ΙΣΛΑΜ – Ο ΑΒΟΛΟΣ ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΠΙΣΤΟΥ…

 

1. Συγκλονιστική επιστολή Τούρκου «αποστάτη»: Καταστρέψτε μας, για να σωθεί η ανθρωπότητα!

Του Serkan Engin

Είμαι ένας άθεος συγγραφέας και ποιητής, έζησα για 23 χρόνια από τη γέννησή μου ως Σουνίτης και σήμερα εξακολουθώ να ζω σε μια μουσουλμανική χώρα, την Τουρκία.

Οι γονείς μου και όλοι οι συγγενείς μου είναι ακόμα Μουσουλμάνοι. Επομένως, η κριτική μου για το Ισλάμ προέρχεται από ιδία γνώση.

Πρώτα απ “όλα, θα πρέπει να γνωρίζετε ότι για το Ισλάμ εάν είστε «αμύητος», μη-μουσουλμάνος, για παράδειγμα Χριστιανός, άθεος, βουδιστής, Εβραίος ή οτιδήποτε άλλο, όλοι οι μουσουλμάνοι έχουν το «δικαίωμα» να σας σκοτώσουν και να σας βιάσουν, να αρπάξουν την περιουσία σας, τη χώρα σας, τη γη, τα χρήματα και οτιδήποτε άλλο.

Παίρνουν αυτό το «δικαίωμα» από το βιβλίο της πίστης τους, το Κοράνι. Με άλλα λόγια, παίρνουν αυτό το «δικαίωμα» από τον πυρήνα της πίστης τους, από τη θεολογία του Ισλάμ.

Ενδεικτικά, μερικά παραδείγματα με στίχους από το Κοράνιο:

-Αυτός ο στίχος του Κορανίου αναφέρεται σε «όλους τους μη μουσουλμάνους», σε όλους τους «αιρετικούς» – Χριστιανούς, Βουδιστές, άθεους, Εβραίους κλπ., οι οποίοι θεωρείται ότι «διεξάγουν πόλεμο εναντίον του Αλλάχ και του Αγγελιαφόρου του Μωάμεθ»
Surat Al-Ma’idah (5.33)

«Και πράγματι, η τιμωρία εκείνων που πολεμούν τον Αλλάχ και τον Αγγελιαφόρο του και διαβιούν στη γη άσχημα είναι να εκτελούνται ή να σταυρώνονται ή να κόβονται τα χέρια και τα πόδια τους αντίπλευρα, ή να εξορίζονται από αυτή τη γη. Αυτοί έχουν την ατίμωση στον κόσμο αυτό και τους περιμένει στον άλλο κόσμο μεγάλη τιμωρία».

-Αυτός ο στίχος του Κορανίου αναφέρεται στην εντολή θανάτωσης όλων των ανθρώπων που εγκατέλειψαν το Ισλάμ, των αποστατών:
Surat An-Nisa »(4,89)

«Θα επιθυμούσαν να μην πιστέψετε όπως κι εκείνοι, ώστε να είστε ίδιοι με αυτούς. Μην τους θεωρείτε φίλους ώσπου να εγκαταλειφθεί η απιστία τους. Αν όμως επιστρέψουν στην απιστία, τότε συλλάβετέ τους και σκοτώστε τους, όπου κι αν τους βρείτε. Και μην παίρνετε από αυτούς ούτε φίλους ούτε βοηθούς».

Παρατηρήστε την τρέχουσα κατάσταση στη Συρία. Πώς μπορούν οι ισλαμιστές τρομοκράτες να σφάζουν Αλεβίτες ή να βιάζουν Χριστιανές τόσο εύκολα;

Μπορούν επειδή παίρνουν αυτό το «δικαίωμα» από την πίστη τους και πιστεύουν ότι θα πάνε στο παράδεισο με αυτές τις αποτρόπαιες ενέργειες εναντίον των «αμύητων», εναντίον όσων βρίσκονται εκτός του Ισλάμ, όσων δεν πιστεύουν στα ίδια θρησκευτικά δόγματα – με άλλα λόγια, όσων, σύμφωνα με την πίστη τους, είναι «αιρετικοί».

Μερικοί μουσουλμάνοι ισχυρίζονται ότι «αυτοί δεν είναι οι πραγματικοί μουσουλμάνοι». Αυτό είναι ένα μεγάλο ψέμα! Αυτό είναι το αληθινό Ισλάμ, επειδή όλες αυτές οι φρικτές ενέργειες είναι σύμφωνες με τις εντολές του Κορανίου.

Έχετε ακούσει πολλές φορές ότι «το Ισλάμ είναι μια ανεκτική θρησκεία».

Αυτό είναι το μεγαλύτερο ψέμα που μπορείτε να ακούσετε σε όλο τον κόσμο και αυτό το ψέμα χρησιμοποιείται ως μάσκα για να κρύψει το φοβερό πρόσωπο του Ισλάμ.

Δεν υπάρχει ΚΑΜΙΑ διαφορά μεταξύ του Ισλάμ και του ισλαμισμού. Αυτό είναι το βασικό λάθος που κάνει ο σύγχρονος κόσμος για το Ισλάμ.

Δεν υπάρχουν διαφορές μεταξύ του Ισλάμ και του ισλαμισμού, είναι το ίδιο πράγμα και έχουν το ίδιο περιεχόμενο. Αυτός ο διαχωρισμός είναι μονάχα μια απλή ψευδαίσθηση, και χρησιμοποιείται από τους μουσουλμάνους για να κρύψουν το ωμό, απεχθές, καταπιεστικό, δολοφονικό, γενοκτονικό πρόσωπο του Ισλάμ.

Η ισλαμική θεολογία βασίζεται στους στίχους του Κορανίου και στα Χαντίθ. Χαντίθ είναι τα λόγια και οι πράξεις του προφήτη Μωάμεθ και όλοι οι Μουσουλμάνοι οφείλουν να ακολουθούν τα λόγια και τις πράξεις παράλληλα με τις εντολές του Κορανίου.

Για παράδειγμα, θα πρέπει να αφοδεύουν όπως αφόδευε ο Μωάμεθ, θα πρέπει να καθαρίζονται όπως έκανε εκείνος ή σε περίοδο πολέμου θα πρέπει να βιάζουν και να υποδουλώνουν μία «αιρετική» γυναίκα όπως έκανε και ο Μωάμεθ ή να βασανίζουν τον εχθρό για να μάθουν που είναι κρυμμένοι οι θησαυροί του, όπως έκανε και ο Μωάμεθ.

ΠΡΕΠΕΙ να κόβουν το χέρι του κλέφτη, όπως έκανε ο Μωάμεθ, και όχι να τον τιμωρούν με ποινή φυλάκισης, όπως επιβάλλουν οι σύγχρονες νομοθεσίες.

Θα πρέπει να λιθοβολήσουν μια γυναίκα μέχρι θανάτου, όπως έκανε ο Μωάμεθ, επειδή συνήψε σεξουαλικές σχέσεις, παραβιάζοντας τους κανόνες του Ισλάμ, ενώ ο σύντροφός της θα πρέπει μόνο να μαστιγωθεί εκατό φορές.

Εάν είστε μουσουλμάνος δεν μπορείτε ποτέ να «απελευθερώσετε» τις γυναίκες, σκεπτόμενος ότι η σεξουαλική τους δράση αφορά εκείνες προσωπικά και την ελευθερία τους να επιλέγουν το σύντροφό τους, όπως επιτάσσουν οι σύγχρονοι νόμοι.

Θα πρέπει οπωσδήποτε να εφαρμόσετε τις τιμωρίες του Μωάμεθ, όπως το λιθοβολισμό της γυναίκας μέχρι θανάτου και το μαστίγωμα του συντρόφου της, αν θέλετε να είστε ένας καλός μουσουλμάνος.

