Ντιρκ Μιούλερ: "Θα ξεπουληθούν τα κοιτάσματα της Ελλάδας"

Ο Γερμανός ειδικός σε θέματα χρηματιστηρίου Ντιρκ Μιούλερ -γνωστός και ως «Mr. Dax»- στο νέο βιβλίο του, με τίτλο «Showdown», υποστηρίζει ότι οι ΗΠΑ προκάλεσαν την κρίση στην Ευρώπη, προκειμένου να ανακόψουν την αύξηση της επιρροής του ευρώ έναντι του δολαρίου.

Ο ίδιος θεωρεί ότι η Ελλάδα θα ήταν καλύτερα αν είχε το δικό της νόμισμα ή αν αξιοποιούσε τα κοιτάσματα φυσικού αερίου της, καθώς, όπως λέει, «στο ελληνικό υπεδάφος βρίσκονται τα μεγαλύτερα αποθέματα στην Ευρώπη», ενώ τονίζει ότι σκοπός του ΔΝΤ είναι να καταστρέψει την ελληνική οικονομία ώστε τα ελληνικά κοιτάσματα να πωληθούν φθηνά σε πολυεθνικές.

Σε συνέντευξή του στην ηλεκτρονική έκδοση του περιοδικού «Focus», ο κ. Μιούλερ αναλύει την θεωρία ότι «η μεγάλη αναμέτρηση, η οποία εξελίσσεται τα τελευταία χρόνια, σχετίζεται με την κυριαρχία στο πλανήτη για τις επόμενες δεκαετίες» και σημειώνει ότι «η Ευρώπη δεν λαμβάνεται πλέον υπόψιν» και «το παιχνίδι κινείται μεταξύ Αμερικής και Ασίας, δηλαδή της Κίνας, ενώ οι Ρώσοι θα ήθελαν να αναμιχθούν κι αυτοί λίγο».  

Ο συγγραφέας αποδίδει ωστόσο τα προβλήματα της Ευρώπης όχι μόνο σε εξωτερικούς παράγοντες, αλλά και σε εσωτερικές αιτίες. «Το υψηλό χρέος δεν είναι ευρωπαϊκό πρόβλημα. Η συνολική υπερχρέωση της Ευρώπης είναι μικρότερη από αυτή των ΗΠΑ ή της Ιαπωνίας. Από το 2008 όμως οι επιθέσεις εναντίον της Ευρώπης εξελίσσονται στοχευμένα και συντονισμένα», λέει.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσει ο κ. Μιούλερ και την Ελλάδα. «Ακριβώς στην φάση της ισχύος του ευρώ συμβαίνουν τα γεγονότα γύρω από τον Κ. Καραμανλή, η ανάληψη της εξουσίας από τον Γ. Παπανδρέου και η αιφνιδιαστική ακούσια καταγγελία στις Βρυξέλλες της παραποίησης των ελληνικών δημοσιονομικών στοιχείων. Ο Παπανδρέου και οι άνθρωποί του έκαναν ότι περνούσε από το χέρι τους για να στρέψουν την Ευρώπη και την Γερμανία εναντίον τους. Καμία συμφωνία δεν τηρήθηκε, ο λαός και η οικονομία της χώρας οδηγούνταν στον κατήφορο. Το ένα σκάνδαλο διαδεχόταν το άλλο. Και μια χωρίς προηγούμενο εσωτερική ευρωπαϊκή καμπάνια μίσους εναντίον των «τεμπέληδων Ελλήνων», των «ναζί Γερμανών», των «διεφθαρμένων Ιταλών» και των «υπερχρεωμένων Ισπανών με τα πολλά ακίνητα» ξεκίνησε.

Η Ευρώπη άρχισε να αυτοσπαράσσεται, θέαμα που στο εξωτερικό το παρακολουθούσαν με ικανοποίηση. Εναντίον της Ευρώπης δεν στέλνει κανείς τον έκτο στόλο, αλλά την Γουόλ Στριτ, τις τράπεζές της και τους οίκους αξιολόγησης και τα όπλα της μυστικής διπλωματίας. Τα χτυπήματα εναντίον του ευρώ και των χωρών της Ευρωζώνης ήρθαν με στρατιωτική ακρίβεια και προκαλούνταν πάντα από μελέτες μεγάλων τραπεζών της Γουόλ Στριτ ή των αμερικανικών οίκων αξιολόγησης.

Τα βασικά όμως προβλήματα της Ευρωζώνης ήταν εσωτερικής φύσης. Το να επιβάλλεται σε πολλά και διαφορετικά μεταξύ τους κράτη ένα κοινό νόμισμα οδηγεί εξαρχής σε σημαντικά προβλήματα. Αυτή η αχίλλειος πτέρνα οφείλεται σε εμάς τους ίδιους, αλλά τα βέλη εναντίον της ήρθαν στοχευμένα και με τους ψυχρούς υπολογισμούς από την άλλη άκρη του Ατλαντικού», υποστηρίζεται στο βιβλίο.

Στο βιβλίο γίνεται εκτενής αναφορά στα ελληνικά κοιτάσματα φυσικού αέριου, στο κεφάλαιο με τον τίτλο: «Οι Έλληνες και το αέριο»: «Τι θα λέγατε αν πρότεινα η Ελλάδα να πουλάει πετρέλαιο και φυσικό αέριο; Μην ανησυχείτε, δεν ήπια πολύ ούζο την ώρα της συγγραφής», αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Μιούλερ και συνεχίζει: «Η Ελλάδα δεν έχει στο υπέδαφός της μόνο μεγάλα αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου, αλλά και μιας σειράς σημαντικών ορυκτών.

