, του Νίκου Γκάλη και της εθνικής Ελλάδος είναι πηγαία έκφραση μιας αμεσότητας που καθορίζει η συμμετοχή του σε έναν κόσμο με κοινές αξίες, κοινή παράδοση και κοινές ανησυχίες. Αυτή η στέρηση των κυπριωτιστών πριονίζει το κλαδί που στηρίζει αυτόν τον έρωτα με την «όντως Ελλάδα», την Ελλάδα δηλαδή που δεν είναι πάνω από όλα ένας τόπος αλλά ένας τρόπος ζωής, μία προσωπική ένταξη στην οργανική συνέχεια εκείνης της ιστορικής εμπειρίας που διαμορφώνει τη συλλογική μας συνείδηση. Εκείνης της εμπειρίας που μέσα σε κάποια δέκατα του δευτερολέπτου, ένα γκολ του Γιώργου Σαμαρά στο τελευταίο λεπτό του παιχνιδιού εναντίον της Ακτής του Ελεφαντοστού, ένωσε μερικά εκατομμύρια Ελλήνων από το Σίδνεϋ μέχρι την Αθήνα και από τη Λευκωσία μέχρι τη Νέα Υόρκη, κάνοντας θρύψαλα το έργο ζωής ιδεόληπτων πανεπιστημιακών, στεγνώνοντας το μελάνι κονδυλοφόρων δημοσιογραφικής ιδεοπληξίας και προκαλώντας αλαλία σε «εκσυγχρονιστές» πολιτικούς. Είναι οι μοναδικές στιγμές, που ακόμη και εκείνοι που μπορεί να βρέθηκαν κάτω από την αποχαυνωτική επιρροή του κυπριωτισμού αποφασίζουν να μην πηδήξουν σε κάποιο άλλο κλαδί διακινδυνεύοντας το σίγουρο στήριγμα κάτω από τα πόδια τους και τη σχέση της ερωτικής αμεσότητας με τον πολιτισμό τους, εν ονόματι τεχνητών υποκατάστατων της ταυτότητας και της ίδιας της ζωής τους. Οι συνεχείς επιτυχίες της εθνικής Ελλάδος στον αθλητισμό αποτελούν μοναδικές στιγμές που η αυθόρμητη εκδήλωση της ελληνικής συνείδησης στην Κύπρο κάνει κάποιους να καταλάβουν ότι αυτήν την ερωτική στέρηση με τον ελληνικό πολιτισμό, οι κυπριωτιστές την επένδυσαν σε ιδέες εγκεφαλικών κατασκευασμάτων και την ανικανότητα της σχέσης προσπάθησαν να την μεταλλάξουν σε έπαρση ιδεολογικής και πολιτικής αρετής. Είναι μοναδικές στιγμές μέσα στο χρόνο που αποδεικνύουν ότι κάποιοι, για χρόνια, τέρπονταν παράγοντας λήρους και χόρταιναν καταναλίσκοντας ανεμώλια έπη.

Όσο ένοχη και αν αισθάνεται η ελληνική πλευρά για την ιστορική καχεξία του 1974, δεν μπορεί να την αντισταθμίσει με τους αυτάρεσκους μύθους του κυπριωτισμού. «Η αιτιολογία δεν αποτελεί δικαιολογία αλλά ούτε ενδείκνυται ως πραξεολογία», για να θυμηθώ τη συγκλονιστική διατύπωση του αειμνήστου Παναγιώτη Κονδύλη. Επιβιώνει όποιος αντιστέκεται στους μύθους που του καλλιεργούν και καταποντίζεται όποιος τους μετατρέπει σε δείκτη ζωής. Αρκεί μία στιγμή μέσα στο χρόνο να απογυμνώσει την ιδεοληψία τους και να αποκαλύψει την ανικανότητά τους να ξεχωρίσουν τα νοητά είδωλα από την πραγματικότητα της βιωματικής συμμετοχής σε ένα ζωντανό πολιτισμό . αρκεί μία στιγμή μέσα στο χρόνο και «τότε η Έλενα η χορεύτρια σκύβει στη μεριά του Τάσου και με τα μάτια κλειστά τραγουδούν αγκαλιά Εθνική Ελλάδος γεια σου».

 

Έτσι πανηγύριζε και ο Σταυράκης

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης πανηγυρίζει ότι βγήκαμε στις αγορές και δανειστήκαμε 750Εκ. για να κλείσουμε κάποιες τρύπες από τις αμαρτίες του παρελθόντος. Στις αγορές βγήκαμε πρόεδρε, στις υπεραγορές πότε θα πάμε να ψωνίσουμε μια που ο κόσμος δεν έχει μία!!!;

Δείτε πιο κάτω ένα ενδιαφέρον άρθρο σε σχέση με το θέμα

Όμηρος Αλεξάνδρου

Έτσι πανηγύριζε και ο Σταυράκης

<<Το πιο πάνω άρθρο του Κωστάκη Αντωνίου από την εφημερίδα «ΣΗΜΕΡΙΝΗ» αποτυπώνει με μεγάλη ευστοχία το νέο θέατρο του παραλόγου που παίζεται στις μέρες μας, αυτό της… "πανηγυρικής εξόδου" της Κύπρου στις αγορές.  Να δούμε και τι άλλο θα ακούσουμε από την παρούσα κυβέρνηση (του "ηγέτη της κρίσης")….

Ενδεικτικό είναι το πιο κάτω απόσπασμα από το άρθρο:

«… η κυβέρνηση δεν έχει κανένα λόγο να πανηγυρίζει για την έξοδο στις αγορές και επειδή φορτώνει τον ήδη γονατισμένο πολίτη, με νέα χρέη. Δεν μπορεί να θριαμβολογεί επειδή ξεκινά ένα νέο φαύλο κύκλο δανεισμού. Θα δικαιούται να πανηγυρίζει όταν μειώσει την ανεργία, ανοίξει θέσεις, διαλύσει τα κοινωνικά παντοπωλεία, επαναφέρει ζωτικά επιδόματα επιβίωσης σε ευπαθείς ομάδες, υποχρεώσει τις τράπεζες και τον Συνεργατισμό, να αρχίσουν να εξυπηρετούν και να διευκολύνουν τον πολίτη και όχι να αυξάνουν με τεχνητές και πονηρές μεθοδεύσεις τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια για να του φάνε το σπίτι του.

Η οικονομία βρίσκεται ακόμη στα μαύρα χάλια της. Ενα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, δυστυχεί. Ο δανεισμός από τις ξένες αγορές, δεν σημαίνει τίποτε για τους ανθρώπους. Ο Γολγοθάς συνεχίζεται. Και παρά τις αισιόδοξες εκτιμήσεις των κυβερνώντων, η Κύπρος, σύμφωνα με την τριμηνιαία έρευνα της ΕΥ Εurozone Forecast-EEF), συγκαταλέγεται μαζί με την Ελλάδα και την Ιταλία, στις ασθενέστερες οικονομίες της ευρωζώνης. Σύμφωνα με την ίδια έρευνα, οι βραχυπρόθεσμες προοπτικές της κυπριακής οικονομίας είναι αβέβαιες και κάποια σημεία ανάκαμψης θα αρχίσουν να διαφαίνονται το 2016.
Ως τότε δεν γνωρίζουμε πόσοι νέοι θα είναι στην Κύπρο και πόσοι θα είναι οι άστεγοι..»

Όταν έχουν το θράσος, ακόμα και μετά την καταστροφή της Κυπριακής Οικονομίας, μετά από τα κουρέματα (έστω και με το πιστόλι στον κρόταφο), να ισχυρίζονται ότι μας έσωσαν, όλα να τα περιμένουμε.  Ειδικά… μπορούμε από τώρα να φανταστούμε παρόμοιες θριαμβολογίες μετά από μια Ανανική "λύση" που θα παραδίδει την Κύπρο στην Τουρκία. Δεν είναι η "Ανανική ελίτ" που μας κυβερνά που το 2004, κίνησε γη και ουρανό για να μας πείσει να "επανενωθούμε" αποδεχόμενοι το σχέδιο Ανάν; Δεν είναι οι ίδιοι που επιμένουν μετά μανίας (ειδικά τώρα που κυβερνούν) να φέρουν την "σύγχρονη τουρκοκρατία" μέσω της "λύσης" συνεταιρικού κράτους Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας; Σάμπως και δεν ξεκίνησε από τώρα η ωραιοποίηση της… "επόμενης μέρας" (μετά την λύση του Κυπριακού); Διαβάζοντας κάποιος την πρόσφατη συνέντευξη του Μάνθου Μαυρομμάτη στον Φιλελεύθερο, δεν μπορεί παρά να πειστεί για του λόγου το αληθές: Ο Μάνθος λοιπόν, στην συνέντευξη του, ουσιαστικά μας καλεί να εμπιστευτούμε την Τουρκία για να εκμεταλλευτούμε αυτή την μεγάλη Τουρκική αγορά που θα ανοίξει τις αγκάλες της για να μας υποδεχθεί και να μας κάνει πιο πλούσιους. Είπαμε: Το θέατρο του παραλόγου, σε όλο του το μεγαλείο.  Όμως… όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα για τους κυβερνώντες, ειδικά μετά τις ευρωεκλογές, όπου εξασφάλισαν το μεγαλύτερο ποσοστό στην ιστορία τους.  Κακά τα ψέματα! Αφού ο κυρίαρχος λαός αποφάσισε να απέχει έχοντας την ψευδαίσθηση ότι έτσι τους εκδικείται, ότι πάθουμε από δω και μπρος, χαλάλι μας θα είναι…

http://omirosalexandrou.blogspot.com

 

ΚΑΘΑΡΟ ΚΑΤΑ 99,5% ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ DNA

Καθαρό κατά 99,5% το Ελληνικό DNA - Δέν το λέμε εμείς αλλά έρευνα των Πανεπιστημίων του Στάνφορντ των ΗΠΑ και της Παβίας της Ιταλίας

Έρευνα των Πανεπιστημίων του Στάνφορντ των ΗΠΑ και της Παβίας της Ιταλίας απαντά ευθέως στον περιβόητο Φαλμεράγερ.
Δεν έχει επηρεασθεί από... τους Σλάβους ούτε από τους Τούρκους, παρά τα 400 χρόνια σκλαβιάς.