Θα πρέπει να σκοτώσετε αυτόν που αποστάτησε από το Ισλάμ, όπως έκανε και ο Μωάμεθ. Δεν μπορείτε να πείτε ότι «αυτό είναι δική του επιλογή και έχει την ελευθερία της σκέψης και της πίστης», επειδή είναι εντολή του Κορανίου το να πρέπει να σκοτώσετε τους αποστάτες.

Θα πρέπει να σκοτώσετε όλους τους ομοφυλόφιλους, σύμφωνα με τις διαταγές του Ισλάμ. Κανένας μουσουλμάνος δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι ο σεξουαλικός του προσανατολισμός είναι δικό του δικαίωμα.

Έχετε το «δικαίωμα» να παντρευτείτε ένα μικρό κορίτσι 9 ετών, όπως έκανε και ο Μωάμεθ. Με άλλα λόγια, στο Ισλάμ μπορείτε νόμιμα να βιάσετε ένα μικρό παιδί, να την κάνετε σκλάβα του σεξ, καθώς και σκλάβα μέχρι το τέλος της ζωής της.

Μπορείτε να μείνετε δίπλα στο σώμα της νεκρής γυναίκας σας για 6 ώρες, όπως έκανε και ο Μωάμεθ. Με άλλα λόγια, μπορείτε να βιάσετε το νεκρό σώμα της γυναίκας σας για 6 ώρες μετά το θάνατό της.

Αυτό είναι το Ισλάμ … Αυτή είναι η «ανεκτική θρησκεία» … Αυτός είναι ο σωστός τρόπος για τον Παράδεισο … Αυτές είναι οι εντολές του Αλλάχ … Αυτές είναι οι ενέργειες του Μωάμεθ …

Μπορείτε εύκολα να διαπιστώσετε πόσο πολιτισμένες είναι οι μουσουλμανικές χώρες του κόσμου, λόγω του Ισλάμ, όπως το Αφγανιστάν, η Νιγηρία, η Τουρκία, το Ιράν, το Σουδάν κ.α.

Μπορείτε να καταλάβετε πόσο έχουν συμβάλει (οι μουσουλμανικές χώρες) στην ιστορία της φιλοσοφίας, της τέχνης, της επιστήμης.

Μπορείτε να αντιληφθείτε πόσο σεβασμό τρέφουν για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα δικαιώματα των γυναικών, τα δικαιώματα των παιδιών, την ελευθερία της έκφρασης και της σκέψης, την ελευθερία του τύπου, την ελευθερία της πίστης, κ.λπ.

Το πρώτο κύμα γενοκτονιών του 20ου αιώνα, -οι Γενοκτονίες των Αρμενίων, των Ασσυρίων και των Ελλήνων του Πόντου-, διαπράχθηκε από τον τουρκικό και τον κουρδικό λαό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της νέας Τουρκικής Δημοκρατίας, ελέω των «δικαιωμάτων» που απορρέουν από το Ισλάμ: των «δικαιωμάτων» για τη θανάτωση και το βιασμό των μη μουσουλμάνων, την υποδούλωση των γυναικών τους και των μικρών κοριτσιών ως σκλάβων του σεξ, αλλά και οικιακών σκλάβων, την αρπαγή των χρημάτων, των σπιτιών και των περιουσιών τους.

Η «Επιτροπή για την Ένωση και την Πρόοδο» (ΕΕΠ – CUP) (Τουρκικά: Ittihat ve Terakki Cemiyeti) βασίστηκε στον τουρκικό εθνικισμό και χρησιμοποίησε εύκολα τον τουρκικό και τον κουρδικό λαό για αυτές τις γενοκτονίες, λόγω του περιεχομένου της ισλαμικής θρησκείας για τους μη μουσουλμάνους. Όλοι οι Τούρκοι και οι Κούρδοι μουσουλμάνοι πίστευαν ότι θα πάνε στο παράδεισο, αν σκότωναν περισσότερους «άπιστους», όπως ακριβώς και οι σημερινοί ισλαμιστές τρομοκράτες.

Οι υπεύθυνοι του δεύτερου κύματος γενοκτονιών του 20ου αιώνα ήταν οι Ναζί, όπως γνωρίζετε. Χρησιμοποίησαν τις γενοκτονίες των Τούρκων ως παράδειγμα.

Ως γνωστόν, ο Αδόλφος Χίτλερ ενώ συζητούσε με τους στρατιωτικούς διοικητές του για την αντίδραση του κόσμου στις γενοκτονίες που σχεδίαζαν να διαπράξουν, τους είπε: «Εξάλλου ποιος μιλάει σήμερα για την εξόντωση των Αρμενίων;».

Στις αρχές του ’30 ο Ναζισμός θεωρούνταν μια νόμιμη και αξιοσέβαστη ιδεολογία, αργότερα κατάλαβαν όλοι πόσο επικίνδυνος ήταν. Εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας του ναζισμού και σήμερα η υποστήριξή του είναι παράνομη σε κάθε πολιτισμένη χώρα.

Η προπαγάνδα για το ναζισμό είναι παράνομη. Σήμερα, ο ναζισμός δεν θεωρείται εναλλακτικός τρόπος σκέψης και δεν υπάγεται στην ελευθερία της σκέψης και της έκφρασης.

Όπως εξήγησα λεπτομερώς παραπάνω, το Ισλάμ παραβιάζει τους σύγχρονους νόμους για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ενώ το περιεχόμενό του είναι πολύ πιο επικίνδυνο από αυτό του Ναζισμού.

Το Ισλάμ δεν είναι μια εναλλακτική στο θέμα της πίστης, είναι απλά ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και οποιοδήποτε έγκλημα δεν μπορεί να μένει «ατιμώρητο» στον σύγχρονο κόσμο μας.

Επομένως, το Ισλάμ πρέπει να κηρυχθεί παράνομο σε όλο τον κόσμο, όπως ο ναζισμός, λόγω του περιεχομένου και των εντολών του που παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Όλες οι δράσεις του Ισλάμ πρέπει να απαγορευθούν και οι προπαγανδιστές του να κριθούν ένοχοι για ηθική αυτουργία σε δολοφονίες, βιασμούς, αρπαγές και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Σε αντίθετη περίπτωση, όταν οι ισλαμιστές αποκτήσουν περισσότερη δύναμη, ο κόσμος θα βιώσει μια απίστευτη τραγωδία, ανάλογη με εκείνη που έζησε εξαιτίας του ναζισμού.

  2. Θέμα: Προώθηση: Ο άβολος ορισμός του απίστου...

  Μου άρεσε αυτό, γιατί είναι μια πραγματικά αληθινή ιστορία που πολύ σωστά αναλύει μια διαστρεβλωμένη αντίληψη που ακόμη και το ίδιο το Ισλάμ έχει αποτύχει στην κατανόηση της. Αποφασίστε ότι νομίζετε, αφήνοντας τον παράγοντα «φόβο» στην άκρη. Διότι πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να συνυπάρξουμε σ' αυτόν τον Πλανήτη.
Με την ίδρυση Μουσουλμανικών σχολείων αναρωτιέται κανείς πώς τα παιδιά των μουσουλμάνων θα αποκτήσουν τις αξίες μας και θα είναι σε θέση να ενταχθούν με επιτυχία στην κοινωνία μας.
Το περιστατικό συνέβη στο Λονδίνο.
Ο Άβολος Ορισμός για έναν "Άπιστο".