Μπορεί κάνεις δικαιολογημένα να υποστηρίξει ότι η Ελλάδα διαθέτει ένα από τα μεγαλύτερα αποθέματα σε πρώτες ύλες στην Ευρώπη. Την τελική διαβεβαίωση την έλαβα στο τέλος του καλοκαιριού του 2012 στην διάρκεια μιας έντονης συζήτησης με την Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία με διαβεβαίωσε ότι η Ελλάδα διαθέτει κοιτάσματα αντίστοιχα με αυτά της Λιβύης. Και, τουλάχιστον τώρα, τίθεται αναπόφευκτα το ερώτημα: τι παιχνίδι παίζεται εδώ;   

Αφήνουμε την ελληνική οικονομία να εξαντληθεί μέσω δρακόντειων πακέτων λιτότητας και την χρηματοδοτούμε με εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ προκειμένου να μην πληγούν οι παλαιοί δανειστές.

Χάνονται δισεκατομμύρια ευρώ σε φορολογικά χρήματα για συμφωνίες χωρίς επιστροφή και στην αναδιάρθρωση του χρέους, όταν η Ελλάδα διαθέτει κοιτάσματα πολλαπλάσια του όγκου του χρέους της».

Ο συγγραφέας υποστηρίζει σε αυτό το σημείο ότι ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου «φαίνεται σαν να ήταν εκτελεστική μαριονέτα των ΗΠΑ» και υποστηρίζει ότι «αποστολή του ήταν να επιφέρει με κάθε τρόπο την ρήξη στις σχέσεις της Ελλάδας με την Ευρώπη», ενώ προσθέτει: «Ο Παπανδρέου το 2009 δήλωνε, "δεν έχουμε πετρέλαιο ή τουλάχιστον δεν έχουμε βρει ακόμη" και ο υφυπουργός Γιάννης Μανιάτης τόνιζε, "δεν είμαστε ούτε Σαουδική Αραβία ούτε Νορβηγία" και τώρα μια έκθεση της Deutsche Bank στο Λονδίνο κάνει λόγο για πιθανά έσοδα από τους υδρογονάνθρακες, τα οποία, μόνο στην περιοχή νοτίως της Κρήτης θα μπορούσαν να ανέλθουν σε λίγα χρόνια σε 427 δισεκατομμύρια ευρώ».

Ερωτώμενος από το Focus γιατί θεωρεί ότι η Ευρώπη δεν ασχολείται με τα κοιτάσματα της Ελλάδας και της Κύπρου, ο κ. Μιούλερ αναφέρει ότι όταν οι Κύπριοι πρότειναν στον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε να παραχωρήσουν στην Ευρώπη ή να υποθηκεύσουν το 30% των μελλοντικών εσόδων από το φυσικό αέριο, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών δήλωσε ότι αυτό δεν αποτελεί θέμα συζήτησης και διερωτάται για ποιον λόγο.

Σε ό,τι αφορά τον ρόλο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ο κ. Μιούλερ υποστηρίζει ότι ο κ. Σόιμπλε δεν ήθελε την συμμετοχή του στα ευρωπαϊκά προγράμματα διάσωσης, φοβούμενος ότι έτσι θα αυξανόταν η επιρροή των ΗΠΑ στην Ευρώπη, αλλά επικράτησε η άποψη του οικονομικού συμβούλου της Αγγέλα Μέρκελ, Ότμαρ Ίσινγκ, ο οποίος, επισημαίνει ο συγγραφέας, είναι και σύμβουλος της Goldman Sachs. 

«Ο ρόλος του ΔΝΤ είναι να επιφέρει την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας, να κατηγορήσει την ελληνική κυβέρνηση ότι δεν εφάρμοσε ακριβώς το πρόγραμμα σταθεροποίησης της οικονομίας και να την εξαναγκάσει να παραδώσει την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων της σε πολυεθνικές εταιρείες  έναντι πενιχρού τιμήματος», επισημαίνει.

Ο Γερμανός ειδικός εκτιμά ακόμη ότι τα προγράμματα εξυγίανσης που εφαρμόζονται στις χώρες που αντιμετωπίζουν κρίση είναι αναποτελεσματικά. «Τα προγράμματα λιτότητας είναι μια παράνοια», υποστηρίζει και συμπληρώνει ότι το αποτέλεσμα είναι μια εξέλιξη της οικονομίας όπως αυτή με τον Καγκελάριο Μπρούνινγκ. "Τα κράτη εξαντλούνται και η ελληνική οικονομία βυθίζεται στο απύθμενο".

 

<<Η Άγκυρα έχει στρατηγική διχοτόμησης του Αιγαίου και της ΑΟΖ της Αν. Μεσογείου… Η Λευκωσία και η Αθήνα;>>

 

Του Σάββα Καλεντερίδη

Τη στιγμή που αναρωτιέται κανείς αν έχει κοινή στρατηγική η Λευκωσία και η Αθήνα στο ζήτημα της εκμετάλλευσης των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων των θαλασσίων ζωνών, που καθιστά πιο πιεστικό το ζήτημα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ, είναι χρήσιμο να δούμε ποια είναι η στρατηγική της Άγκυρας.

Κατ’ αρχάς να ορίσουμε το «πρόβλημα», για να περιγράψουμε την στρατηγική της γείτονος.

Η Τουρκία έχει ως στόχο να σπάσει το εξωτερικό της εμπόριο το φράγμα του ενός τρισεκατομμυρίων δολαρίων το 2023, που συμπληρώνονται εκατό χρόνια από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας, κάτι που θα γίνει κυρίως μέσω των θαλασσίων οδών. Άρα, με βάση το τουρκικό σκεπτικό, η Τουρκία «δικαιούται» να είναι ναυτική και ναυτιλιακή υπερδύναμη, «δικαίωμα» που πηγάζει επίσης και από το γεγονός ότι -με βάση το εθνικό της δόγμα- είναι μια μεγάλη χώρα, με μεγάλη ιστορία και στρατηγικό βάρος-βάθος.

Όμως για να γίνουν όλα αυτά, θα πρέπει η Τουρκία να έχει δικές της ευρείες και εκτεταμένες θαλάσσιες ζώνες, που με βάση το διεθνές δίκαιο δεν διαθέτει και πρέπει να τις αποκτήσει. Άρα βρήκαμε το «πρόβλημα».