Evτυπωσιακό! To DNA (γενετική σύσταση) των Ελλήνων καταδεικνύει πως σε ποσοστό 99,5% πρόκειται για . καθαρά καυκάσια φυλή (λευκή φυλή)!

Γεγονός που σημαίνει πως η συνεισφορά στη γενετική σύσταση των Ελλήνων, άλλων πληθυσμιακών ομάδων, εκτός της λευκής, αποτελεί ελάχιστο ποσοστό, μικρότερο. του 0,5%!

To DNA των Ελλήνων, όπως έδειξε πρόσφατη διεθνής πανεπιστημιακή έρευνα, δεν έχει επηρεασθεί από τους Σλάβους, -όπως ισχυρίζονται ορισμένοι- ούτε από τους Τούρκους παρά τα 400 χρόνια σκλαβιάς!

Ουσιαστικά έτσι έχουμε τη σύγχρονη επιστημονική απάντηση στις θεωρίες του Φαλμεράγερ. Καταρρίπτεται επίσης, μια άλλη θεωρία που ισχυριζόταν ότι οι Αρχαίοι Έλληνες, ήταν μαύροι. Ε, δεν υπήρξαν ποτέ μαύροι! Δεν είναι λίγοι όσοι υποστήριξαν και έγραψαν περί «Μαύρης Αθηνάς» (για τη Θεά Αθηνά) και πολλές άλλες θεωρίες χωρίς καμιά επιστημονική υπόσταση. Όλες αυτές οι .ανθελληνικές -θα έλεγε κανείς- θεωρίες καταρρίφθηκαν, όχι μόνον από μία έρευνα, αλλά από επτά διαφορετικές μεγάλες επιστημονικές έρευνες, Ευρωπαίων και Αμερικανών ερευνητών.

Ο καθηγητής του Τομέα Γενετικής, Ανάπτυξης και Μοριακής Βιολογίας του ΑΠΘ, Κωνσταντίνος Τριανταφυλλίδης, και η ερευνητική του ομάδα συμμετέχουν σε διεθνή ερευνητικά δίκτυα, των οποίων απώτερος στόχος είναι να ιχνηλατηθεί η βιολογική ιστορία των ευρωπαϊκών πληθυσμών. Ο συντονισμός της συγκεκριμένη έρευνας, η οποία αφορά στη γενετική σύσταση των Ελλήνων -και άλλων λαών- έγινε από το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ των ΗΠΑ, την ερευνητική ομάδα του κ. Τριανταφυλλίδη και το Πανεπιστήμιο της Παβίας της Ιταλίας.

Η ταυτότητα της έρευνας.
Συμμετείχαν, επίσης, άλλα 5 ερευνητικά εργαστήρια διαφόρων χωρών (από τη Βαγδάτη μέχρι τη Μόσχα). Τα αποτελέσματα της έρευνας δημοσιεύθηκαν στο αμερικανικό περιοδικό «Γενετική του Ανθρώπου».

Τίτλος της έρευνας «Η προέλευση, διασπορά και διαφοροποίηση των απλοομάδων Ε και J, του χρωμοσώματος Υ: Συμπεράσματα για τη νεολιθική αποίκιση της Ευρώπης και μετέπειτα μεταναστευτικά γεγονότα στην περιοχή της Μεσογείου».

Στην εργασία, χρησιμοποιήθηκαν 44 δείκτες DNA του χρωμοσώματος Υ και προσδιορίστηκε η γενεοτυπική σύσταση στο χρωμόσωμα Υ σε 2.400 άνδρες από 29 διαφορετικούς πληθυσμούς (από την Ευρώπη, τη Μεσόγειο, τη Μικρά Ασία, την Αφρική και την Κίνα). Από την Ελλάδα αναλύθηκε η γενετική σύσταση 143 ανδρών. Ιδιαίτερο βάρος δόθηκε στη διερεύνηση των απλοομάδων Ε και J του χρωμοσώματος Υ.

Μεταδώσαμε το γενετικό μας κώδικα και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι στην έρευνα δεν αποκαλύφθηκε μογγολική προέλευση στο DNA των Ελλήνων. Κι έχει ιδιαίτερη σημασία, διότι οι Τούρκοι είχαν καταλάβει την Ελλάδα για 400 χρόνια και όλοι θα περίμεναν πως θα υπήρχε κάποια σχέση στο DNA των δύο λαών.

Κι, όμως, δεν έχει επηρεασθεί ούτε στο ελάχιστο.
«Με 400 χρόνια σκλαβιάς περιμέναμε πως θα υπήρχε κάποια μογγολική υπογραφή. Δεν διαπιστώθηκε κάτι τέτοιο και δεν μιλάω μόνο για μία μελέτη, μιλάω για αποτελέσματα άλλων 7 μελετών, διαφόρων ερευνητών που βγάζουν αυτό το αποτέλεσμα. Συγκεκριμένα, σε 925 δείγματα Ελλήνων ανδρών, δείχνουν ότι μόνον κατά 0,4% οι Έλληνες δεν είναι Καυκάσιοι.

Δεν αλλάζει αυτό με τίποτε. Οι Έλληνες είναι καυκάσια φυλή». Το ίδιο, όμως, δεν ισχύει για τους Ισπανούς. Η κατάληψη της Ισπανίας από τους Άραβες τεκμηριώνεται στην έρευνα, εφόσον οι Άραβες άφησαν την «υπογραφή» τους και το DNA τους. Τα αποτελέσματα της έρευνας δείχνουν ότι σε σημαντικό ποσοστό οι σημερινοί κάτοικοι της Ισπανίας έχουν αραβική προέλευση. Η μελέτη κατέρριψε επίσης, μια άλλη θεωρία που ισχυρίζονταν ορισμένοι, πως οι Έλληνες, την εποχή του μεγάλου πολιτισμού, τον 4ο και 5ο π.Χ. αιώνα, ήταν μαύροι. Όλες οι μελέτες τεκμηριώνουν τη γενετική συνέχεια του ελληνικού πληθυσμού» είναι η επισήμανση του καθηγητή, ο οποίος αναφέρει και κάτι άλλο εξίσου σημαντικό:

«Σε μεγάλο ποσοστό, οι Έλληνες μεταδώσαμε το DNA και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Το DNA των Ελλήνων, "μοιάζει" πιο πολύ με αυτό των Ιταλών πρώτα, μετά με των Γάλλων, στη συνέχεια με των Ισπανών και τελευταία με των Τούρκων.

Τα στοιχεία της έρευνας μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε πολλές άλλες περιπτώσεις, όπως: Τεστ πατρότητας, εγκληματικές υποθέσεις και, κυρίως, χρησιμοποιούνται για να βρεθεί η προδιάθεση των ατόμων για διάφορες ασθένειες».

Η υπογραφή των Ελλήνων αποκαλύπτεται στη Νότια Ιταλία.

Ο Κ. Τριανταφυλλίδης αναφέρεται στην έρευνα και στα κύρια συμπεράσματα της:
«Βασικό συμπέρασμα της έρευνας είναι το εξής: Από τη Νότια Βαλκανική, δηλαδή, από τις πεδιάδες της Θεσσαλονίκης, της Κεντρικής Μακεδονίας και της Θεσσαλίας ξεκίνησε η μετακίνηση των εποίκων, ακολουθώντας την κοιλάδα του Αξιού και κατόπιν του Δούναβη και έφτασαν στις βόρειες περιοχές. Οι Έλληνες δηλαδή, ξεκίνησαν και πήγαν στην Ευρώπη από τη Μακεδονία και άλλες περιοχές και μετέφεραν με τον πολιτισμό τους και το DNA τους στη Δυτική Ευρώπη».