ΓΕΓΟΝΟΣ: Το Ισλάμ είναι η ταχύτερη αναπτυσσόμενη θρησκεία στην Βρετανία
Τον περασμένο μήνα παρακολούθησα την ετήσια συνέλευση για την διατήρηση/ανανέωση της αδείας μου στην ασφάλεια υπηρεσίας των φυλακών.
Έγιναν παρουσιάσεις από τρεις ομιλητές, για τις τρεις θρησκείες, την Ρωμαιοκαθολική, την Προτεσταντική και την Μουσουλμανική, οι οποίοι εξήγησαν τις πεποιθήσεις τους.
Ενδιαφέρθηκα ιδιαίτερα σε ότι ο Ισλαμιστής Ιμάμης είχε να πει σχετικά με τις βάσεις του Ισλάμ, μαζί με την παρουσίαση βίντεο.
Μετά τις παρουσιάσεις, ήλθε η ώρα των ερωτήσεων. Απευθύνθηκα προς τον Ιμάμη και τον ρώτησα: «Διορθώστε με αν κάνω λάθος, αλλά καταλαβαίνω ότι οι περισσότεροι ιμάμηδες και κληρικοί του Ισλάμ έχουν δηλώσει έναν ιερό πόλεμο εναντίων των άπιστων του κόσμου και ότι με τη δολοφονία ενός άπιστου, (η οποία είναι μια εντολή προς όλους τους Μουσουλμάνους) έχουν εξασφαλίσει την πρόκρισή τους στον Παράδεισο. Αν αυτή είναι η περίπτωση, μπορείτε να μου δώσετε τον ορισμό του άπιστου;
Δεν υπήρξε διαφωνία με τη δήλωσή μου και, χωρίς δισταγμό μου απάντησε, «αυτοί που δεν πιστεύουν!»
Του ανταπάντησα, «Επιτρέψτε μου λοιπόν για να σιγουρευτώ, ότι σωστά αντιλήφτηκα την απάντηση σας: Όλοι οι οπαδοί του Αλλάχ έχουν εντολή να σκοτώσουν όλους όσοι δεν είναι οπαδοί του Αλλάχ, ώστε να μπορέσουν να έχουν μια θέση στον Παράδεισο. Είναι σωστό αυτό;»
Η έκφραση στο πρόσωπό του Ιμάμη άλλαξε από αυτήν της εξουσίας με εκείνη ενός μικρού αγοριού που μόλις πιάστηκε με το χέρι του στο κουτί με τα μπισκότα.
Εκείνος ντροπαλά απάντησε, «Ναι».
Στη συνέχεια δήλωσα: «Λοιπόν, έχω ένα πραγματικό πρόβλημα προσπαθώντας να φανταστώ τον Πάπα Βενέδικτο να διατάζει όλους τους Καθολικούς ν' αρχίσουν να σκοτώνουν Μουσουλμάνους, ή τον Αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπουρι να παροτρύνει όλους τους Προτεστάντες να κάνουν το ίδιο, προκειμένου να τους εξασφαλίσουν μια θέση στον Παράδεισο!»
Ο Ιμάμης ήταν άφωνος!
Και συνέχισα: «Έχω επίσης ένα πρόβλημα με το να είμαι « φίλος» σας όταν εσείς και οι κληρικοί αδελφοί σας λέτε στους οπαδούς σας να με σκοτώσουν! Επιτρέψτε μου να σας θέσω ένα ερώτημα. Θα διαλέγατε τον Αλλάχ σας, που σας λέει να με σκοτώσετε για να μπορέσετε να πάτε στον Παράδεισο, ή τον Ιησού μου που μου λέει να σας αγαπώ γιατί θα με πάρει στον Παράδεισο και θέλει να είστε και εσείς μαζί μου;»
Θα μπορούσατε να είχατε ακούσει μια καρφίτσα που πέφτει καθώς ο ιμάμης έμεινε άφωνος.
Περιττό να πούμε ότι, οι διοργανωτές του σεμιναρίου της «Διαφοροποιήσεως» δεν ήταν ευχαριστημένοι με τον τρόπο που αποκαλύφθηκε η αλήθεια και το πιστεύω των μουσουλμάνων.
Μέσα σε είκοσι χρόνια, θα υπάρχουν αρκετοί μουσουλμάνοι ψηφοφόροι στο Ηνωμένο Βασίλειο για να εκλέξουν μια κυβέρνηση της αρεσκείας τους, που θα είναι συμβατή με τον νόμο της Σαρίας.
Ο καθένας στον ΚΟΣΜΟ πρέπει και απαιτείται να το διαβάσει, αλλά με την τρέχουσα πολιτική παράλυση, το ανεκτικό σύστημα της δικαιοσύνης, τα φιλελεύθερα μέσα ενημέρωσης και με την επικρατούσα 'τρελή πολιτική ορθότητα', δεν υπάρχει περίπτωσης αυτό το κείμενο να γίνει ευρέως γνωστό.

John Harrison MBE. MIDSc/prosdokian

 

‘’Γιατί η Βρετανία θέλει τα Γλυπτά του Παρθενώνα’’

Χρήστος Ιακώβου

Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών

Η κίνηση του Βρετανικού Μουσείου να δανείσει ένα μέρος των μαρμάρων του Παρθενώνα σε μουσείο της Ρωσίας έφερε εκ νέου στην επιφάνεια το γνωστό θέμα της επιστροφής των μαρμάρων στην Ελλάδα. Τα Γλυπτά μετεφέρθησαν στο Βρετανικό Μουσείο στις αρχές του 19^ου αιώνα από τον τότε πρέσβη της Βρετανίας στην Κωνσταντινούπολη και τοποθετήθησαν ως μουσειακό έκθεμα το 1936. Η στερεότυπη απάντηση που δίδει κατά καιρούς το Βρετανικό Μουσείο ότι δεν προτίθεται να παραχωρήσει την κυριότητα των Γλυπτών στο Ελληνικό κράτος, πέραν της πολιτικής διάστασης του θέματος που δημιουργείται, αποκαλύπτει ένα βαθύτερο φιλοσοφικό πρόβλημα σε σχέση με τον ρόλο που παίζει το Βρετανικό Μουσείο τόσο για τον τρόπο που αποδίδει ταυτότητα στην Βρετανία όσο και για τον τρόπο που χρησιμοποιείται το «άλλο» για να προσδιορίζει την Βρετανική «υπεροχή».

Το Βρετανικό Μουσείο αποκρυσταλλώνει και συμπυκνώνει, με πολιτιστική διάσταση, ό,τι ήταν η Βρετανία στο απόγειό της ως αποικιοκρατική δύναμη. Πολλές από τις αρχαιότητες που εκτίθενται δεν δωρίστηκαν αλλά εκλάπησαν για να εκτεθούν αργότερα στο Μουσείο και να αποτελούν σήμερα εργαλεία υπόμνησης και προβολής της δυτικής «ανωτερότητας», μία αντίληψη η οποία εξυφάνθη στους αιώνες της αυτοκρατορικής αποικιοκρατίας. Από αυτή την άποψη το Βρετανικό Μουσείο ως τρόπος σκέψης και ως θεσμός πολιτιστικής έκφανσης αποτελεί συστατικό στοιχείο του αυτοκρατορικού τρόπου όρασης του υπολοίπου κόσμου και των αυτοκρατορικών - αποικιοκρατικών μηχανισμών εξουσίας. Με άλλα λόγια το Μουσείο προσφέρει ένα πλαίσιο αξιών, ανάμεσα στις οποίες η αυτοκρατορική ισχύς και εξουσία είναι οι πιο εμφανείς. Ένας απλός επισκέπτης στο Μουσείο δεν θαυμάζει πρωτίστως τα Γλυπτά ως μέρος του κλασσικού Ελληνικού πολιτισμού αλλά θαυμάζει την ικανότητα της Βρετανίας να τα κατέχει, να τα διασώζει και να τα μελετά.        