Να δούμε τώρα τη στρατηγική που ακολουθεί η Άγκυρα για να το «λύσει».

Όλο αυτό το σκεπτικό που προαναφέρθηκε, το οποίο, με βάση το εθνικό της δόγμα, είναι υπεράνω του διεθνούς δικαίου και είναι υποχρεωμένες να το αποδεχτούν οι γειτονικές χώρες αλλά και ολόκληρη η ανθρωπότητα,  αποτελεί τον θεμέλιο λίθο πάνω στον οποίο στηρίζεται η όλη στρατηγική της.

Με βάση το παραπάνω σκεπτικό οργανώνει τη στρατηγική και τα επιχειρήματά της η Τουρκία, για να επιβάλει με την απειλή χρήσης βίας τους σχεδιασμούς της στο Αιγαίο και την Αν. Μεσόγειο και να αποκτήσει τελικώς δικές της θαλάσσιες ζώνες, εις βάρος άλλων χωρών και κυρίως εις βάρος της Κύπρου και της Ελλάδας.

Ποιοι είναι οι σχεδιασμοί της;

Είναι εξαιρετικά απλοί. Η διχοτόμηση του Αιγαίου και της Αν. Μεσογείου.

Αυτό σημαίνει πως η Άγκυρα δεν δέχεται ότι η Κύπρος, ως νησί, διαθέτει ΑΟΖ, γι’ αυτό και αλωνίζει το Μπαρμπαρός την κυπριακή ΑΟΖ, όπως δεν δέχεται ότι έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ τα ελληνικά νησιά. Επίσης, δεν δέχεται ότι η Ελλάδα έχει δικαίωμα να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12νμ.<쀬ȶ></쀬ȶ>

Με βάση τις παραπάνω τουρκικές παραδοχές και για να μπορέσει να "σταθεί" η τουρκική στρατηγική, είναι απαραίτητη προϋπόθεση να μην επεκτείνει η Ελλάδα τα χωρικά της ύδατα. Αν το κάνει, τότε τινάζεται στον αέρα η στρατηγική της και λύνονται ως δια μαγείας τα λεγόμενα "ελληνοτουρκικά προβλήματα".

Άρα, η σημαντικότερη «απειλή» για τους τουρκικούς σχεδιασμούς και το πιο ισχυρό όπλο στα χέρια της Αθήνας, είναι το καθ' όλα νόμιμο και κυριαρχικό δικαίωμα που έχει η Ελλάδα να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12νμ, κάτι που αποτελεί στην κυριολεξία εφιάλτη για την Άγκυρα.

Γι' αυτό, για να αποτρέψει την επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12νμ., οι τουρκικές κυβερνήσεις ακολουθούν σταθερή γραμμή, από την οποία δεν παρεκκλίνει καμία κυβέρνηση ούτε πόντο.

Πρώτο και κύριο, έχουν χαρακτηρίσει με απόφαση της "Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης" την επέκταση ως αιτία πολέμου.

Δεύτερον, οι τουρκικές κυβερνήσεις δίνουν πολιτική εντολή στο ΓΕΕΘΑ να συντάσσει σχέδια κατάληψης ελληνικών νησιών του Αν. Αιγαίου.

Τρίτον, οι τουρκικές κυβερνήσεις δίνουν πολιτική εντολή στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις να διεξάγουν διακλαδικές ασκήσεις για την κατάληψη ελληνικών νησιών, τις οποίες προσπαθούν να νομομοποιήσουν προσκαλώντας ξένους παρατηρητές σ' αυτές, μεταξύ των οποίων και Έλληνες.

Τέταρτον, η Τουρκία οργανώνει μεθοδικά την μουσουλμανική μειονότητα της ελλαδικής Θράκης με τέτοιο τρόπο, που να αποτελεί ένα εργαλείο-μέσο πίεσης προς την Ελλάδα σε περίπτωση που αυτή διανοηθεί να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12νμ.

Πέμπτον, στην ίδια λογική, ως ένα επιπρόσθετο μέσο πίεσης για το προαναφερθέν θέμα, η Άγκυρα ακολουθεί επίσης μια στρατηγική περικύκλωσης της Ελλάδας, αυξάνοντας την επιρροή της στη Βουλγαρία, τα Σκόπια και την Αλβανία! Μπορεί η Τουρκία να έχει μια βαλκανική στρατηγική, όμως οι κινήσεις αύξησης της επιρροής της στις όμορες προς την Ελλάδα χώρες, έχουν και αυτόν τον χαρακτήρα. Να χρησιμοποιηθεί αυτή η επιρροή στην κατάλληλη στιγμή, μαζί με την μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης και τις ένοπλες δυνάμεις της Τουρκίας, ως τρομοκρατικό μέσο αποτροπής της επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12νμ.

Σε αυτήν την καλοδουλεμένη στρατηγική, που εφαρμόζει με συνέπεια η τουρκική πλευρά, η Ελλάδα και η Κύπρος δείχνουν πολύ απλά να μην έχουν κοινή στρατηγική ή μάλλον να έχουν στρατηγική συνεχών υποχωρήσεων, την οποία αν δεν αλλάξουν, θα φθάσουμε στο σημείο να δούμε κάποια στιγμή νομοτελειακά να διχοτομείται το Αιγαίο και η μισή Αν. Μεσόγειος να γίνεται τουρκική και να μετατρέπεται στο σύνολό της πολύ απλά σε μια μουσουλμανική λίμνη.

Επειδή, δε, οι εξελίξεις στην Αν. Μεσόγειο και η επιμονή της Άγκυρας να κρατά το Μπαρμπαρός όχι μόνο στην κυπριακή ΑΟΖ αλλά να το μετακινεί και προς την περιοχή του νησιωτικού συμπλέγματος της Μεγίστης και στο Καστελόριζο, δείχνουν ότι φθάνει η ώρα που θα παρθούν οι μεγάλες αποφάσεις εκτός από την Κύπρο και στο Αιγαίο, η Τουρκία φροντίζει αφαιρέσει από το ελληνικό οπλοστάσιο έναν διαχρονικό και εξαιρετικά χρήσιμο σύμμαχο. 