Στο σημείο αυτό, ο καθηγητής καταρρίπτει και τον ισχυρισμό ότι έχουμε επηρεασθεί -γενετικά- από τους Σλάβους: «Όπως γνωρίζουμε σε διάφορες περιόδους έχουν έρθει Σλάβοι στην Ελλάδα. To DNA των Ελλήνων δεν έχει ουδεμία σχέση με αυτό των Σλάβων. Τα στοιχεία μας δείχνουν ότι η ομάδα, που χαρακτηρίζει τους Σλάβους, έχει μία συχνότητα 50% σε αυτούς και μια συχνότητα 10% στους Έλληνες, όση είναι και στην Εγγύς Ανατολή. Γεγονός που σημαίνει ότι οι επιμειξίες ανάμεσα στους Σλάβους και τους Έλληνες πρέπει να έγιναν σε τόσο μικρή συχνότητα, ούτως ώστε να μη διαπιστώνονται σήμερα με τις μεθοδολογίες DNA.

Σημαντικό στοιχείο με μεγάλη σημασία είναι το εξής:
Η σύγκριση του DNA των κατοίκων της Ελλάδας και ειδικότερα της Πελοποννήσου, με εκείνο των κατοίκων της Νότιας Ιταλίας δείχνει ότι οι κάτοικοι της Ιταλίας, -Απουλία, Καλαβρία- σε ποσοστό περίπου 20%, έχουν το ίδιο DNA με τους Έλληνες. Είναι γνωστό ότι οι περιοχές αυτές αποικίστηκαν σε ιστορικούς χρόνους από Έλληνες, π.χ. Πελοποννήσιους.

Στην εργασία ελέγχθηκε η γενετική συνεισφορά των Ελλήνων αποίκων σε σχέση με τους πιθανούς νεολιθικούς κατοίκους της εποχής. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι το χρωμόσωμα Υ, σε ποσοστό τουλάχιστον 7% των ανδρών της Καλαβρίας και 22% της Απουλίας, προέρχεται από Έλληνες.

Για άλλη μία φορά τεκμηριώνεται ότι η Μεγάλη Ελλάδα αποτελείτο κυρίως, από ελληνικούς πληθυσμούς και θα μπορούσαμε να πούμε ότι το αποτύπωμα, η υπογραφή αυτών των Ελλήνων, εξακολουθεί να αποκαλύπτεται ύστερα από 2.500 χρόνια μετά, πάλι, στους κατοίκους της Νότιας Ιταλίας».

 

40 χρόνια στρατηγικού καταναγκασμού

Χρήστος Ιακώβου

Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών

Αναλύοντας την στρατηγική της Τουρκίας στο Κυπριακό, μετά το 1974, μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι βασίζεται στην εκμετάλλευση τόσο των γεωστρατηγικών πλεονεκτημάτων που απεκόμισε η Άγκυρα μετά την εισβολή όσο και στην υπεροπλία της χώρας, με σκοπό την επίτευξη των γεωπολιτικών της επιδιώξεων που εκτείνονται στον άμεσο γεωστρατηγικό της χώρο, στον οποίο βρίσκεται η Κύπρος, δηλαδή στην Ανατολική Μεσόγειο.

Συγκεκριμένα, η Τουρκία ακολουθεί συστηματικά την εξής στρατηγική μετά το 1974: α) ισχυροποιεί τη θέση της δημιουργώντας νομικά  ερείσματα, (πχ. προσπάθεια νομιμοποίησης της παρουσίας της στην Κύπρο, είτε με την αναγνώριση του ψευδοκράτους είτε με τη δημιουργία τουρκοκυπριακού κρατιδίου στο βορρά, το οποίο θέλει να ελέγχει και μετά τη λύση μέσω του ελέγχου της Τουρκοκυπριακής πολιτικής ελίτ)  β) Αποδυναμώνει την Κυπριακή Δημοκρατία υποσκάπτοντας τα νομικά της ερείσματα (πχ. η διαρκής αμφισβήτηση που θέτει η Άγκυρα τόσο κατά την νομιμότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας όσο και κατά των επιλογών της να ασκήσει κατά καιρούς το νόμιμο δικαίωμα της για την άμυνα της χώρας), γ) Εξαναγκάζει την Κύπρο σε υποχωρήσεις υπό την απειλή πολέμου (πχ. η κρίση στο θέμα των S300, όπου κατάφερε να επιβάλει την βούληση της στην τελική απόφαση της Κυπριακής Δημοκρατίας με την απειλή χρήσης βίας), και δ) μέσω του ψυχολογικού πολέμου έχει καταφέρει να επιβάλει την αντίληψη στην ελληνική πλευρά ότι το κόστος από ένα πόλεμο θα είναι μικρό για την Τουρκία επειδή συντρέχουν δύο λόγοι: πρώτος, ο αμυνόμενος δεν είναι σε θέση να προβάλει ουσιαστική αντίσταση (πχ. Ελλάδα και Κύπρος που απέτυχαν μετά το 1974 να δημιουργήσουν ένα ισχυρό δόγμα αποτρεπτικής στρατηγικής έναντι της τουρκικής επιθετικότητας) και δεύτερος, οι συγκυρίες δημιουργούν ένα πλαίσιο σύγκλισης των τουρκικών συμφερόντων με αυτά των δυτικών δυνάμεων, ιδιαίτερα  των ΗΠΑ, όπως ακριβώς το ψυχροπολεμικό και μεταψυχροπολεμικό πλαίσιο των τουρκοαμερικανικών σχέσεων.

Η συστηματική απειλή χρήσης βίας από την Τουρκία έχει ως στόχο να δημιουργήσει μία δυναμική που να επιφέρει τα μέγιστα πολιτικά αποτελέσματα. Παράλληλα, η Τουρκία επεδίωξε και πέτυχε σε πολύ μεγάλο βαθμό να καλλιεργήσει την εικόνα ενός αποφασιστικού αντιπάλου που μπορεί ανά πάσα στιγμή να χρησιμοποιήσει το πλεονέκτημα που απεκόμισε από το στρατιωτικό συσχετισμό δυνάμεων προκειμένου να επιβάλει τη θέλησή της.  Το γεγονός αυτό ενισχύει την προσπάθεια της να καταστεί περιφερειακή ηγεμονική δύναμη στις ευαίσθητες στρατηγικά περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.

Η λογική αυτή, του στρατηγικού καταναγκασμού που ακολουθεί η Τουρκία από το 1974 και εντεύθεν αποτελεί έκτοτε το πιο ουσιαστικό κεφάλαιο στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις. Ανεξαρτήτως των εσωτερικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει το τουρκικό κράτος και της υπερεξάπλωσης που χαρακτηρίζει την Τουρκική εξωτερική πολιτική, η Τουρκία φαίνεται να κερδίζει διαρκώς έδαφος, εξαναγκάζοντας ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κυπριακής πλευράς να εθίζεται και τελικώς να συμβιβάζεται με τα δεδομένα της κατοχής.  

Από την άλλη, η αναποτελεσματική Ελληνική εξωτερική πολιτική στο Κυπριακό, από το 1955 και εντεύθεν, λόγω της εξάρτησης από τον ξένο παράγοντα και λόγω απουσίας συγκροτημένης στρατηγικής, είχε ως συνέπεια τόσο την αποξένωση της Ελλάδας από τα ουσιαστικά πολιτικά αιτήματα των Ελλήνων της Κύπρου και κατ' επέκταση τη συρρίκνωση των στρατηγικών στόχων όσο και την αποκοπή της από τις σημαντικές εξελίξεις που διαδραματίζονται έκτοτε στο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου.

Με την παγίωση των γεωστρατηγικών δεδομένων της τουρκικής εισβολής στο νησί, η Τουρκία επιδιώκει σήμερα μία πολιτική ρύθμιση στο πρόβλημα όπου θα της εξασφαλίζει τέσσερα δομικά πλεονεκτήματα έναντι της ελληνικής πλευράς: α) εξασφάλιση της στρατηγικής ομηρίας του νησιού, β) δορυφοροποίηση του τμήματος της Κύπρου που θα ελέγχεται από τους έλληνες, γ) αποκοπή της γεωπολιτικής προέκτασης της Ελλάδος στην Ανατολική Μεσόγειο και δ) μονοπώλιο ελέγχου του γεωστρατηγικού χώρου της Κύπρου που θα της επιτρέπει σύγκλιση συμφερόντων σε γεωστρατηγικό επίπεδο με μεγάλες δυνάμεις, κάτι που αποτελεί σημαντική προϋπόθεση για την ενίσχυση του περιφερειακού της ρόλου.