Η ουσία της Βρετανικής άρνησης να επιστρέψει τα Γλυπτά του Παρθενώνα αναλύεται εντός του άνωθεν πλαισίου ως εξής: η σύγχρονη Ελλάδα δεν μπορεί να εκπροσωπήσει την κλασικό εαυτό της γι' αυτό πρέπει να εκπροσωπηθεί. Το Βρετανικό Μουσείο θεωρεί ότι διεκδικεί το προνόμιο να διατηρεί στη σύγχρονη ευρωπαϊκή μνήμη, μέσω της αυτοκρατορικής - αποικιακής κληρονομιάς και το «φυσικό» ρόλο της πρώην Μεγάλης Βρετανίας, την τεράστια συμβολή στην διατήρηση της κλασικής ευρωπαϊκής κληρονομιάς και να αυτοναγορεύεται σε θεσμό με «συμβολή στην σύγχρονη μάθηση», κάτι που δεν μπορεί να κάνει η σύγχρονη Ελλάδα. Αυτό καλλιεργεί την εντύπωση ότι το Μουσείο, ως δυτικός πολιτιστικός θεσμός ευρίσκεται μονίμως στην υπηρεσία, σχεδόν στις προσταγές, της κλασικής ιστορίας και αρχαιολογίας, του χρόνου και της γεωγραφίας, μετασχηματίζοντας ακατάπαυστα την ζωντανή πραγματικότητα των Γλυπτών σε όργανο ικανοποίησης αυτοκρατορικών συνδρόμων.

Η κλασική Ελλάδα σε αντιδιαστολή προς την Βυζαντινή και νεώτερη εκδοχή του ελληνισμού αποτελεί δυτικοευρωπαϊκή επινόηση και από την εποχή της αποικιοκρατίας ο αρχαιοελληνικός πλούτος υπήρξε πάντα ένα θέλγητρο  ρομαντισμού και σημείο αναφοράς για την Ευρωπαϊκή κουλτούρα.

Η κλασσική Ελλάδα στην δυτική πνευματική παράδοση ερευνάται, διδάσκεται και εκφράζεται έτσι με ορισμένους διακριτούς και αναγνωρίσιμους τρόπους ούτως ώστε να δίδει νόημα και αξία στη Δύση. Η κλασσική Ελλάδα, η οποία εμφανίζεται στο Βρετανικό Μουσείο είναι ουσιαστικά ένα σύστημα αναπαραστάσεων προσδιοριζόμενο από ένα σύνολο  δυνάμεων οι οποίες την φέρνουν μέσα τα όρια της δυτικής γνώσης, της δυτικής συνείδησης και αργότερα της δυτικής αυτοκρατορίας.

Η Βρετανία έχει ανάγκη την κλασική Ελλάδα γιατί την παρουσιάζει περισσότερο ως ένα εταίρο που ελευθερώνει το πνεύμα από τη στείρα εξειδίκευση και ανακουφίζει την κατάθλιψη ενός μονομερούς πνευματικού λόγου και μιας εθνικιστικής αυτοεπικέντρωσης. Κατά βάθος, μέσα από την βρετανική πολιτική άρνηση επιστροφής των Γλυπτών προβάλλει η ισχυρή αίσθηση ότι τα Γλυπτά του Παρθενώνα είναι περισσότερο μέρος της Βρετανικής αυτοκρατορικής ταυτότητάς παρά της σύγχρονης Ελλάδας.

Πραγματικά αναρωτιέμαι, πόσο πολιτιστικό δυναμισμό μπορεί να διαθέτει ένα κράτος όταν προσπαθεί με πολιτικά μέσα να διατηρεί την χαμένη αυτοκρατορική του αξιοπιστία διεθνώς μέσω των μαγικών εικόνων που παρέχει ο σφετερισμός αρχαιοτήτων, οι οποίες ανήκουν σε ένα άλλο πολιτισμό. Η Βρετανία μπορεί να παραμένει όσο θέλει ιδιοκτήτης των Γλυπτών του Παρθενώνα, ποτέ όμως δεν θα μπορέσει να γίνει η πατρίδα τους. Οι Βρετανοί μπορεί να θαυμάζουν τα Γλυπτά του Παρθενώνα, πότε όμως δεν θα δακρύσουν από υπερηφάνεια, όπως κάνουμε εμείς οι Έλληνες όταν τα αντικρίζουμε.   

 

 

 ΓΟΝΙΔΙΑΚΗ Η ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΦΘΟΡΑ

Γονιδιακή κινδυνεύει να γίνει η σχέση του Έλληνα με την διαφθορά σύμφωνα με τον Εθνικό Συντονιστή για την Καταπολέμηση της Διαφθοράς Ιωάννη Τέντε, ο οποίος τόνισε ότι «οι Έλληνες έχουν μια ιδιότυπη κουλτούρα ανοχής» σε αυτή.

Κατά τη διάρκεια εκδήλωσης που πραγματοποιήθηκε στο Πολεμικό Μουσείο επ΄ ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας κατά της Διαφθοράς με θέμα: «Τα σύγχρονα Μέσα Επικοινωνίας στη διαχείριση της διαφθοράς» ο κ. Τέντες, μεταξύ των άλλων, επισήμανε ότι «δεν φταίει ο πολίτης, ο οποίος αισθάνεται ανυπεράσπιστος και αντιμετωπίζει το φαινόμενο μοιρολατρικά» και επεσήμανε την ανάγκη αλλαγής νοοτροπίας αλλά και συμπεριφοράς ως προς τα φαινόμενο της διαφθοράς.

«Πρέπει να πιστέψουν οι πολίτες ότι υπάρχει ελπίδα. Πρέπει να αλλάξουμε και να μετατρέψουμε την παθητική στάση σε ενεργητική. Πρέπει να δώσουμε κίνητρα στους πολίτες και να τους ενθαρρύνουμε να καταγγέλλουν τη διαφθορά» πρόσθεσε.

Σε άλλο σημείο της ομιλίας του ο κ. Τέντες ανέφερε ότι τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης πρέπει «να πληροφορούν τον πολίτη για τη διαφθορά, να συντελέσουν στην αλλαγή κουλτούρας του, να αφυπνίσουν τους πολίτες αλλά και να αποκαλύπτουν περιστατικά διαφθοράς».

Ο γενικός γραμματέας Διαφάνειας του υπουργείου Δικαιοσύνης Γ. Σούρλας, αναφέρθηκε στην ανάγκη να «τεθεί τέρμα στο καθεστώς ανομίας και αδιαφάνειας στη λειτουργία των Μέσων Ενημέρωσης», όπως διαπιστώνει στο πόρισμά της η Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής.

Επίσης, ο κ. Σούρλας ανέφερε ότι πρέπει «να τεθεί τέρμα σε μια εικοσάχρονη εκκρεμότητα - παγκόσμια πρωτοτυπία- σχετικά με τη νομιμότητα λειτουργίας των Ραδιοτηλεοπτικών Σταθμών, προσθέτοντας ότι δεν λειτουργεί το τμήματος ελέγχου και διαφάνειας των ΜΜΕ του ΕΣΡ.

Ακόμη, ο κ. Σούρλας ανέφερε ότι «δεν διενεργείται οικονομικός έλεγχος στις επιχειρήσεις των Μέσων Ενημέρωσης, λόγω του ότι εδώ και δεκαεννέα χρόνια δεν εκδόθηκε υπουργική απόφαση που να καθορίζει τις αμοιβές των ελεγκτών!».

Στην ημερίδα ομιλητές ήταν ο καθηγητής Εγκληματολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Γιάννης Πανούσης, ο λέκτορας του Ποινικού Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Δημήτρης Ζιούβας, ο διευθυντής της δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος της ΕΛΑΣ Μανώλης Σφακιανάκης καθώς και ο αστυνόμος ειδικών καθηκόντων στην διεύθυνση δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος Ιωάννης Μακρυπούλιας.