Με πονηρές και συνάμα θαρραλέες κινήσεις, το δίδυμο Ερντογάν-Νταβούτογλου φροντίζει να «κλείσει» το πιο σημαντικό μέτωπο-πρόβλημα που έχει η Τουρκία, που είναι το Κουρδικό, για να επικεντρωθεί απερίσπαστη πλέον στο μέτωπο Κύπρος-Καστελόριζο-Αιγαίο-Θράκη.

Με βάση τα παραπάνω, η Άγκυρα φαίνεται ότι έχει μια καλά σχεδιασμένη στρατηγική για το θέμα. Η Λευκωσία και η Αθήνα, εκτός από τη στρατηγική των συνεχών ατιμωτικών υποχωρήσεων, που καθιστά χρόνο με το χρόνο όλο και πιο υλοποιήσιμη την τουρκική στρατηγική, έχουν κάποια άλλη στρατηγική για να προασπίσουν τα συμφέροντα του Ελληνισμού;

<<Ο φόβος της Γερμανίας και το φυτίλι της Ελλάδος>>

Εδώ και 6 χρόνια ο Λαός μας βιώνει μία πρωτόγνωρη εις την σύγχρονη ιστορία εξαθλίωση. Εξαιτίας μίας οικονομικής κρίσης και ως επακόλουθο αυτής την χρεοκοπία της χώρας μας. Το ξέσπασμα μίας οικονομικής κρίσης, με παγκόσμιες ή περιφερειακές διαστάσεις όπως π.χ. το ευρωπαϊκό πεδίο, έχει διφορούμενες αιτίες και συνέπειες. Όμως εις την Παγκόσμια Οικονομία  μία περιορισμένη και ελεγχόμενη οικονομική κρίση θεωρείται ως ένα απλό συμβάν π.χ. στραβοπάτημα μίας μερίδας των επενδυτών οι οποίοι διακινούν σε ετήσια βάση δεκάδες τρισεκατομμύρια δολάρια. Η τεράστια αυτή διακίνηση κερδοσκοπικών κεφαλαίων συνδέεται με την ασφάλιση του ρίσκου αυτών για τον περιορισμό απωλειών. Είναι μία απλή διαδικασία και ένα ρίσκο το οποίο αντιμετωπίζει και ο καθείς από εμάς εις την καθημερινότητα.  

Όμως αξιοπερίεργο είναι, ότι εις την συγκεκριμένη περίπτωση της χρεοκοπίας της χώρας μας, από την έναρξη της κρίσης εδόθησαν τεράστιες πολιτικές και οικονομικές διαστάσεις. Οι οποίες προέρχονται από διεθνείς κύκλους και ενδογενείς παράγοντες οι οποίοι εξυπηρετούν διάφορα συμφέροντα εξωτερικών κυρίως παραγόντων. Από ότι είναι γνωστόν, σε άλλες χώρες οι οποίες βίωσαν ανάλογες κρίσεις, το όλο πρόβλημα αντιμετωπίστηκε επιστημονικά, με ρεαλισμό και σύμπνοια, από τις κοινωνίες και τους πολιτικούς. Για πρώτη φορά εις την χώρα μας συμβαίνει κάτι το διαφορετικό. Η χρησιμοποίηση μίας ασύμμετρης και καταστροφικής προπαγάνδας με πληροφορίες παροδηγητικές ή ψευδείς οι οποίες υποστηρίζουν πολιτικές σκοπιμότητες ή προστατεύουν συμφέροντα αυτών που κατέχουν την εξουσία ή εκείνων που επιδιώκουν αυτήν.  Αυτό που ξεχωρίζει την προπαγάνδα από άλλες μορφές συνηγορίας είναι ότι ο προπαγανδιστής είναι πρόθυμος να αλλάξει την άποψη του κοινού μέσω σύγχυσης και εξαπάτησης και όχι μέσω πειθούς και κατανόησης.

Ως εκ τούτου η χώρα μας εδώ και 6 χρόνια δεν είναι μόνον θύμα οικονομικής εκτροπής, λόγω ευθύνης του πολιτικού συστήματος, και παράλληλα του στραβοπατήματος των διεθνών επενδυτών, αλλά και θύμα της επικίνδυνης προπαγάνδας-τρομοκρατίας των Μνημονιακών και Αντιμνημονιακών που ασκείται με αμείωτο βαθμό εις βάρος της Ελληνικής Κοινωνίας, η οποία βιώνει καθημερινώς τον κίνδυνο της ολοκληρωτικής εξαθλίωσης και φτωχοποίησης. Όμως τι κρύβεται πράγματι πίσω από αυτήν την βία της προπαγάνδας-τρομοκρατίας που ασκείται εις βάρος του Λαού μας;

Η παγκόσμια ιστορία μας έχει διδάξει, ότι ο ανταγωνισμός των οικονομικών συμφερόντων ορισμένων χωρών έχει ως συνέπεια τις πολεμικές συγκρούσεις, με ότι αυτό συνεπάγεται. Μετά τον 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο παρατηρείται η διαμόρφωση μίας νέας φιλοσοφίας η οποία περιορίζει τις πολεμικές συγκρούσεις, τώρα με το έλεγχο ή υποταγή μίας άλλης χώρας μέσω του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Η όλη πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.), μετά την ενοποίηση της Γερμανίας το 1990, έχει τώρα όλα αυτά τα χαρακτηριστικά της νέας αυτής φιλοσοφίας. Η οποία είναι προϊόν της πρωταγωνίστριας εις την Ευρώπη Γερμανίας. Όμως για να γίνει πιο κατανοητή η όλη μεταστροφή η οποία παρατηρείται εδώ και 25 χρόνια εις την Ευρωπαϊκή Ήπειρο, η οποία και θέτει σε κίνδυνο τις ευρωπαϊκές Αρχές, Αξίες και Παραδόσεις των Λαών, οφείλουμε να ανατρέξουμε και πάλιν εις την Ιστορία.