Τα γεωστρατηγικά πλεονεκτήματα που επέφερε η εισβολή του 1974 στην Τουρκία προστατεύθησαν από την Άγκυρα μέσω του στρατηγικού καταναγκασμού, τον οποίο συστηματικώς εφήρμοσε έναντι της Κύπρου τα τελευταία σαράντα χρόνια. Με δεδομένη αυτή την πραγματικότητα, η Τουρκία καθιστά σαφές προς τους διεθνείς διαμεσολαβητές ότι υπάρχουν κάποια όρια μέσα στα οποία μπορεί να κάνει κάποιες «υποχωρήσεις», αφού διαπραγματεύεται από θέση ισχύος. Αυτό γίνεται πιο έντονο αφού οι διεθνείς διαμεσολαβητές γνωρίζουν ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν έχει τη θέληση άρα ούτε τη δυνατότητα να αναιρέσει τα σε βάρος της στρατηγικά δεδομένα. Αυτό για τους διεθνείς μεσολαβητές είναι μία πραγματικότητα, η οποία υπαγορεύει υποβολή ευνοϊκών σχεδίων προς την Τουρκία και περισσότερη άσκηση πιέσεων προς την ελληνική πλευρά να αποδεχθεί μία λύση ούτως ώστε να νομιμοποιεί τόσο τον διοικητικό όσο και τον γεωγραφικό διαχωρισμό των δύο κοινοτήτων στη βάση των πραγματικοτήτων που δημιούργησε ο τουρκικός στρατός και κατά συνέπεια να παραχωρεί το στρατηγικό έλεγχο της Κύπρου στην Τουρκία. Η στρατηγική επιλογή των κυβερνήσεων Ελλάδος και Κύπρου, από το 1974 και εντεύθεν, να αναζητήσουν λύση στη βάση του διοικητικού και γεωγραφικού διαχωρισμού (βλ. διζωνική ομοσπονδία), έχοντας ήδη αποδεχθεί ότι δεν μπορούν να ανατρέψουν τα αρνητικά επακόλουθα της ήττας και με εμφανή την μακρά τουρκική απροθυμία να διαπραγματευτεί επί της ουσίας, είχε ως συνέπεια η Ελληνική πλευρά να διολισθαίνει σταδιακά και μοιραία προς στις τουρκικές θέσεις.

 

ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΓΗ - ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ

Όλες αυτές οι έκτακτες συνεδριάσεις των ηγετών του κόσμου οδηγούν σε κάποια μεγάλη ανακοίνωση;

   Φαινομενικά άσχετα γεγονότα, όπως το πρόβλημα στην Ουκρανία, η εμφάνιση νέων χωρών στη Μέση Ανατολή και μια ατελείωτη ροή συναντήσεων των ηγετών του κόσμου είναι όλα αλληλένδετα και οδηγούν σε κάποιο γεγονός που αλλάζει τον κόσμο. Το γεγονός αυτό θα μπορούσε να είναι η ανακοίνωση ενός εντελώς διαφορετικού, και πιο καλοπροαίρετου τρόπου λειτουργίας αυτού του πλανήτη.

ISIS;...σύμπτωση κι αυτή;

  Για παράδειγμα, η εμφάνιση του Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και της Συρίας ή ISIS, σε συνδυασμό με το de facto νέο έθνος του Κουρδιστάν αντικατοπτρίζουν τη συμφωνία που επετεύχθη μεταξύ των Γνωστικών Ιlluminati και της White Dragon Society (WDS) για την εξάλειψη της αποικιοκρατική και αναίσθητα σύνορα Sykes-Picot από τους Άγγλους και Γάλλους, στο τέλος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου. Το τελικό αποτέλεσμα αυτής της συνεχιζόμενης διαδικασίας αναμένεται να είναι η γέννηση ενός παν-ισλαμικού Χαλιφάτου ή χαλαρή ομοσπονδία των Σουνιτών κρατών. Επίσης, αναμένεται να είναι μια επέκταση του Ιράν ή της Περσικής Αυτοκρατορίας σε Σιιτικά εδάφη, σε μέρη όπως το Νότιο Ιράκ. Στην ιδανική περίπτωση, οι Σουνίτες και Σιίτες θα πρέπει στη συνέχεια να θάψουν το 1.334 χρόνων παλιό μίσος τους και να αρχίσουν φιλικές σχέσεις. Κατά πάσα πιθανότητα θα υπάρξει αφθονία αναταραχής πριν από αυτή τη νέα δομή, με βάση την ιστορία και την εθνικότητα της περιοχής, κυλώντας στη θέση της καθώς διαφορετικές ομάδες σπρώχνουν για το πλεονέκτημα.

   Η κατάσταση καταλλήγει τώρα στην Ουκρανία, όπου από την πλευρά της, έχει αρχίσει να μοιάζει με μια κίνηση για να αναγκάσει τη Ρωσία και την Ευρώπη σε κάποια νέα συμφωνία. Δεδομένου ότι αυτό το ενημερωτικό δελτίο πήγε να τυπωθεί, η Ρωσία ανακοίνωσε ότι επρόκειτο να κόψει την παροχή αερίου προς την Ουκρανία. Αν το κάνουν αυτό, η επόμενη κίνηση σκάκι θα είναι για τους Ουκρανούς ή το μισθοφορικό στρατό στην Ουκρανία, να βεβαιωθούν ότι το φυσικό αέριο δε θα περνά ούτε προς τη Γερμανία και τη Γαλλία. Στη συνέχεια, αυτό θα κόψει τους Ευρωπαίους από το φυσικό τους αέριο και τους Ρώσους από μεγάλο μέρος των χρημάτων τους.

Ιάπωνες στην Ουκρανία;...τι άλλο θα δούμε άραγε;...

   Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι Ρώσοι αναφέρουν την παρουσία Ιαπωνικών στρατευμάτων στην Ουκρανία...είναι εκεί μαζί με την αδήλωτες δυνάμεις των ΗΠΑ να επιβάλουν την αποκοπή του φυσικού αερίου.

   Αυτή είναι μια επικίνδυνη μορφή μικροπολιτικής και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι ΗΠΑ προσποιούνται ότι δεν έχουν καμία σχέση με τα μισθοφορικά στρατεύματα στην Ουκρανία. Αν οι Αμερικανοί καθιστούσαν επίσημα ότι πολεμούσαν στην Ουκρανία για να κόψουν το φυσικό αέριο, τότε θα ήταν σαν μια κήρυξη πολέμου εναντίον της Ρωσίας, της Γερμανίας και της Γαλλίας όλες την ίδια στιγμή. Αυτό θα σήμαινε το τέλος του ΝΑΤΟ τουλάχιστον.

   Το τέλος του παιχνιδιού εξακολουθεί να είναι πιθανό μια επαναχάραξη των συνόρων της Ρωσίας περιλαμβάνοντας τα τμήματα που μιλούν Ρωσικά της Ουκρανίας. Θα υπάρξει επίσης μερικός συνωστισμός για επιρροή μεταξύ των Γερμανών και των Ρώσων σε άλλα μέρη της Ανατολικής Ευρώπης πριν ηρεμήσουν τα πράγματα.

   Η Σερβία θα μπορούσε να μετατραπεί σε σημείο ανάφλεξης, δεδομένου ότι υπάρχουν ακόμα πολλά άλυτα θέματα που σχετίζονται με το ΝΑΤΟ που οδήγησαν σε διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας. Βασικά, οι Γερμανοί και οι Ρώσοι πρόκειται να έχουν μια ρυμούλκηση πολέμου για μέρη που συνήθιζαν να είναι ουδέτερη Γιουγκοσλαβία.

   Εν τω μεταξύ, καθώς το κέντρο της Ευρωπαϊκής βαρύτητας μεταφέρεται στη Ρωσία και τη Γερμανία, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο είναι πιθανό να διεκδικήσουν εκ νέου την ανεξαρτησία τους. Αυτό έχει ήδη αποδειχθεί από τα αντι-ΕΕ αποτελέσματα για τη Γαλλία και την Αγγλία στις πρόσφατες ευρωεκλογές.

Ο κόσμος αλλάζει, αλλά το παραμύθι της Ν.Τ.Π. καλά κρατεί ακόμα στα μυαλά τους.

   Αυτές οι μεγάλες γεωπολιτικές κινήσεις στη Μέση Ανατολή και την Ευρώπη ήταν αναμφίβολα τα κύρια θέματα της πρόσφατης συνάντησης της Bilderberg που ακολουθείται από την έκτακτη συνεδρίαση των G7 που ακολουθείται από τη συνεδρίαση των περισσοτέρων Ευρωπαϊκών και Βορειοαμερικανών βασιλέων και αρχηγών κρατών που έληξε την περασμένη εβδομάδα.

   Δεδομένου ότι αυτό συνεχιζόταν, ο Δυτικός Τύπος, συμπεριλαμβανομένου του εναλλακτικού Τύπου, συγκλονισμένοι από τα γεγονότα στη Δύση, ως επί το πλείστον αγνόησαν μια συνεδρίαση 133 εθνών  που ξεκίνησε αυτό το Σαββατοκύριακο στη Βολιβία. Αυτά τα έθνη, που αντιπροσωπεύουν τα δύο τρίτα όλων των χωρών του κόσμου παρουσιάζονται ως ένα μείζων παράδειγμα μιας αλλαγής στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί ο πλανήτης.

   Αξίζει να σημειωθεί ότι τα μέλη αυτής της ομάδας είναι τα έθνη που έχουν υποστεί τους πλέον βιασμούς πόρων και λεηλασίες από την αποικιοκρατία της Δύσης και κάνουν τώρα το άνοιγμα προς τη Ρωσία και την Κίνα για βοήθεια.

   Μιλώντας για βιασμούς και λεηλασίες, τώρα υπάρχει αφθονία στοιχείων που αναδύονται για σφαγές Χριστιανών από Σατανικές ομάδες που προσποιούνται ότι είναι Μουσουλμάνοι.