 

ΓΑΠ – ΑΝΤΙ ΝΑ ΟΔΗΓΗΘΕΙ ΣΤΗΝ ΚΡΕΜΑΛΑ ΚΑΝΕΙ ΚΟΜΜΑ

Επιστρέφει δριμύτερος και ετοιμάζεται να δημιουργήσει νέο κόμμα - Το ΠΑΣΟΚ σε διάσπαση

Σφήνα στις ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις μπαίνει ο Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος -παρά τη βίαιη αποπομπή του από την κυβέρνηση το 2011- επιστρέφει δριμύτερος και ετοιμάζεται να δημιουργήσει νέο κόμμα.

Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας διάσπασης

Είχε προετοιμάσει το κλίμα από καιρό ο πρώην πρωθυπουργός. Δεν συμμετείχε στις διαδικασίες μεταμόρφωσης του ΠΑΣΟΚ σε «Ελιά», δεν στήριξε τον Ευάγγελο Βενιζέλο στις ευρωεκλογές και διεμήνυσε πρόσφατα ότι διαφωνεί με την αλλαγή του ΠΑΣΟΚ σε Δημοκρατική Παράταξη αλλά και ότι δεν θα είναι υποψήφιος στα ψηφοδέλτιά του.

Σήμερα, ο Γιώργος Παπανδρέου έκανε το μεγάλο βήμα: Με δήλωση-βόμβα κατακεραυνώνει την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση και προαναγγέλλει, ουσιαστικά, την ίδρυση νέου κόμματος, εφόσον δεν υπάρξει συναινετική εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή.

Πότε ελήφθη η απόφαση

Ο Παπανδρέου, αφού επί δύο χρόνια περιηγήθηκε σε συνέδρια δίνοντας διαλέξεις, από πέρυσι το καλοκαίρι στόχευσε στο εσωτερικό της χώρας. Εγκαταστάθηκε στο Ιδρυμα Παπανδρέου και συνομιλούσε καθημερινά με συνεργάτες του, βουλευτές και στελέχη ανά την Ελλάδα.

Η τελική απόφαση ελήφθη την Τρίτη, σε μυστική σύσκεψη στο Ιδρυμα Ανδρέα Παπανδρέου, στην οποία συμμετείχαν οι Φίλιππος Σαχινίδης, Θάνος Μωραΐτης, Ρεγγίνα Βάρτζελη, Γιώργος Πεταλωτής, Γιώργος Πετρουλάκης, Γιώργος Ελενόπουλος. Εκεί, παρά τις επιφυλάξεις ορισμένων, φάνηκε ότι είναι έτοιμος για το μεγάλο βήμα.

«Είναι ειλημμένη η απόφαση. Το θέμα είναι ο χρόνος που θα εκδηλωθεί: Πριν από τις 29 Δεκεμβρίου ή μετά», έλεγαν στο iefimerida.gr στελέχη που συμμετείχαν στη σύσκεψη. Στο επιτελείο Παπανδρέου μετέχουν ήδη οι Φίλιππος Πετσάλνικος, Σωκράτης Ξυνίδης, Ρεγγίνα Βάρτζελη, Νίκος Αθανασάκης, Γιώργος Ελενόπουλος και Γιώργος Πετρουλάκης.

Ποιοι θα συμμετάσχουν

Η κίνηση Παπανδρέου προκαλεί αλυσιδωτούς προβληματισμούς και αντιδράσεις στον ευρύτερο χώρο. Οι νυν «παπανδρεϊκοί» βουλευτές (Φ. Σαχινίδης, Θ. Μωραΐτης, Συμεών Κεδίκογλου) πρέπει να αποφασίσουν αν θα τον ακολουθήσουν στο νέο εγχείρημα. Την ίδια απόφαση καλούνται να πάρουν και όσοι έχουν φύγει/αποστασιοποιηθεί από το ΠΑΣΟΚ (νυν βουλευτές όπως η Θ. Τζάκρη, ο Θ. Παραστατίδης, ο Μ. Μπόλαρης κ.ά.), στελέχη που έχουν αποχωρήσει από το ΠΑΣΟΚ για διαφορετικούς λόγους (Γ. Ραγκούσης, Αννα Διαμαντοπούλου, Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου) και έχουν παραμείνει «κομματικά άστεγα».

Στο εγχείρημα αναμένεται να συμμετάσχουν κομματικά στελέχη όπως ο Μιχάλης Καρχιμάκης και οι «75», η Αριστερή Πρωτοβουλία του Γιώργου Παναγιωτακόπουλου και ολόκληρες νομαρχιακές επιτροπές του ΠΑΣΟΚ (όπως της Κέρκυρας) που αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στο προγραμματιζόμενο συνέδριο της Δημοκρατικής Παράταξης.

Η αντίδραση της Χαριλάου Τρικούπη

«Το ΠΑΣΟΚ λειτουργεί και θα λειτουργεί ως εγγυητής της εθνικής σταθερότητας και θα αντιταχθεί στην πρόκληση πολιτικής σύγχυσης και αβεβαιότητας τόσο πριν όσο και μετά την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Όλοι θα ανταποκριθούμε συνεπώς στο χρέος μας. Αρκεί να το θυμόμαστε και να το υπολογίζουμε σωστά», ήταν το μάλλον λακωνικό σχόλιο του ΠΑΣΟΚ στη δήλωση Παπανδρέου.

Πηγές της Χαρ. Τρικούπη εξηγούσαν ότι η δήλωση -την οποία υπαγόρευσε ο Ευ. Βενιζέλος- σημαίνει ουσιαστικά πως δεν πρόκειται να γίνει κυβέρνηση ειδικού σκοπού, όπως ζητά ο Γ. Παπανδρέου, γι' αυτό και μιλά για πρόκληση πολιτικής σύγχυσης και αβεβαιότητας. Διευκρίνιζαν επίσης ότι στις εκλογές, όποτε κι αν αυτές διεξαχθούν, θα κατέβει το σχήμα ΠΑΣΟΚ-Δημοκρατική Παράταξη, όπως έχουν αποφασίσει τα αρμόδια όργανα του Κινήματος.

Σύμφωνα με κύκλους του γραφείου Βενιζέλου «με την δήλωση αυτή, ο κ. Παπανδρέου είναι σαν να θέτει τον εαυτό του στην διαθεση των γεγονότων για να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης. Δεν διαβλέπουμε κάποια ανταπόκριση. Ολοι γνωριζόμαστε μεταξύ μας και οι μνήμες είναι πολύ νωπές».

Alco: 6% στο κόμμα Παπανδρέου

Αν ο Γιώργος Παπανδρέου κάνει κόμμα, το 6% των πολιτών φέρεται διατεθειμένο να το ψηφίσει, σύμφωνα με γκάλοπ της Alco που δημοσιεύει σήμερα το «Ποντίκι». Μεταξύ εκείνων που δηλώνουν ότι θα το ψήφιζαν είναι και 1 στους 4 σημερινούς ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ. Επίσης, 2 στους 10 σημερινούς οπαδούς του ΠΑΣΟΚ συμφωνούν με την άποψη του πρώην πρωθυπουργού να γίνει Συνέδριο του κόμματος και εκλογή νέου αρχηγού.

Αντίθετα, το 70% των οπαδών του ΠΑΣΟΚ δηλώνει ότι δεν πρόκειται να ψηφίσει νέο κόμμα υπό τον Παπανδρέου και το 42% ότι προτιμά την πρόταση Βενιζέλου για τη δημιουργία της Δημοκρατικής Παράταξης.
Όλα αυτά αφορούν τους πολίτες, οι οποίοι στη συγκεκριμένη δημοσκόπηση δηλώνουν ότι θα ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ στις επόμενες εκλογές - δηλαδή, το 4,7% του συνολικού εκλογικού σώματος.