Ως γνωστόν, πρωταγωνιστικό ρόλο εις την διερεύνηση των Ηπείρων του Πλανήτη και τον Αποικισμό των, και ως συνέπεια αυτού την ενδυνάμωση της παγκόσμιας οικονομίας, έπαιξαν οι χώρες Ισπανία, Πορτογαλία, Μ. Βρετανία, Ολλανδία, Γαλλία, Ιταλία και Βέλγιο. Η Γερμανία, αν και διέθετε δυναμισμό σε όλους τους τομείς του πνεύματος και της τεχνολογίας, για διάφορους λόγους έμεινε εκτός αυτής της μεγαλειώδους προσπάθειας. Όμως δεν συγχώρησε τον εαυτό της για αυτή την αποχή της, η οποία έκτοτε την συνοδεύει εφιαλτικά ως «σύνδρομο της χαμένης ευκαιρίας».Παράλληλα και  η μεγαλειώδης Επανάσταση του 1789 η οποία ανέδειξε την Γαλλία ως χώρα και μητέρα  του Διαφωτισμού.

Προς αντιμετώπιση αυτού του συνδρόμου στράφηκε κατά πρώτον εναντίον της Γαλλίας με τον Γερμανο-Γαλλικό πόλεμο του 1870/71, με την ταπείνωση της Γαλλίας. Η νίκη αυτή της έδωσε φτερά για να προκαλέσει εντός μόλις 20 χρόνων 2 συνεχόμενους Παγκοσμίους Πολέμους, η προετοιμασία του 2^ου Παγκοσμίου Πολέμου του οποίου, για την επίτευξη του μεγάλου οράματος της Χιλιετούς Αυτοκρατορίας (Tausendjähriges Reich), διήρκεσε μόλις 6 χρόνια (1933-1939). Όμως δυστυχώς για τους Λαούς οι οποίοι υπέστησαν  τα πάνδεινα, η έναρξη του Ψυχρού Πολέμου ευνόησε και πάλιν την ηττηθείσα Γερμανία, οποία απαλλάχθηκε σε μεγάλο ποσοστό από την καταβολή πολεμικών αποζημιώσεων.

Η Συμφωνία των 2 (Δυτική και Ανατολική Γερμανία) + 4 (ΗΠΑ, Σοβιετική Ένωση, Γαλλία, Μ.Βρετανία) η οποία δεν συμπεριέλαβε τις άλλες χώρες της Ευρώπης, για την Ενοποίηση της Γερμανίας, έδωσε το έναυσμα εις το Βερολίνο για την ολοκληρωτική τώρα αλλαγή της πολιτικής της απέναντι της Ευρώπης και την ενορχήστρωση ενός Σχεδίου για την κυριαρχία της εντός της Ε.Ε..

Παραβίασε το Σύμφωνο Σταθερότητας εντός της Ε.Ε. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 έως σήμερα  επέβαλε εντός της Γερμανίας την απαγόρευση αυξήσεων σε μισθούς, αμοιβές και συντάξεις και σχεδόν το μηδενισμό των τόκων εις τις τραπεζικές καταθέσεις, αλλά και την σταθερότητα των τιμών. Αυτό είχε ως συνέπεια τον χαμηλότοκο δανεισμό του Γερμανικού Τραπεζικού Συστήματος προς τις Τράπεζες των Ε.Ε.-Εταίρων οι οποίες διέθεταν τεράστια κεφάλαια για την αγορά καταναλωτικών προϊόντων, τα οποία εις την κυριολεξία προέρχονται από την Γερμανία. Αυτό είχε ως συνέπεια την αύξηση της παραγωγικότητας της Γερμανίας, η οποία εξάγει τώρα πλέον του 63% της παραγωγής της εις τις χώρες της Ε.Ε., με την συσσώρευση τεραστίων πλεονασμάτων, πλέον 25 δις Ευρώ μηνιαίως. Παράλληλα οι δανείστριες χώρες της Ε.Ε., κυρίως του Νότου, όχι μόνον απώλεσαν την παραγωγικότητά τους, αλλά και χρεοκόπησαν.

Η εμμονή του Προέδρου Μιτεράν της Γαλλίας για την καθιέρωση του Ευρώ ως Νόμισμα της Ε.Ε., για την «εξουδετέρωση» του βαρύτατου όπλου της Γερμανίας, δηλαδή του Μάρκου, και ως αντάλλαγμα την αποδοχή της Φρανκφούρτης ως Έδρα της ΕΚΤ, απέβη ως ο Δούρειος Ίππος της Γερμανίας. Διότι η ΕΚΤ ελέγχεται εις την κυριολεξία από το πνεύμα και φιλοσοφία της αυστηρότατης Νομισματικής Πολιτικής και Δημοσιονομικής Πειθαρχίας, αλλά και της αυστηρής Λιτότητας της Γερμανίας. Εκ του λόγου αυτού το Ευρώ κατέστη το πυρηνικό όπλο της Γερμανίας με το οποίο ελέγχει την Ε.Ε. Αυτή η φιλοσοφία της αυστηρής λιτότητας και το νέο πυρηνικό όπλο το Ευρώ της Γερμανίας στραγγαλίζει τώρα τις υπερχρεωμένες χώρες της Ε.Ε. οι οποίες δέχονται τις εξοντωτικές πιέσεις και την θανατηφόρο λιτότητα της Γερμανίας, η οποία παίζει και τον ρόλο του «Εξολοθρευτή» για τις χρηματαγορές.