   Ακόμη και αν η φωτογραφία που εμφανίστηκε σε αυτό το ενημερωτικό δελτίο την περασμένη εβδομάδα ήταν ένα διαφορετικό γεγονός, είναι σαφές πως οι cabalists προσπαθούν να ξεκινήσουν θρησκευτικούς πολέμους στην Αφρική ως μέρος της συνεχιζόμενης εκστρατείας τους για να δημιουργήσουν μια παγκόσμια θρησκεία.

   Η ομαδοποίηση των 133 εθνών ελπίζει να θέσει τέρμα σε αυτό το μακελειό, υποκινούμενο από δυτικούς μη κρατικούς φορείς. Ο εγκληματίας πολέμου Tony Blair έκανε το χρέος του συμβάλοντας σε αυτό το χάος, κάνοντας ευρείας δημοσιότητας παρατηρήσεις την περασμένη εβδομάδα που αποσκοπούν στην αναζωπύρωση των Χριστιανών εναντίον των Μουσουλμάνων.

Όταν όλα αυτά τελειώσουν, θα φυλακιστεί, για αυτό μπορείτε να είστε σίγουροι.

«Στο τέλος θα σας κάνουμε Κινέζους...»

   Το Ηνωμένο Βασίλειο, εν τω μεταξύ, όπως τα 133 έθνη και σχεδόν όπως όλοι οι άλλοι, κάνουν επίσης το άνοιγμα προς την Κίνα με ένα μεγάλο τρόπο. Ο Li Keqiang, υπ'αριθμόν 2 στη Κίνα, και εκπρόσωπος του ισχυρής Li φατρίας, βρίσκεται στο Λονδίνο αυτή την εβδομάδα για μερικές μεγάλες διαπραγματεύσεις.

   Οι Βρετανοί, πεινασμένοι για Κινεζικές επενδύσεις, θα παραδώσουν άφθονη υψηλή τεχνολογία στους Κινέζους επιτρέποντας να κατέχουν εργοστάσια πυρηνικής ενέργειας, πετρελαιοπηγές στη Βόρεια Θάλασσα και τρένα υψηλής ταχύτητας στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Ο James Sassoon, της Jardine Matheson φατρίας πολέμου για όπιο, δήλωσε στην Telegraph του Ηνωμένου Βασιλείου: «Οι Κινέζοι κατανοούν πλήρως ότι δεν υπάρχει πουθενά [αλλού] στον κόσμο, από την άποψη των μεγάλων οικονομιών, όπου θα έχουν τη δυνατότητα να επενδύσουν σε κάτι τόσο ευαίσθητο όπως η πυρηνική δύναμη ».

«Μη γελάς γιαγιάκα, εσύ δε θα γίνεις Κινέζα...πας για ανακύκλωση!»

Ο Li θα συναντηθεί επίσης με την βασίλισσα Ελισάβετ, επικεφαλής της επιτροπής των 300, χωρίς αμφιβολία για κάποια συζήτηση που θα περιλαμβάνει περισσότερα από απλώς το πρωτόκολλο. Οι MI5 πηγές μας λένε ότι το νέο χρηματοπιστωτικό σύστημα θα αποτελέσει θέμα συζήτησης στη συνάντηση αυτή.

Οι Κινέζοι και οι Ασιάτες σε γενικές γραμμές, από την πλευρά τους, είπαν στη WDS πως εξαντλείται η υπομονή τους με τη Δύση, ειδικά με τις οικογένειες που κατέχουν το Federal Reserve Board.

  Πράγμα που μας φέρνει να σημειώσουμε ότι είναι απίθανο να αποτελεί σύμπτωση το γεγονός ότι την Παρασκευή και 13, κατά την ημέρα πανσέληνου της κοντυνότερης στο Θερινό Ηλιοστάσιο, την ημέρα των ακραίων αποκρυφιστικών συμβολισμών, ο Richard Rockefeller, γιος του David Rockefeller, έχασε τη ζωή τους σε μια συντριβή αεροσκάφους.

   Αυτό είχε να πει η MI5 σχετικά με αυτή τη συντριβή: «Το Piper συνετρίβη περίπου 10 λεπτά μετά την απογείωση που σημαίνει ότι θα μπορούσε να έχει φτάσει το ύψος πίεσης. Οποιοδήποτε πρόβλημα με αυτή τη μέθοδο μπορεί να προκάλεσε στον πιλότο έλλειψη οξυγόνου. Παράλληλα με τη διακοπή παροχής καυσίμου και έκρηξη, αυτή είναι μια αξιόπιστη μέθοδος των αεροπορικών σαμποτάζ ».

   Η WDS δεν είχε εμπλακεί σε αυτό το περιστατικό με κανένα τρόπο και εκφράζει τα συλλυπητήριά της στον David Rockefeller και την οικογένειά του.

Ωστόσο, πηγή της CIA, από την πλευρά του λέει, ότι όλα τα ανώτερα μέλη της κλίκας είναι στόχοι.

ΠΗΓΗ:  http://hipknowsys.blogspot.gr/2014/06/benjamin-fulford-june-16-2014-are-all.html

ΚΕΙΜΕΝΟ:  Benjamin Fulford

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ:  Αρίστανδρος Ανδρομέδειος

 

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΛΑΣΤΗΡΑΣ ΚΑΙ ΟΙ  ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ

 

Λίγη από την πατριωτική συνείδηση του Πλαστήρα να είχατε ρε …. προδότες κλέφτες πολιτικοί! Τόση δα μωρέ!

(ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ)

Η Ελλάδα πεινάει κι εμένα θα μου βάλετε …τηλέφωνο;(!)”

(Νικόλαος Πλαστήρας, πρωθυπουργός της Ελλάδας με άνεργο αδερφό….)...

Η φτώχεια του πρώην πρωθυπουργού Ν. Πλαστήρα, δεν αποτελεί παράδειγμα για τους σημερινούς κηφήνες της πολιτικής!

Μεταφέρουμε μερικά από τα πολλά αξιόλογα συμβάντα της ζωής του, τα οποία χαρακτηρίζουν τον άνδρα και τον καθιστούν πρότυπο, παράδειγμα προς μίμηση για παλιότερους αλλά και σημερινούς, δεδομένου ότι, τόσο ο ίδιος όσο και άλλοι, έμπαιναν πλούσιοι στην πολιτική και έβγαιναν πάμφτωχοι.

Ο αείμνηστος Ανδρέας Ιωσήφ – πιστός φίλος του – αναφέρει:

Ο στρατηγός είχε απαγορεύσει στους δικούς του να χρησιμοποιούν το όνομα “Πλαστήρας” όπου κι αν πήγαιναν. Ο αδελφός του ήταν άνεργος.

Το εργοστάσιο ζυθοποιίας «ΦΙΞ» ζητούσε οδηγό κι εκείνος έκανε αίτηση. Ο αρμόδιος υπάλληλος τον ρώτησε πώς λέγεται:

Κι επειδή αυτός δίσταζε να πει το όνομά του, ενθυμούμενος την εντολή του στρατηγού, τον ξαναρώτησε και δυο και τρεις φορές, ώσπου αναγκάστηκε να ομολογήσει ότι τον λένε Πλαστήρα.

Παραξενεμένος ο υπεύθυνος ζητάει να μάθει αν συγγενεύει με το στρατηγό και πρωθυπουργό.

Μετά από πολύ δισταγμό του αποκαλύπτει ότι είναι αδελφός του. Αφού η αίτηση, ικανοποιήθηκε, παρακάλεσε να μη το μάθει ο αδελφός του.
Ο στρατηγός το έμαθε κι αφού τον κάλεσε αμέσως στο σπίτι του τον επέπληξε και του απαγόρευσε να αναλάβει αυτή την εργασία λέγοντάς του:

«Αν έχεις ανάγκη, κάτσε εδώ να μοιραζόμαστε το φαγητό μου». Και δεν πήγε.

Ο Δημήτρης Λαμπράκης «δώρισε» κάποια στιγμή στον Πλαστήρα ένα ωραίο χρυσό στυλό κι αφού ο στρατηγός κάλεσε τον φίλο του Ανδρέα του λέει:

- Εγώ δεν βάζω χρυσές υπογραφές. Μου φτάνει το στυλουδάκι μου. Να το στείλεις πίσω.
- Μα θα προσβληθεί…

- Δεν πειράζει… Ας μου κόψει το νερό από το κτήμα. Δεν θέλω δώρα Ανδρέα. Γιατί τα δώρα φέρνουν και αντίδωρα!!!!!

Το 1952, πρωθυπουργός ακόμη ο Πλαστήρας, ήταν κατάκοιτος από την αρρώστια που τον βασάνιζε, όταν μία μέρα δέχθηκε την επίσκεψη της Βασίλισσας Φρειδερίκης. Μπαίνοντας εκείνη στο λιτό ενοικιαζόμενο διαμέρισμά του, εξεπλάγη όταν είδε τον πρωθυπουργό να χρησιμοποιεί ράντζο για τον ύπνο του, και τον ρώτησε με οικειότητα: «Νίκο, γιατί το κάνεις αυτό;» και η απάντηση ήρθε αφοπλιστική. «Συνήθισα, Μεγαλειοτάτη, το ράντζο από το στρατό και δεν μπορώ να το αποχωριστώ…»…..