Στις δημοσκοπήσεις (φανερές ή κρυφές) που έχουν διεξαχθεί για την πιθανότητα ίδρυσης κόμματος από τον Γιώργο Παπανδρέου, η μεν πλευρά των «παπανδρεϊκών» μιλά για ποσοστά «πάνω από το ΠΑΣΟΚ Βενιζέλου», της τάξης του 6-7%, οι δε «βενιζελικοί» εκτιμούν ότι δεν θα πιάσει πάνω από 2%. Υπουργός της κυβέρνησης και μεγαλοστέλεχος του ΠΑΣΟΚ έλεγε, πάντως, στο iefimerida.gr πως «αν κάνει κόμμα ο Παπανδρέου, ούτε εμείς ούτε εκείνος θα περάσουμε το κατώφλι του 3%».

Λοβέρδος: Αν κάνει κόμμα, τελείωσε ο χώρος της Δημοκρατικής Παράταξης

Ο υπουργός Παιδείας Ανδρέας Λοβέρδος σε συνέντευξή του (Real FM) δήλωσε πως αν πάει το ΠΑΣΟΚ διχασμένο στις εκλογές, αυτό θα είναι το τέλος του χώρου. «Δεν νομίζω ότι ο κ. Παπανδρέου θα κάνει αυτή την ενέργεια. Μια τέτοια ενέργεια θα τελείωνε τον χώρο», είπε, απαντώντας στο ενδεχόμενο ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ να κάνει νέο κόμμα.

Πηγή:  iefimerida.gr

 

ΚΥΠΡΙΑΚΟ - 59 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΣΥΝΕΠΕΙΑΣ

Περίληψη διάλεξης 

Χρήστος Ιακώβου

Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ)

59 χρόνια από τις εκθέσεις Νιχάτ Ερίμ

Η γένεση της Τουρκικής Υψηλής Στρατηγικής στο Κυπριακό μέσα από τα απομνημονεύματα του Νιχάτ Ερίμ

«Η Κύπρος απ’ όσα ξέρω και απ’όσα είδα»

(Bildiğim ve gördüğüm ölçüler içinde Kıbrıs)

Τα κράτη μέλη του διεθνούς συστήματος έχουν ορισμένους στρατηγικούς στόχους, ανεξάρτητα αν αυτοί είναι μακροχρόνιοι ή βραχυπρόθεσμοι, έχουν συνοχή ή είναι αντιφατικοί. Με αυτό τον τρόπο, το εσωτερικό και εξωτερικό περιβάλλον μίας χώρας δημιουργεί διάφορες απαιτήσεις και είναι η πηγή προκλήσεων και ευκαιριών για την πραγματοποίηση των στόχων και των επιδιώξεων του κράτους. Η στρατηγική της προσαρμογής, που επιλέγει ένα κράτος, αποτελεί την απόδειξη για το πως οι εθνικές δομές εξουσίας προσαρμόζονται στην αλληλεξάρτηση του εθνικού και διεθνούς συστήματος. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, τα κράτη λειτουργούν ως προσαρμοζόμενες οντότητες που προσπαθούν με την εξωτερική τους πολιτική καθώς επίσης και με την πολιτική ασφάλειας που διαμορφώνουν να διατηρήσουν τις βασικές δομές τους, δηλαδή τα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά τους χαρακτηριστικά σε αποδεκτά όρια. Τα πιο πάνω συνιστούν την πεμπτουσία για την διαμόρφωση αυτού που στις στρατηγικές σπουδές ονομάζεται Υψηλή Στρατηγική (Grand Strategy). Με άλλα λόγια, η υψηλή στρατηγική θέτει ιεραρχημένους στόχους λαμβάνοντας υπόψη το διεθνές περιβάλλον και την επιθυμητή θέση μίας χώρας με σκοπό να κινητοποιήσει το ευρύτερο εθνικό δυναμικό και τους πόρους του κράτους προκειμένου να επιτύχει τρεις βασικούς στόχους, α) σταθερότητα, β) ευημερία και γ) ασφάλεια. Απαραίτητη προϋπόθεση για την υλοποίηση της υψηλής στρατηγικής είναι η επισήμανση των αδυναμιών και των δυνατοτήτων σε εθνικό επίπεδο ώστε να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τους κινδύνους και να αξιοποιήσει τις ευκαιρίες.

Ένας από τους καθοριστικούς παράγοντες για την διαμόρφωση της υψηλής στρατηγικής είναι η γεωπολιτική, δηλαδή η ερμηνεία και ανάλυση της αλληλεξάρτησης μεταξύ του γεωγραφικού χώρου και των πολιτικών επιλογών που κάνει ένα κράτος προκειμένου να αξιοποιήσει και να αυξήσει την στρατιωτική, την οικονομική και τη διπλωματική του ισχύ. Επομένως, η γεωπολιτική ανάλυση λαμβάνει υπόψιν την ύπαρξη διεθνών ανταγωνισμών σε σχέση με τον στρατηγικό σχεδιασμό σε διάφορους τομείς όπως της στρατιωτικής ισχύος (γεωστρατηγική), της οικονομίας (γεωοικονομίας), του φυσικού περιβάλλοντος, των δημογραφικών τάσεων, κτλ.

Οι Εκθέσεις Νιχάτ Ερίμ

Το 1956, ο τότε πρωθυπουργός της Τουρκίας Ατνάν Μεντερές απεφάσισε να προσλάβει ως μόνιμο σύμβουλο του Τουρκικού Κράτους τον καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου και βουλευτή του Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, Νιχάτ Ερίμ, και να του αναθέσει τη σύνταξη ενός στρατηγικού σχεδίου επί του οποίου θα στηριχθούν οι μακροχρόνιες επιδιώξεις της Τουρκίας στο Κυπριακό Ζήτημα.

Ο Νιχάτ Ερίμ παρέδωσε στα τέλη του 1956 δύο εκθέσεις (24 Νοεμβρίου και 22 Δεκεμβρίου) στον πρωθυπουργό Μεντερές. Εκείνες οι εκθέσεις του Νιχάτ Ερίμ απετέλεσαν το βασικό στρατηγικό σχέδιο βάσει του οποίου υλοποιήθηκε η τουρκική πολιτική επί του κυπριακού.

Το σχέδιο εκείνο έγινε αποδεκτό από όλες ανεξάρτητα τις τουρκικές κυβερνήσεις, αφού άλλωστε ήταν κρατική πολιτική, οι οποίες το ακολούθησαν με αποτελεσματικότητα, συνοχή, ενεργητικότητα και σταθερή προσήλωση στους στρατηγικούς στόχους.

Οι βασικοί πυλώνες των εκθέσεων ήταν:

1. Οι Τουρκικές διεκδικήσεις επί της Κύπρου δεν θα πρέπει να στηρίζονται σε νομικά επιχειρήματα αλλά σε πολιτικούς λόγους. Όμως, προκειμένου να μη δημιουργείται πρόβλημα στις σχέσεις Βρετανίας – Τουρκίας – Ελλάδας, αν παραχωρηθεί αυτοδιοίκηση στο νησί, η καλύτερη λύση είναι η μέση λύση, δηλαδή αυτή της διχοτόμησης.

2. Θα πρέπει η Τουρκία να επιμένει διεθνώς ότι στην Κύπρο υπάρχουν δύο διαφορετικές κοινότητες, η κάθε μια από τις οποίες έχει το δικαίωμα της ξεχωριστής αυτοδιάθεσης. Το μέλλον των δύο ξεχωριστών λαών, είτε ανεξαρτησία είτε ένωση με την μητέρα-πατρίδα είτε συνέχιση της Βρετανικής κυριαρχίας, θα πρέπει να  αποφασισθεί κατόπιν δημοψηφίσματος ξεχωριστά σε κάθε μια εκ των δύο.