Όμως την Πατρίδα μας δεν πρέπει να την φοβίζουν οι πιέσεις  και οι απειλές της Γερμανίας. Είναι πλέον διεθνώς αποδεκτό, ότι το χρέος των 325 δις Ευρώ δεν είναι βιώσιμο ούτε σε 5 γενεές. Οι δανειστές οι οποίοι διακινούν 50 τρις δολάρια ετησίως, δεν θα είχανε ουδεμία αντίρρηση εάν η Ελληνική Κυβέρνηση με δική της και μόνον πρωτοβουλία πρότεινε την διαγραφή του χρέους, το οποίο αποτελεί μόλις το 0,10% των διακινούμενων κερδοσκοπικών κεφαλαίων. Διότι η απώλεια για τους διακινητές των κερδοσκοπικών κεφαλαίων είναι σχεδόν μηδενική.

Γνωστόν είναι ότι η Γερμανία, λόγω της φιλοσοφίας  της και των αυστηρών Αρχών και Πειθαρχίας, όταν θέλει κτυπάει χωρίς προειδοποίηση. Δεν απειλεί ποτέ. Όμως οι απειλές του κ. Σόϊμπλε και του Βερολίνου, οι οποίες θυμίζουν την ρήση «σκύλο που γαυγίζει μη τον φοβάσαι»,  υποκρύπτουν τον φόβο της Γερμανίας. Ότι το φυτίλι της Ελλάδος θα οδηγήσει σε μία ηφαιστειακή έκρηξη  εις την Ε.Ε., εις την οποία βράζει τώρα το καζάνι, κατά της Γερμανίας,  με την κατάρρευση των υποχθόνιων σχεδίων της για τον έλεγχο και κατάκτηση της Ευρώπης.

Γεώργιος Εμ. Δημητράκης

Υποσημείωση: Ο αρθρογράφος σπούδασε Πολιτικές, Οικονομικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία εις την Βόννη και Πολιτιστική Κληρονομιά εις την Αθήνα. Απασχολήθηκε επί 5 χρόνια εις την Ομοσπονδιακή Βουλή της Γερμανίας

 

<<Περιμένοντας την ανάπτυξη.>>

 

Γ.Ε. Δουδούμης
Περνάνε οι ώρες, οι μέρες, οι εβδομάδες, οι μήνες, τα χρόνια. Όμως σχεδόν τίποτε δεν αλλάζει. Η Ελλάδα, με 1,3 εκ. ανέργους και το μεγαλύτερο ποσοστό ανεργίας στην ΕΕ, περιμένει υπομονετικά τις καλές μέρες που κάποιοι βιάστηκαν να υποσχεθούν ότι θα έρχονταν σύντομα.
Κάθε μέρα στα τηλεοπτικά παράθυρα οι διάφοροι ομιλητές διαλαλούν τις δικές τους «αλήθειες» για τη διαγραφή του χρέους, για κούρεμα στεγαστικών δανείων, για επενδύσεις και νέες θέσεις εργασίας, για τους Κινέζους της COSCO, τους Ρώσους τουρίστες, τους δολαριούχους Άραβες, τους Ευρωπαίους «εταίρους μας».
Υπάρχει και μια ελληνική κυβέρνηση, ένα υπουργείο Ανάπτυξης και ένας υπουργός Ανάπτυξης του οποίου η δουλειά είναι να κάνει τις σωστές ενέργειες ώστε αυτός ο αριθμός των ανέργων να αρχίσει να μειώνεται μεθοδικά, βάσει σχεδίου και όχι λόγω άτακτης φυγής στο εξωτερικό. Από την αρχή της κρίσης μέχρι και σήμερα κάθισαν αρκετοί στην καρέκλα του υπουργού Ανάπτυξης. Δεν ευδοκίμησε κανείς. Η πολιτική δραστηριότητά τους μετριέται με τις εμφανίσεις τους στα τηλεοπτικά κανάλια και οι «επιτυχίες» τους με τις ατάκες στις λεκτικές αντιπαραθέσεις με τους κομματικούς τους αντιπάλους.
Ο κόσμος περιμένει τη δημιουργία κινήτρων που θα ενθαρρύνουν πρωτοβουλίες για δημιουργία ευκαιριών – κυρίως για τη νεολαία. Περιμένει δείγματα από την πολιτική ηγεσία ότι υπάρχει όντως περιστολή των άσκοπων δημόσιων δαπανών και όχι μόνο περικοπές συντάξεων. Περιμένει μείωση του αριθμού των γραφειοκρατών στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και αύξηση του αριθμού των στελεχών των νοσοκομειακών μονάδων.
Οι πολίτες ονειρεύονται ένα κράτος-πρόνοιας και όχι ένα κράτος-παράνοιας, μια οικονομία παραγωγική και όχι παρασιτική, μια παιδεία της γνώσης και όχι των καθηγητικών κατεστημένων και των φοιτητικών καταλήψεων, μια δικαιοσύνη καθαρή και ξάστερη και όχι χαμένη στην ομίχλη. Ο κόσμος θέλει ένοπλες δυνάμεις αποτελεσματικές και πολιτικό λόγο πειστικό και όχι ξύλινο και ψεύτικο. Ο κόσμος θέλει ιδέες και ιδανικά, θέλει αξιοκρατία, θέλει εργασία κάτω από αξιοπρεπείς συνθήκες και όχι σύγχρονα σκλαβοπάζαρα. Οι πολίτες επιθυμούν λειτουργικά δίκτυα κοινωνικής αλληλεγγύης, αποτελεσματική προστασία των κοινωνικά αδύναμων. Θέλουν εξωτερική πολιτική που δεν θα τους κάνει να σκύβουν το κεφάλι. Θέλουν πατριωτικά πρότυπα. Θέλουν να γνωρίζουν αν οι αποταμιεύσεις τους θα τους ανήκουν και αύριο. Θέλουν να ακούσουν πειστικά επιχειρήματα και να λάβουν απαντήσεις στα τόσα «γιατί;» για τις πράξεις και τις αδράνειες της πολιτικής ηγεσίας. Θέλουν σαφείς κουβέντες για το μέλλον των επόμενων γενεών. Θέλουν να μάθουν πόσα χρωστάνε ακόμα. Θέλουν να ξέρουν ότι τα παιδιά τους θα μπορούν να μορφωθούν, ότι δεν θα πεινάσουν, δεν θα γίνουν οικονομικοί πρόσφυγες σε ξένα μέρη και ότι θα απολαμβάνουν ουσιαστικά ανθρώπινα δικαιώματα.
Όμως δυστυχώς το σημερινό δίλημμα των Ελλήνων δεν είναι άλλο από την ασφυκτική πίεση για επιλογή μεταξύ αφενός των παταγωδώς αποτυχημένων και αφετέρου των άκρως ακατάλληλων, οι οποίοι είναι σαφές ότι έχουν τα «προσόντα» για ακόμη μεγαλύτερες αποτυχίες και συμφορές απ’ όσες μέχρι σήμερα ζήσαμε. Το κυνήγι της καρέκλας από τα γνωστά περιοδεύοντα πολιτικά τρωκτικά που σιγοντάρονται μέσα από τις καλοστημένες τηλεοπτικές αρένες ανθρώπων του υποκόσμου καλά κρατεί. Η λεηλασία της Ελλάδος συνεχίζεται μέσα από τις δύσοσμες πολιτικές διεργασίες του παρασκηνίου, το οποίο γαντζωμένο στα αμαρτωλά «κεκτημένα» δεν έχει επιτρέψει την ανάδυση σοβαρών υποψηφίων κυβερνητών.
Η μη παραγωγική αλλά καταναλωτική Ελλάδα συνεχίζει να βουλιάζει υπό το βάρος του αίσχους που συντηρούν λίγες εκατοντάδες φαύλα τζάκια με την αγαστή συνεργασία αντίστοιχων συντεχνιών, και αφημένη στο έλεος ανάξιων «εταίρων» αργοπεθαίνει περιμένοντας την ανάπτυξη.