Όταν πέθανε ο Πλαστήρας, δεν άφησε πίσω του σπίτι, ακίνητα ή καταθέσεις σε τράπεζες. Η κληρονομιά που άφησε στην ορφανή προσφυγοπούλα ψυχοκόρη του, ήταν 216 δρχ., ένα δεκαδόλλαρο και μια λακωνική προφορική διαθήκη: «Όλα για την Ελλάδα!». Βρέθηκε επίσης στα ατομικά του είδη ένα χρεωστικό του Στρατού (ΣΥΠ 108) για ένα κρεβάτι που είχε χάσει κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων στη Μικρά Ασία και 8 δρχ. με σημείωση να δοθούν στο Δημόσιο για την αξία του κρεβατιού, ώστε να μην χρωστά στην Πατρίδα».

ΑΘΑΝΑΤΟΣ !!!!!

Η ΟΡΓΗ ΚΑΙ Η ΠΕΡΙΦΑΝΕΙΑ

Διαβάστε το όλο. ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ!!! 

 

Μια χειμαρρώδης αποστομοτική απάντηση στα γνωστά δακρύβρεχτα “αντιρατσιστικά” τσιτάτα που θέλουν να καλλιεργήσουν “ενοχές”να φιμώσουν όποιον αντιδράει στον εποικισμό της πατρίδας από τους αλλοδαπούς και στην δημογραφική αλλοίωση του λαού μας.

Της Oriana Fallaci* (από το βιβλίο της «H Οργή και η Περηφάνεια», 2003)

Όχι εδώ και πολύ καιρό, άκουσα κάποιον από τους αναρίθμητους πρώην κυρίους Πρωθυπουργούς που έχουν ταλαιπωρήσει την Ιταλία τις τελευταίες δεκαετίες, να λέει στην τηλεόραση: «Κι ο θείος μου ήταν μετανάστης. Ακόμη θυμάμαι τη στιγμή που έφευγε για την Αμερική. με μια βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι». Δεν είναι καθόλου έτσι τα πράγματα, κύριε παραπληροφορημένε, ή αναξιόπιστε πρώην Πρωθυπουργέ. Εκτός από το ότι είναι πρακτικά αδύνατον να έχετε θείο που πήγε στην Αμερική με μια βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι, για τον απλό λόγο ότι οι θείοι με τις βαλίτσες από χαρτόνι στο χέρι πήγαιναν στην Αμερική στις αρχές του εικοστού αιώνα, δηλαδή τότε που εσείς δεν ήσασταν ακόμη γεννημένος, δεν είναι καθόλου το ίδιο. Και είναι δυο φαινόμενα άσχετα μεταξύ τους για ορισμένους λόγους που εσείς αγνοείτε, ή κάνετε πως αγνοείτε. Οι λόγοι αυτοί είναι οι εξής:

 

Πρώτον: Η Αμερική είναι μια ήπειρος με έκταση 3 εκατομμύρια και 618.770 τετραγωνικά μίλια. Τεράστιες περιοχές αυτής της έκτασης είναι ακόμη και σήμερα ακατοίκητες ή τόσο αραιά κατοικημένες, ώστε σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να περπατάει κανείς για ολόκληρους μήνες χωρίς να συναντήσει ψυχή. Και σας πληροφορώ ότι στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα αυτές οιπεριοχές ήταν ακόμη πιο έρημες και σχεδόν εντελώς ακατοίκητες. Δεν υπήρχαν πόλεις, ούτε κωμοπόλεις, ούτε δρόμοι, ούτε καν οικισμοί. Το πολύ-πολύ να υπήρχαν κάποια φυλάκια ή κάποια καταλύματα για ξεκούραση και για αλλαγή αλόγων. 

 

Η πλειονότητα των κατοίκων ήταν, ουσιαστικά, συγκεντρωμένη στις ανατολικές Πολιτείες. Στις Μεσοδυτικές εκτάσεις, ζούσαν μονάχα λίγοι θαρραλέοι τυχοδιώκτες, καθώς και οι φυλές των ιθαγενών Ινδιάνων, που τους ονόμαζαν Ερυθρόδερμους. Πιο δυτικά, στη λεγόμενη Άγρια Δύση, υπήρχαν ακόμη λιγότεροι κάτοικοι: Το Κυνήγι του Χρυσού μόλις είχε αρχίσει. Λοιπόν: Η Ιταλία δεν αποτελεί ήπειρο. Είναι μια μικρή σχετικά χώρα, τριάντα δύο φορές μικρότερη από την Αμερική και υπερβολικά πυκνοκατοικημένη: ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 58 εκατομμύρια κατοίκους έναντι των 282 εκατομμυρίων της Αμερικής. Συνεπώς, αν τριακόσιες ή τετρακόσιες χιλιάδες γιοι του Αλλάχ μεταναστεύουν στην Ιταλία κάθε χρόνο (όπως γίνεται στην πραγματικότητα), για μας είναι σαν να μετανάστευαν τρία ή τέσσερα εκατομμύρια Μεξικανοί στο Τέξας, στην Αριζόνα ή στην Καλιφόρνια κάθε χρόνο.

 

Δεύτερον: Για έναν ολόκληρο αιώνα, δηλαδή από τον πόλεμο της Ανεξαρτησίας μέχρι το 1875, η Αμερική ήταν χώρα ελεύθερης προσπέλασης. Τα σύνορα και οι ακτές της παρέμεναν αφύλακτα, οποιοσδήποτε ξένος μπορούσε να μπει ελεύθερα στη χώρα και οι μετανάστες ήταν κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτοι. Για να αναπτυχθεί και να ακμάσει το νεοσύστατο έθνος, έπρεπε να αξιοποιηθούν όλα τα διαθέσιμα εδάφη του και ο εν δυνάμει πλούτος του, και γι’ αυτό ακριβώς στις 20 Μαΐου του 1862, ο Αβραάμ Λίνκολν υπέγραψε την Homestead Act. Σύμφωνα με την Πράξη αυτή, θα δωρίζονταν 810 εκατομμύρια τ.μ. ομοσπονδιακής γης. Στην Οκλαχόμα, για παράδειγμα, στη Μοντάνα, στη Νεμπράσκα, στο Κολοράντο, στο Κάνσας, στη Βόρεια και Νότια Ντακότα κ.ά… Επιπλέον η «Πράξη» δεν ωφελούσε μονάχα τους Αμερικανούς. 

 

Με εξαίρεση τους Κινέζους, που γενικότερα τύχαιναν κακομεταχείρισης, καθώς και τους καταδιωκόμενους γηγενείς Ινδιάνους, οποιοσδήποτε (άντρας ή γυναίκα) μπορούσε να κάνει αίτηση και να λάβει ως δωρεά 480 τ.μ. γης. Οι προϋποθέσεις ήταν: ο αιτών να έχει συμπληρώσει το εικοστό πρώτο έτος, να εγκατασταθεί στον συγκεκριμένο τόπο για τουλάχιστον πέντε χρόνια, να μετατρέψει την άγρια γη σε φάρμα και κατοικία, να δημιουργήσει οικογένεια και, αν δεν ήταν Αμερικανός, να ζητήσει αμερικανική υπηκοότητα. Ακολουθώντας τα σλόγκαν «Το Αμερικανικό Όνειρο», «Αμερική, η Χώρα των Ευκαιριών», οι περισσότεροι από αυτούς που απέκτησαν έτσι γη, ήταν Ευρωπαίοι. Ο αριθμός των μεταναστών ήταν τόσο μεγάλος, ώστε ολόκληρες φυλές γηγενών (Τσερόκι, Κρικ, Σεμινόλ, Τσικασό, Τσεγιέν, κ.α.)εκτοπίστηκαν βίαια και περιορίστηκαν με επαίσχυντο τρόπο σε καταυλισμούς. Λοιπόν, στην Ιταλία δεν υπήρξε ποτέ ανάλογη «Πράξη» που να προσκαλεί τους ξένους να έρθουν και να εγκατασταθούν στη χώρα μας: «Ελάτε ξένοι, ελάτε! Αν έρθετε, θα σας δώσουμε ένα καλό κομμάτι γης στο Κιάντι, στη Βαλ Παντάνα ή στη Ριβιέρα. Για χάρη σας θα διώξουμε τους γηγενείς, δηλαδή τους Τοσκανούς, τους Λομβαρδούς και τους Λιγουριανούς, θα τους κλείσουμε σε καταυλισμούς». Όπως στην υπόλοιπη Ευρώπη, έτσι και στην Ιταλία, όλοι αυτοί οι μετανάστες που μας ταλαιπωρούν, έχουν έρθει με δική τους πρωτοβουλία. Με τα αναθεματισμένα σκάφη τους, τα καταραμένα φουσκωτά σκάφη της αλβανικής μαφίας, αποφεύγοντας τις περιπόλους της ακτοφυλακής, που προσπαθούν να τους στείλουνε πίσω. Δεν είμαστε μια χώρα με ανοιχτά σύνορα, αγαπητέ κύριε Πρώην Πρωθυπουργέ και υποτιθέμενε ανιψιέ του θείου με τη βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι. Εμείς, δεν έχουμε τεμάχια γης να χαρίσουμε στους ξένους. Δεν έχουμε έρημες περιοχές που πρέπει να κατοικηθούν. Ούτε φυλές Τσερόκι, Κρικ, Σεμινόλ, Τσικασό, και Τσεγιέν για να εκτοπίσουμε.