3. Η αρχή της αυτοδιάθεσης θα πρέπει εφαρμοσθεί αφού πρώτα μετακινηθεί ο Ελληνικός πληθυσμός, έτσι ώστε να υπάγεται στη διοίκηση της αρεσκείας του. Τέτοια μετακίνηση δεν θα συνιστά αδικαιολόγητη ταλαιπωρία αλλά θα βοηθήσει να μην καταπατηθούν τα δικαιώματα της Τουρκικής κοινότητας που σήμερα είναι μειοψηφική, επιπλέον θα ικανοποιηθεί η ασφάλεια της Τουρκίας και θα αποφευχθεί μια μελλοντική ελληνοτουρκική κρίση.

4. Η Τουρκία θα πρέπει να προσδιορίσει την προσφορότερη γι’ αυτήν μορφή διχοτόμησης λαμβάνοντας υπ’ όψη τα οικονομικά και στρατιωτικά της συμφέροντα καθώς και τα συμφέροντα των Τουρκοκυπρίων. Στην ασφάλεια της περιοχής που θα παραχωρηθεί στους Ρωμιούς της νήσου θα πρέπει να συμμετέχει αναγκαστικά και η Τουρκία γιατί το θέμα σχετίζεται με την ασφάλεια της καθώς και την πολιτική της στη Μέση Ανατολή. Η Ελλάδα δεν μπορεί να ζητήσει το ίδιο δικαίωμα για την Τουρκική περιοχή διότι το νησί απέχει από την Τουρκία 45 ν.μ. ενώ από την Ελλάδα 600 ν.μ.

5. Θα πρέπει να επιδιωχθεί η ελεύθερη μετάβαση Τούρκων προς την Κύπρο. Αφού η Τουρκία λάβει τα μέτρα της, το σύνολο του Τουρκικού πληθυσμού μπορεί να αυξηθεί στον αριθμό που ανερχόταν επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τότε μόνο δεν θα ανησυχεί για την έκβαση του δημοψηφίσματος που θα γίνει είτε για τον καθορισμό του συνόλου της νήσου είτε της διχοτόμησης.

Ο Νιχάτ Ερίμ επεσκέφθη την Κύπρο κατά την διάρκεια του αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α., έλαβε μέρος σε διάφορες συνομιλίες σχετικές με το Κυπριακό Ζήτημα και το 1959 ήταν μέλος την τουρκικής αντιπροσωπείας στις διαπραγματεύσεις που έλαβαν χώρα στη Ζυρίχη και κατέληξαν στις γνωστές συμφωνίες. Μεταξύ των ετών 1959 και 1960 ήταν επικεφαλής της τουρκικής αντιπροσωπίας για την σύνταξη και επεξεργασία του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο Ερίμ υπηρέτησε και στην έδρα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών ως επικεφαλής της τουρκικής αντιπροσωπείας. Εκεί υπερασπίσθηκε τις θέσεις της Τουρκίας σχετικά με το Κυπριακό. Ανέλαβε πρωθυπουργός της Τουρκίας μετά το πραξικόπημα του 1971.

Οι δύο εκθέσεις που συνετάχθησαν το 1956, καθόρισαν ευδιάκριτους βραχυπρόθεσμους, μεσοπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στρατηγικούς στόχους από τους οποίους δεν απέκλινε η Τουρκική εξωτερική πολιτική επί του Κυπριακού. Σε αυτό συνετέλεσαν όλες οι τουρκικές κυβερνήσεις των τελευταίων 55 ετών που δεν παρεξέκλιναν από τις βασικές αρχές , όπως επίσης και οι αντίστοιχες στρατιωτικές ηγεσίες που όποτε κλήθηκαν έδωσαν λύσεις χωρίς την όποια πολιτική παρέμβαση.

Ως συμπέρασμα, οι εκθέσεις αυτές παρότι συνετάχθησαν το 1956, εντούτοις 59 χρόνια  μετά παραμένουν επίκαιρες αλλά και μείζονος στρατηγικής σημασίας έγγραφα, λόγω της συνέπειας και της σταθερότητας με την οποία οι Τουρκικές κυβερνήσεις τις ακολούθησαν.

 

<<Νιχάτ Ερίμ καλπάζων>>

Αν όχι τίποτε άλλο, το «σαφάρι» των «διαπραγματευτών» στη Νότια Αφρική, απέδειξε ανέλπιδο να αναμένομε από την πολιτική-μας Ελίτ, να κατανοήσει ο,τιδήποτε απ’ όσα γύρω-της συμβαίνουν. Και αυτή η μασκαράτα δεν ήταν παρά δείγμα μιας ακόμα τοτεμικής ιεροτελεστίας-της, από όσες χρόνια τώρα εθισμένη, μετέρχεται προς «κάμψη» βέβαια «της τουρκικής αδιαλλαξίας»! Αφού στον πλασματικό κόσμο όπου διαβιοί, αδυνατεί να αντιληφθεί το στοιχειώδες: Ότι δεν είναι «αδιαλλαξία» που καθοδηγεί την Τουρκία, αλλά υποδειγματικής συνέπειας, εφαρμογή ενός και αναλλοίωτου σχεδίου «ανάκτησης Κύπρου»: Του Σχεδίου Νιχάτ Ερίμ, (1956) των «Πέντε Σημείων». Ενώπιων δε ανύπαρκτων αντιπάλων, το εφαρμόζει άκρως αποτελεσματικά:¹*

Μέχρι το 1959 κατόρθωσε να κάνει διεθνώς αποδεχτό ότι στην Κύπρο δεν υπάρχει μια τουρκική μειονότητα, αλλά δυο διαφορετικές κοινότητες, (Σχέδιο Νιχάτ Ερίμ: Σημεία 1^ο και 2^ο) κερδίζοντας έτσι τη Ζυρίχη! Μετά τη Ζυρίχη, εξοπλίζοντας τους Τουρκοκυπρίους μυστικά, και αρπάζοντας (1963) την προσφερθείσα ευκαιρία των «13 σημείων», (σοφή-μας «πλάνη» πρώτη) πέτυχε (μερικώς αρχικά) το «3^ο Σημείο»: Πρώτη δηλ. «μετακίνηση πληθυσμών». (Τουρκοκυπριακοί θύλακοι!). Ετοιμάζοντας συνάμα προϋποθέσεις, που να δικαιολογούν τουρκική εισβολή, για ολοκλήρωση του «3^ου Σημείου». Το 1964 όμως ανατράπηκε αίφνης το σχέδιό-της, εξαιτίας της αποτυχίας των Άγγλων να ρυμουλκήσουν την Αμερική στην πολιτική-τους, αφενός,²* της «συμπεφωνημένης» Μεραρχίας Γεωργίου Παπανδρέου αφετέρου, και της οργισμένης επιστολής Τζόνσον, τελικά, προς Ινονού.

Φαινόταν τότε να ναυαγεί το σχέδιο Ερίμ. Γι’ αυτό και απελπισμένη η Τουρκία έστειλε τον ίδιο στις διαπραγματεύσεις της Γενεύης (Άτσεσον), μπας κι εκείνος ο δαιμόνιος Τούρκος μπορέσει να πετύχει κάτι. Σε ποια απελπισία έφτασε στη Γενεύη ο Ερίμ, ώστε να κραυγάζει τόσο εκείνος, όσο και ο Ινονού, «κάντε επιτέλους την ένωσή-σας πραξικοπηματικά, (faitaccompli ήταν η έκφρασή-τους) αλλά μη μας ζητάτε να συναινέσομε από πριν», θα το δει ο αναγνώστης στα αμερικανικά έγγραφα της εποχής.³* Νέα όμως σοφία-μας («πλάνη» δεύτερη) τον Αύγουστο του 1964, (που έκανε χυδαία έξαλλο τον Τζόνσον, fuckyou κλπ) έδωσε στον Ερίμ περιθώριο αναπνοής. Η εκδίωξη δε της Μεραρχίας το 1967, επανέφερε στη ζωή το σχέδιό-του ολοκληρωτικής «μετακίνησης πληθυσμών», όπως προνοούσε το «3^ο Σημείο».