 

<<Όταν όλοι ασχολούνται με το ανούσιο. >>

 

 

Όταν όλοι ασχολούνται με το ανούσιο, έχουν την εντύπωση ότι κάνουν και κάτι. Μόνο και μόνο επειδή συμφωνούν και αυτό ευχαριστεί την ύπαρξή τους. Άλλοι θέλουν την καρέκλα τους κι άλλοι θέλουν να την κρατήσουν. Μιλούν μάλιστα σοβαρά για τον εαυτό τους κι έχουν και υπόληψη, λες και δεν ήταν τίποτα πριν, λες και δεν υπήρχαν καν. Και θέλουν να πιστέψουμε ότι όντως ασχολούνται με τα δικά μας θέματα. Ενώ τα δικά μας είναι απλά και δεν αφορούν καμιά κυβέρνηση, αλλά μόνο την πατρίδα μας. Θέλουμε εδώ και καιρό ξεκάθαρες πράξεις που δεν χωρούν καμιά αμφισβήτηση από κανέναν. Θέλουμε την θέσπιση της ελληνικής ΑΟΖ και τις απαραίτητες επίσημες οριοθετήσεις. Θέλουμε να προωθηθεί ο γύρος αδειοδότησης, γιατί είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο που θα ανακουφίσει το λαό μας. Θέλουμε να αξιοποιήσουμε τον ελληνικό ζεόλιθο και να προωθήσουμε την κάθετη ανάπτυξή του για τη Θράκη μας. Θέλουμε την απελευθέρωση των Κατεχομένων, γιατί είναι απαράδεκτη η βαρβαρότητα της κατοχής. Θέλουμε τα 12 ΝΜ για την κυριαρχία μας. Θέλουμε την καινοτομία, ως αιχμή του δόρατος για την πατρίδα μας, για να μην φεύγουν πια τα παιδιά μας. Θέλουμε μια Ελλάδα που να μην ντρέπεται, γιατί είναι η κοιτίδα του Ελληνισμού, που αποτελεί δώρο του Χρόνου στην Ανθρωπότητα. Αυτά θέλουμε και όποιος είναι ικανός να μας βοηθήσει σε αυτό το έργο, θα είμαστε μαζί του. Αλλιώς ας πάει εκεί πού ξέρει.

Νίκος Λυγερός

<<Guardian: Η παλιά τάξη πραγμάτων καταρρέει>>

Δεκαπέντε χρόνια μετά την είσοδο στον 21ο αιώνα, ζούμε ακόμη υπό την επίδραση δύο σημαντικών γεγονότων. Το πρώτο ήταν η απόδειξη των ορίων της αμερικανικής ισχύος στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Το δεύτερο ήταν η χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 και η κρίση του δυτικοκεντρικού οικονομικού συστήματος που ακολούθησε.

Η κρίση αυτή, γράφει ο Seumas Milne στην Γκάρντιαν, θα διαμορφώσει την ευρωπαϊκή πολιτική το 2015, από το Λονδίνο μέχρι τη Μαδρίτη. Τα πρώτα αποτελέσματα όμως θα φανούν στην Αθήνα. Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις είναι αποφασισμένες να συνεχίσουν να εφαρμόζουν ένα αποτυχημένο οικονομικό μοντέλο ανεξαρτήτως του κόστους. Το ίδιο θα κάνουν και στη Βρετανία εάν οι Εργατικοί κερδίσουν τις εκλογές του ερχόμενου Μαϊου. Οι συνέπειες της κατάρρευσης του νεοφιλελεύθερου μοντέλου εξακολουθούν να είναι αισθητές στην παγκόσμια οικονομία: πτώση των τιμών, φυγή κεφαλαίων, στασιμότητα και ύφεση. Αλλά τα συμφέροντα είναι πολύ μεγάλα και θα χρειαστεί μια ισχυρή πρόκληση για να υποχωρήσουν.

Το ίδιο ισχύει και στο ζήτημα της παγκόσμιας ισχύος. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι δορυφόροι τους, περιλαμβανομένης της Βρετανίας, μπορεί να υπέστησαν μια στρατηγική ήττα στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, αλλά δεν αλλάζουν γραμμή. Δέκα τρεις χιλιάδες στρατιώτες παραμένουν ως «εκπαιδευτές», ενώ χιλιάδες δυτικοί στρατιώτες έχουν επιστρέψει στο Ιράκ για τις ανάγκες του πολέμου κατά του Ισλαμικού Κράτους.