 

Τρίτον: Ακόμη κι η Αμερική η Χώρα των Ευκαιριών έπαψε κάποια στιγμή να δείχνει στους ξένους την ίδια επιείκεια που έδειχνε μέχρι και την προεδρία του Λίνκολν. Το 1875, για παράδειγμα, η Αμερικανική Κυβέρνηση συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να μπουν κάποια όρια, με αποτέλεσμα η Βουλή των Αντιπροσώπων να υιοθετήσει νόμο που απαγόρευε την είσοδο στη Χώρα σε Πρώην κατάδικους και σε πόρνες. Το 1882, ένας δεύτερος νόμος απέκλειε από το δικαίωμα αυτό ψυχασθενείς και άτομα για τα οποία υπήρχαν υποψίες ότι θα βλάψουν τη δημόσια ζωή της χώρας. Το 1903, ψηφίστηκε ακόμη ένας νόμος που απαγόρευε την είσοδο στη χώρα σε επιληπτικούς, σε επαγγελματίες ζητιάνους, σε ασθενείς με μεταδοτικές αρρώστιες και σε αναρχικούς. (Ο τελευταίος ήταν ένας ανακριβής χαρακτηρισμός που αποδιδόταν τόσο σε παλαβούς που δολοφονούσαν προέδρους, όσο και σε ριζοσπαστικούς που προκαλούσαν γενική αναστάτωση και οργάνωναν απεργίες). Από εκεί και πέρα, η μεταναστευτική πολιτική έγινε πιο αυστηρή και οι παράνομοι μετανάστες απελαύνονταν αμέσως. Στη σημερινή Ιταλία και Ευρώπη όμως, οι μετανάστες έρχονται όποτε τους αρέσει και όποτε θέλουν. Τρομοκράτες, κλέφτες, βιαστές, πρώην κατάδικοι, πόρνες, ζητιάνοι, έμποροι ναρκωτικών, άτομα με μεταδοτικές ασθένειες. Δεν ελέγχεται το ιστορικό ούτε καν εκείνων που παίρνουν άδεια εργασίας. Από τη στιγμή που περνούν τα σύνορα, τους παρέχεται φιλοξενία, τροφή και ιατρική περίθαλψη, με επιβάρυνση των γηγενών. Εννοώ των Ιταλών φορολογουμένων. Λαμβάνουν ακόμη και ένα μικρό ποσό χρημάτων για τα τρέχοντα μικροέξοδά τους. Όσο για τους παράνομους μετανάστες, ακόμη κι αν απελαθούν επειδή έχουν διαπράξει κάποιο φριχτό έγκλημα, πάντοτε καταφέρνουν να επιστρέψουν. Αν απελαθούν ξανά, πάλι γυρίζουν πίσω. Φυσικά, για να διαπράξουν κι άλλα εγκλήματα. Και οι πολιτικοί μας δεν κάνουν τίποτε. Ανάθεμά τους! 

 

Δε θα ξεχάσω ποτέ τις διαδηλώσεις που έκαναν πέρυσι οι παράνομοι, κατακλύζοντας τις πλατείες μας για να απαιτήσουν με αυθάδεια άδειες παραμονής. (Οι περισσότεροι ανέμιζαν τις σημαίες της χώρας τους, ή κόκκινες σημαίες). Αυτά τα παμπόνηρα, παραμορφωμένα πρόσωπα. Αυτές οι υψωμένες γροθιές, έτοιμες να μας χτυπήσουν, εμάς τους γηγενείς, να μας κλείσουν σε καταυλισμούς. Αυτές οι κραυγές, που έφερναν στο νου τις κραυγές των οπαδών του Χομεινί στο Ιράν, του Μπιν Λάντεν στην Ινδονησία, Μαλαισία, Πακιστάν, Ιράκ, Σενεγάλη, Σομαλία, Νιγηρία κ.ο.κ… Δε θα το ξεχάσω ποτέ, γιατί εκτός από προσβεβλημένη, ένιωσα και εξαπατημένη από τους πολιτικούς που έλεγαν: «Θα θέλαμε να τους απελάσουμε, να τους στείλουμε πίσω στις πατρίδες τους. Αλλά, δε γνωρίζουμε πού κρύβονται». 

 

Πού κρύβονται;!; Ελεεινοί καραγκιόζηδες! Είχαν κατεβεί κατά χιλιάδες στις πλατείες, και δεν κρύβονταν διόλου. Για να τους απελάσετε, για να τους διώξετε, θα αρκούσε να τους περικυκλώσετε με λίγους ένοπλους αστυνομικούς oι στρατιώτες, να τους φορτώσετε σε φορτηγά, να τους οδηγήσετε σ’ ένα αεροδρόμιο ή ένα λιμάνι, και να τους στείλετε πίσω στις πατρίδες τους.

 

Όσο για τον τελευταίο λόγο που θα σας αναφέρω, αγαπητέ μου κύριε πρώην Πρωθυπουργέ και υποτιθέμενε ανιψιέ του θείου με τη βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι, είναι τόσο απλός, που ακόμη και ένα διανοητικά καθυστερημένο μωρό θα μπορούσε να τον καταλάβει. Η Αμερική είναι ένα νεοσύστατο έθνος, μια πολύ νέα χώρα. Αν αναλογιστείτε ότι η σύσταση του αμερικανικού έθνους έγινε στα τέλη του δεκάτου όγδοου αιώνα, θα συμπεράνετε εύκολα ότι σήμερα (έτος 2002) συμπληρώνει μόλις δυο αιώνες ζωής. Επίσης, είναι ένα έθνος μεταναστών. Από την εποχή τουMayflower, από την εποχή των δεκατριών αποικιών, δηλαδή από πάντα, όλοι οι κάτοικοι της Αμερικής ήταν μετανάστες. Παιδιά, εγγόνια, εγγύτεροι ή απώτεροι απόγονοι κάποιων μεταναστών. Ως έθνος μεταναστών, αποτελεί το πιο δυναμικό, το πιο πλούσιο μείγμα φυλών, θρησκειών και γλωσσών που υπήρξε ποτέ σε τούτο τον πλανήτη. 

 

Ως νεοσύστατο έθνος, έχει πολύ σύντομη ιστορία.Γι’ αυτό, η πολιτιστική της ταυτότητα δεν έχει ακόμη κατασταλάξει σε κάτι ενιαίο. Αντίθετα, η Ιταλία είναι ένα πολύ παλαιό έθνος. Με εξαίρεση την Ελλάδα, θα έλεγα πως είναι το παλαιότερο της Δύσης. Η καταγεγραμμένη ιστορία της ξεκινάει πριν τρεις χιλιάδες χρόνια, όταν ιδρύθηκε η Ρώμη. Ή, καλύτερα, από την εποχή που οι Ετρούσκοι αποτελούσαν ήδη πολιτισμένη κοινωνία. 

 

Σ’ αυτές τις τρεις χιλιετίες, παρ’ όλη την εξάπλωση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, παρ’ όλες τις εισβολές που προκάλεσαν την Πτώση αυτού του εκπληκτικού επιτεύγματος, παρ’ όλες τις κατακτήσεις που μας είχαν διαμελίσει για πολλούς αιώνες, η Ιταλία δεν υπήρξε ποτέ έθνος μεταναστών. Δηλαδή, ένα μείγμα από φυλές, θρησκείες και γλώσσες. Ούτε αλλοιώθηκε η ταυτότητά της από τις επιδράσεις των κατακτητών της.Κανένα από τα ξένα έθνη που μας είχαν κατακτήσει και διαμελίσει (και Γερμανοί και Σκανδιναβοί και Ισπανοί και Γάλλοι και Αυστριακοί) δεν κατάφεραν να μεταβάλουν την οντότητά μας. Αντίθετα, εκείνοι απορροφήθηκαν από εμάς, σαν το νερό από το σφουγγάρι. …. Συνεπώς, η δική μας πολιτιστική ταυτότητα είναι ενιαία. Και, παρ’ όλο που περιέχει κάποια στοιχεία, που έχει απορροφήσει το σφουγγάρι (σκεφτείτε τις πολλές διαλέκτους μας, τις συνήθειές μας, την κουζίνα μας), ποτέ δεν υιοθέτησε συνήθειες του Μουσουλμανικού κόσμου. Με κανέναν τρόπο δεν έχει επηρεαστεί από αυτόν. Επίσης, για δυο χιλιάδες χρόνια, η ενότητά μας ήταν βασισμένη σε μια θρησκεία που ονομάζεται Χριστιανισμός. Σε μια εκκλησία που ονομάζεται Καθολική Εκκλησία… Πάρτε εμένα σαν παράδειγμα. «Είμαι άθεη και αντικληρικών αντιλήψεων, δεν έχω τίποτε κοινό με την Καθολική Εκκλησία», δηλώνω πάντοτε. Κι αυτό είναι αλήθεια.Αλλά, ταυτόχρονα, είναι και ψέμα. Γιατί, είτε μου αρέσει είτε όχι, έχω αρκετά κοινά με την Καθολική Εκκλησία. Πιστέψτε με, γαμώτο! Πώς θα μπορούσα να μην έχω; Γεννήθηκα σ’ έναν τοπίο γεμάτο τρούλους εκκλησιών, μοναστήρια, Χριστούς, Μαντόνες, Αγίους, σταυρούς και καμπάνες. Οι πρώτες μελωδίες που άκουσα όταν γεννήθηκα ήταν οι μελωδίες από τις καμπάνες. Τι καμπάνες του Καθεδρικού της Σάντα Μαρία ντελ Φιόρε, που τον Καιρό του Αντίσκηνου, ο μουεζίνης προσβλητικά κατέπνιγε με τα δικά του Αλλάχ-ακμπάρ. Γεννήθηκα και μεγάλωσα με αυτή τη μουσική, με αυτό το τοπίο γύρω μου, με αυτή την Εκκλησία που την έχουν προσκυνήσει ακόμη και μεγάλα μυαλά, όπως ο Δάντης Αλιγκιέρι, ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, ο Μιχαήλ Άγγελος και ο Γαλιλαίος Γαλιλέι. Μέσα από αυτήν έχω μάθει τι είναι γλυπτική, αρχιτεκτονική, ζωγραφική, ποίηση και λογοτεχνία, καθώς και τι σημαίνει ο συνδυασμός της ομορφιάς με τη γνώση. Χάρη σ’ αυτήν άρχισα κάποτε ν’ αναρωτιέμαι τι είναι το Καλό και το Κακό, αν υπάρχει Θεός. Αν μας έπλασε Εκείνος, ή εμείς Εκείνον και αν η ψυχή είναι μια χημική ένωση που μπορεί να υποστεί επεξεργασία σε εργαστήρια ή είναι κάτι περισσότερο από αυτό. Και, μα τον Θεό…