Χρειαζόταν βέβαια εισβολή γι’ αυτό. Η οποία όμως δεν ήταν πια εύκολη πράξη. Διότι έφυγε μεν η Μεραρχία, αλλά παρέμενε Εθνική Φρουρά, με Πυροβολικό και Τεθωρακισμένα! Έστειλε λοιπόν η Τουρκία τον Ντενκτάς, παραπλανητικά να «συνομιλεί» μαζί-μας! Έξι ολόκληρα χρόνια εμπαιγμού, όσα εννοείται χρειάστηκαν να αποκτήσει τα εκατό επιπλέον αποβατικά σκάφη που της έλειπαν. Και όταν τα συμπλήρωσε, εκπλήρωσε και την απόβαση, ολοκληρώνοντας το «3^ο Σημείο»! Άρχισε τότε, επόμενη φάση, τη συμπλήρωση του «4^ου Σημείου»: Να «διασφαλίσει» δηλ., πρώτο την «περιοχή-της», και δεύτερο να πείσει διεθνώς, ότι για ασφάλειά-της, (από τους Έλληνες «αγριανθρώπους»!), είχε υποχρέωση να «εγγυηθεί» την ασφάλεια και στις δύο περιοχές («ελληνική» και «τουρκική») της Κύπρου.

Τη δουλιά-της αυτή την έκανε πάλι με το κόλπο των «συνομιλιών» (σαραντάχρονος τώρα εμπαιγμός!). Για επιτυχία-της φυσικά συνεισέφερε πλουσιοπάροχα η πολιτική αποχαύνωση, στην οποία οδήγησε την πολιτική-μας διανόηση το «σύνδρομο του ’64». (Εκείνο παρήγαγε και την έννοια των «αγριανθρώπων», του νότου πια⁴*). Ποιος σήμερα (εξ όσων, Ευρωπαίων η μη, περίκομψα μας δουλεύουνε ψιλό γαζί⁵*) υπάρχει, που να μην είναι πεπεισμένος για «αποτελεσματικότητα» τουρκικής παρουσίας σ’ ολόκληρη την Κύπρο…

Κόλαση; Όχι ακόμα! Υπάρχει και «5^ο Σημείο»: Μόλις η Τουρκία πετύχει ναυάγιο συνομιλιών, (για το οποίο και μόνο, αριστοτεχνικά μάλιστα και ασυγκάλυπτα πια, εργάζεται) και δεδομένου ότι «κυριαρχία» στο συνιστών κράτος είναι ήδη (δια «κοινού ανακοινωθέντος»!) εξασφαλισμένη, θα κάνει ό,τι και στην κυρίαρχη Ανατολική Θράκη: Πληθυσμιακή πυκνότητα 524^άτομα/km²! Τούτο σημαίνει ότι, με τέτοια πυκνότητα, το «ομόσπονδο κράτος-τους» θα αποκτήσει 1.800.000 κατοίκους. Και τότε, προβλέπει το «5^ο (και καταλυτικό) Σημείο», στο πλαίσιο το «δικαιώματος αυτοδιαθέσεως των λαών», η Τουρκία θα ζητήσει από τον ΟΗΕ δημοψήφισμα για ολόκληρη την Κύπρο…⁶*

Έσται τότε η εσχάτη «πλάνη» χείρων της πρώτης! Έκτος εάν…

 

Ο ΝΕΟΣΟΥΛΤΑΝΟΣ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΚΑΙ Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΑΔΙΑΦΟΡΕΙ

Ανεβάζει τους τόνους στο ζήτημα των ερευνών στην κυπριακή ΑΟΖ ο Πρόεδρος της Τουρκίας δηλώνοντας ότι η χώρα του δεν θα μείνει εκτός των εξελίξεων που σημειώνονται στη «νότια Κύπρο» και πρόσθεσε ότι το Barbaros θα μείνει στην περιοχή όσο η «ελληνοκυπριακή διοίκηση της νοτίου Κύπρου και η Ελλάδα δεν πάρουν στα σοβαρά τις προειδοποιήσεις μας».

«Στην περιοχή της ΑΟΖ (της Κύπρου) έχουν δικαιώματα και οι Τούρκοι, που ζουν στην Κύπρο. Έχουν ίσα δικαιώματα. Και θα ήθελα να τονίσω ότι θα υποστηρίξουμε αυτά τα δικαιώματα μέχρι τέλους», ανέφερε ο Ταγίπ Ερντογάν.

Ο Τούρκος πρόεδρος είπε ακόμα ότι το φυσικό αέριο του Ιράκ και της Ανατολικής Μεσογείου θα διοχετευθεί στη διεθνή αγορά μέσω της Τουρκίας. Ο ίδιος πρόσθεσε ότι κατά τις συζητήσεις που είχε με τον Πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν, συμφωνήθηκε να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις που μπορεί να οδηγήσουν στη οριστική εγκατάλειψη του South Stream και «στην επιλογή αυτού που ο Πρόεδρός Πούτιν ονομάζει "Turkish Stream"».

Αυτός ο αγωγός θα περνάει για λίγο από τη Μαύρη Θάλασσα και στην συνέχεια, μέσω Τουρκίας και Ελλάδος, θα οδηγεί στη Ευρώπη. Αν συμφωνήσουμε, θα κατασκευάσουμε αυτόν τον αγωγό, χωρητικότητας 63 δισ. κυβικών ετησίως», συμπλήρωσε.

Σε ομιλία του κατά τη συνάντηση του Διεθνούς Συμποσίου Στρατηγικής Πετρελαίου και Φυσικού Αερίου ο Ερντογάν ανέφερε ότι η Τουρκία γίνεται, με ταχείς ρυθμούς, ο ενεργειακός κόμβος της περιοχή και υπενθύμισε ότι «ήδη το πετρέλαιο των Τουρκομάνων και των Καζάκων μεταφέρεται μέσω του αγωγού Μπακού - Τυφλίδας - Τσεϊχάν».

Ο κ. Ερντογάν τόνισε ότι παρατάθηκε για 20 χρόνια η συμφωνία για τη λειτουργία του πετρελαιαγωγού Κιρκούκ - Γιουμούρταλικ και ότι θα αυξηθεί η χωρητικότητα του. Από το 2007 λειτουργεί ο αγωγός φυσικού αερίου Μπακού - Τυφλίδας - Ερζερούμ κι η διασύνδεση φυσικού αερίου Τουρκίας -Ελλάδας.

Πρόσφατα συμφωνήθηκε ο αγωγός ΤΑΝΑΡ για τη μεταφορά αερίου 10 δισ. κυβικών ετησίως από το Αζερμπαϊτζάν, μέσω Τουρκίας και Ελλάδος στην Ευρώπη, είπε ο Τούρκος Πρόεδρος.

«Η Τουρκία, πλέον, εμπλέκεται στην αναζήτηση για πετρέλαιο σε όλα τα μέρη του κόσμου, από το Αζερμπαϊτζάν μέχρι το Ιράκ, από το Αφγανιστάν μέχρι το Καζακστάν, από τη Ρωσία μέχρι την Κιργισία, μέχρι τη Λιβύη, μέχρι την «ΤΔΒΚ», μέχρι και την Κολομβία», σημείωσε.

Πηγή: ΑΜΠΕ