Σύμφωνα με τον αρθρογράφο της Γκάρντιαν, το ίδιο έγινε με την Αραβική Ανοιξη, την οποία η Δύση προσπάθησε να ελέγξει. Τα αποτελέσματα φαίνονται σήμερα σε όλη τη Μέση Ανατολή, με τη βιαιότητα της νέας δικτατορίας της Αιγύπτου, το χάος στη Λιβύη και τον αυταρχισμό των δυτικόφιλων καθεστώτων του Κόλπου.

Την ίδια ώρα, η αμφισβήτηση της αμερικανικής στρατηγικής ισχύος από τη Ρωσία, που άρχισε το 2008 στη Γεωργία και συνεχίστηκε στη Συρία, κορυφώθηκε στην Ουκρανία. Φαίνεται ότι η απόφαση του σαουδαραβικού καθεστώτος να τονώσει την παραγωγή πετρελαίου την ώρα που έπεφταν οι τιμές αποσκοπούσε όχι μόνο στην προστασία του μεριδίου της χώρας στην αγορά, αλλά και στην τιμωρία του Ιράν και της Ρωσίας για τον ρόλο τους στη Μέση Ανατολή.

Με άλλα λόγια, παρακολουθούμε έναν οικονομικό πόλεμο, οι συνέπειες του οποίου θα γίνουν αισθητές τους ερχόμενους μήνες σε όλο τον κόσμο. Εκτός όμως από τους κραδασμούς της παγκόσμιας ισχύος και της οικονομίας που σημειώθηκαν την περασμένη δεκαετία, άλλες δύο σημαντικές εξελίξεις σημαδεύουν τον 21ο αιώνα. Η πρώτη είναι η οικονομική άνοδος της Κίνας και η δεύτερη είναι οι προοδευτικές αλλαγές που σαρώνουν τη Λατινική Αμερική, από τη Βολιβία ως τη Βραζιλία. Την ίδια ώρα, είναι βέβαιο ότι θα συνεχιστούν οι πολιτικές και οικονομικές πιέσεις στη Βενεζουέλα, η οποία αντιμετωπίζει ήδη σοβαρά προβλήματα.

Το μόνο βέβαιο, καταλήγει ο βρετανός αρθρογράφος, είναι ότι όσο κι αν προσπαθήσει η Δύση να ανακτήσει το χαμένο έδαφος, η επιστροφή στο status quo ante είναι αδύνατη. Εχουν δημιουργηθεί εναλλακτικά κέντρα εξουσίας. Η παλιά τάξη καταρρέει. Το ερώτημα είναι τι θα την αντικαταστήσει.

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

ΕΡΧΕΤΑΙ Ο ΣΠΟΡΟΣ ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΤΗΣ ΣΤΗΝ Ε.Ε

 

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αλλάζει τη νομοθεσία των φυτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, υποτίθεται για να ενισχύσει την ασφάλεια των τροφίμων σε ολόκληρη την ήπειρο. Αυτή η κίνηση έχει προκαλέσει μια βαριά αντίθεση από πολλούς, λέγοντας ότι το μέτρο θα απειλήσει την ποικιλομορφία των σπόρων και θα ευνοήσει τις μεγάλες επιχειρήσεις αγροχημικών. Αυτός ο νέος νόμος δημιουργεί νέες εξουσίες όπου θα ταξινομεί και θα ρυθμίζει όλη τη ζωή των φυτών οπουδήποτε στην Ευρώπη. Ο «Νόμος Πολλαπλασιασμού Φυτέματος" θα ρυθμίζει όλα τα φυτά. Περιέχει περιορισμούς για τα λαχανικά και τα δέντρα στα δάση, καθώς και όλα τα άλλα φυτά οποιουδήποτε είδους.

Θα είναι παράνομο να αναπτυχθούν, να αναπαραχθούν ή να ανταλλάξουν οποιοδήποτε σπόρο προς σπορά κηπευτικών ή ένα δέντρο που δεν έχει ελεγχθεί και εγκριθεί από την κυβέρνηση, και πιο συγκεκριμένα ο «Οργανισμός της ΕΕ Φυτικών Ποικιλιών.

« Ο οργανισμός αυτός θα είναι υπεύθυνος για την κατασκευή ενός καταλόγου εγκεκριμένων εγκαταστάσεων και ενα ετήσιο τέλος που θα πρέπει επίσης να αποστέλλεται στην υπηρεσία αν οι καλλιεργητές θα ήθελαν να κρατήσουν αυτό που μεγαλώνουν στη λίστα.

Ο νέος νόμος θέτει ουσιαστικά την κυβέρνηση υπεύθυνη για όλα τα φυτά και τους σπόρους στην Ευρώπη, και αποτρέπει την κηπουρική στο σπίτι από το να καλλιεργήσουν τα δικά τους φυτά από μη ελεγχόμενους σπόρους. Αν το κάνουν, θα θεωρούνται εγκληματίες.
Αυτό που είναι ακόμα πιο ανησυχητικό είναι ότι όλοι οι σπόροι κειμήλιο θα ποινικοποιηθούν. Αυτό σημαίνει ότι η εξοικονόμηση σπόρων από τη μια γενιά στην επόμενη, θα γίνει μια εγκληματική πράξη!

Η Λευκή Αδελφότητα κυβερνά ήδη τις 5 μεγάλες εταιρίες, οι οποίες μοιράζουν όλους τους σπόρους στη Γη για να σπέρνουν οι γεωργοί. Ετσι θα είναι και οι σπόροι terminator που θα προκαλούν ειδικές αρρώστιες, τις οποίες - όταν τρώμε τα φυτά θα τις παθαίνουμε σταδιακά χωρίς κανείς να το ξέρει.

Πηγή

 http://anekshghta.blogspot.gr/2014/01/codex-alimentarius.html