 

Βλέπετε; Πάλι χρησιμοποίησα τη λέξη «Θεός». Παρ’ όλες τις λαϊκές και αντικληρικές μου αντιλήψεις, παρ’ όλο τον αθεϊσμό μου, είμαι τόσο διαποτισμένη από τον Καθολικό πολιτισμό, ώστε αυτός να είναι αναπόσπαστο μέρος του γραπτού και προφορικού μου λόγου. Μα τον Θεό, για όνομα του Θεού, προς Θεού, δόξα τω Θεώ, Θεέ και Κύριε, Παναγία μου, έλα Παναγία μου, Χριστέ και Παναγιά μου, στην ευχή του Χριστού. Χριστέ μου… Τέτοιες εκφράσεις μου έρχονται τόσο αυθόρμητα, που δε συνειδητοποιώ ότι τις λέω ή ότι τις γράφω. Και να σας τα πω όλα; Παρ’ όλο που ποτέ δε συγχώρεσα την Καθολική Εκκλησία για τα αίσχη που μου επέβαλε, με πρωταρχικό εκείνο της γ…..ς Ιεράς Εξέτασης που τον δέκατο έβδομο αιώνα έκαψε ζωντανή την προγιαγιά μου Ιλντεμπράντα, την κακόμοιρη την Ιλντεμπράντα, παρ’ όλ’ αυτά, οι μελωδίες από τις καμπάνες συνεχίζουν να γλυκαίνουν την καρδιά μου. Μου αρέσουν.

Επίσης, μ’ αρέσουν όλες αυτές οι όμορφες αγιογραφίες με τον Χριστό, την Παναγία και τους Αγίους. Είμαι μάλιστα συλλέκτρια παλαιών εικονισμάτων. Επίσης, μου αρέσουν τα αβαεία και τα μοναστήρια και τα περιβόλια τους. Μου δημιουργούν μια ακαταμάχητη αίσθηση γαλήνης και συχνά ζηλεύω αυτούς που μένουν σ’ αυτά. Και, εν τέλει, ας το παραδεχτούμε: οι καθεδρικοί ναοί μας είναι πιο όμορφοι από τα τζαμιά, τις συναγωγές, τους βουδιστικούς ναούς και τις άχρωμες εκκλησίες των Διαμαρτυρομένων. …. Όλ’ αυτά τα συμβολικά στολίδια που ανήκαν στη δική μου ζωή. Στον δικό μου πολιτισμό. Ξέρετε, στον κήπο του εξοχικού σπιτιού μου στην Τοσκάνη, υπάρχει ένα μικρό, παλιό ξωκλήσι. Δυστυχώς, είναι πάντοτε κλειστό. Από τότε που πέθανε η μητέρα μου, κανείς δεν το φροντίζει. Κάθε φορά που επιστρέφω στην πατρίδα, πηγαίνω και το ανοίγω. Ξεσκονίζω την Αγία Τράπεζα, προσέχω να μην έχουν κάνει φωλιές τα ποντίκια ή να μην έχουν φάει καμιά σελίδα από τη Σύνοψη. 

 

Και, παρά τον λαϊκισμό μου, τον αθεϊσμό μου, εκεί μέσα νιώθω άνετα. Παρά τις αντικληρικές απόψεις μου, εκεί μέσα νιώθω γαλήνη. (Και βάζω στοίχημα ότι οι περισσότεροι Ιταλοί θα εκμυστηρεύονταν το ίδιο πράγμα. Σε μένα το έχει εκμυστηρευτεί, Θεέ και Κύριε, ο ίδιος ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ, ο Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας, ο άνθρωπος που εισήγαγε τον ιστορικό συμβιβασμό μεταξύ μαρξιστών και καθολικών…).

Για όνομα του Θεού, για άλλη μια φορά, αυτό που θέλω να πω είναι ότι εμείς oι Ιταλοί δεν βρισκόμαστε στην ίδια θέση με τους Αμερικανούς. Δεν είμαστε ένα χωνευτήρι πολλών και διάφορων ειδών, δεν είμαστε ένα μωσαϊκό από ανομοιομορφίες, συγκολλημένες μονάχα με μια υπηκοότητα.Εννοώ ότι ακριβώς επειδή η πολιτιστική μας ταυτότητα είναι ήδη προσδιορισμένη από τη χιλιόχρονη ιστορία μας, δεν μπορούμε ν’ αντέξουμε ένα κύμα μεταναστών που δεν έχουν καμιά σχέση μ’ εμάς… Και που δε θέλουν να γίνουν σαν εμάς, να απορροφηθούν από εμάς. Αντίθετα, μάλιστα, θέλουν να μας απορροφήσουν εκείνοι. Θέλουν ν’ αλλάξουν τις αρχές μας, τις αξίες μας, την ταυτότητά μας, τον τρόπο ζωής μας. Και στο μεταξύ, μας αναστατώνουν με την οπισθοδρομική άγνοιά τους, με την οπισθοδρομική μισαλλοδοξία τους, με την οπισθοδρομική θρησκεία τους. Αυτό που εννοώ είναι ότι στον δικό μας πολιτισμό δεν υπάρχει χώρος για μουεζίνηδες και μιναρέδες, για ψευτο-εγκράτειες, για το ταπεινωτικό τσαντόρ, για την εξευτελιστική μπούρκα. Ακόμη κι αν υπήρχε χώρος γι’ αυτούς τους ανθρώπους, εγώ δεν θα τους τον παραχωρούσα.Γιατί θα ήταν σαν να έσβηνα την ταυτότητά μας, σαν να εκμηδένιζα τα επιτεύγματά μας. Θα ήταν σαν να έφτυνα κατάμουτρα την ελευθερία την οποία κερδίσαμε, τον πολιτισμό που έχουμε αναπτύξει, την ευημερία που έχουμε αποκτήσει. Θα ήταν σα να ξεπουλούσα τη χώρα μου, την πατρίδα μου. Κι η χώρα μου, η πατρίδα μου δεν είναι προς πώληση.

 

* Η Οριάνα Φαλάτσι (Oriana Fallaci: 1929 – 2006), η Ιταλίδα δημοσιογράφος, πολεμική ανταποκρίτρια και συγγραφέας, είναι γνωστή στην Ελλάδα για την σχέση της με τον Αλέκο Παναγούλη και για το πολυδιαβασμένο βιβλίο της «Γράμμα σε Ένα Παιδί που Δεν Γεννήθηκε Ποτέ». Το πιο επιτυχημένο όμως εμπορικά βιβλίο της, είναι το “The Rage and The Pride” («H Οργή και η Περηφάνεια», εκδόσεις Γκοβόστης 2003), που εκδόθηκε λίγο μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Το βιβλίο συγκέντρωσε τα πυρά των κριτικών με το σκεπτικό ότι προκαλεί το «μίσος εναντίον των μουσουλμάνων». Το επόμενο και τελευταίο της βιβλίο ήταν το “The Force of Reason” (“La Forza della Ragione”) δηλ. «Η Δύναμη της Λογικής» που έγινε και αυτό best seller. Εκεί η Φαλάτσι γράφει πως τρομοκράτες έχουν σκοτώσει 6.000 ανθρώπους τα 20 τελευταία χρόνια στο όνομα του Κορανίου και πως η ισλαμική πίστη σπέρνει μίσος αντί αγάπης και σκλαβιά αντί ελευθερίας.