Κυριακή 3 Ιανουαρίου 2016

<<Η εξομολόγηση ενός οικονομικού «δολοφόνο>>

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΜΙΛΑΕΙ Ο ΔΙΑΣΗΜΟΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΟΔΟΤΗΣ ΤΖΟΝ ΠΕΡΚΙΝΣ

Σε αποκλειστική συνέντευξη στη «Σ» ο 70χρονος συγγραφέας, ο οποίος δηλώνει εκ των υπαιτίων για την οικονομική καταστροφή αναπτυσσόμενων χωρών, αναφέρει πως η Κύπρος παρουσιάζει κοινά συμπτώματα, αλλά για να μπορούν να εξαχθούν τα όποια συμπεράσματα θα πρέπει να δημοσιοποιηθούν οι όροι των κρατικών συμβολαίων, που υπογράφτηκαν με τις ξένες εταιρείες που δραστηριοποιούνται στην εξόρυξη και διαχείριση φυσικού μας πλούτου

Έγινα οικονομικός «δολοφόνος» για αποκτήσω δύναμη, χρήμα και... σεξ!


Όταν ο Αμερικανός Τζον Πέρκινς άρχισε να μιλά ανοικτά ότι αποτελούσε μέρος μιας αθέατης πλευράς της αμερικανικής εταιρειοκρατίας που απομυζούσε αναπτυσσόμενες χώρες με φυσικό πλούτο, σε Αφρική, Ασία και Λατινική Αμερική, οι αντιδράσεις ήταν λυσσαλέες... Βρέθηκε στο στόχαστρο έντονων διαψεύσεων, με τις αποκαλύψεις του να χαρακτηρίζονται από κάποιους ως θεωρίες συνομωσίας. Διαδόθηκε η φήμη πως ήταν ένας ψεύτης που απλώς ήθελε να βγάλει κάποια χρήματα. Η τότε αμερικανική κυβέρνηση δημιούργησε ιστοσελίδα ειδικά για τον Πέρκινς, για να απορρίψει, φυσικά, τους ισχυρισμούς του.

Ωστόσο, το 2004 ο Τζον κατάφερε να φέρει τα πάνω κάτω. Κυκλοφόρησε το αποκαλυπτικό του βιβλίο «Οι εξομολογήσεις ενός οικονομικού δολοφόνου», το οποίο γνώρισε απρόσμενη επιτυχία. Το βιβλίο επεξηγούσε με λεπτομέρεια και με στοιχεία την όλη ιστορία του, καταφέρνοντας να δώσει υπόσταση στην έννοια του οικονομικού «δολοφόνου». Μεταφράστηκε σε 32 γλώσσες και παρέμεινε στη λίστα των μπεστ σέλερ των «New York Times» για 72 συνεχόμενες εβδομάδες. Ο λόγος για την επιτυχία αυτή ήταν αυτονόητος.
Αρκετοί, που διάβασαν το βιβλίο, βρήκαν λογική στους ισχυρισμούς του Πέρκινς και έτσι το σύστησαν σε άλλους αναγνώστες. Πούλησε περισσότερα από ένα εκατομμύριο αντίτυπα και διδάσκεται πλέον σε πανεπιστήμια ανά το παγκόσμιο. Σήμερα ο 70χρονος πλέον Αμερικανός έχει μετατραπεί σε ακτιβιστή, που δηλώνει ότι επιθυμεί να βάλει το λιθαράκι του για τη δημιουργία ενός καλύτερου κόσμου για τις επόμενες γενιές. Τον ερχόμενο Φεβρουάριο, του 2016, ο Πέρκινς αναμένεται να κυκλοφορήσει το δεύτερό του βιβλίο «Οι νέες εξομολογήσεις ενός οικονομικού δολοφόνου».

Προβαίνει σε αποκαλύψεις-φωτιά

Η «Σημερινή» εντόπισε τηλεφωνικώς τον Τζον Πέρκινς στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Αποδέχθηκε να μας παραχωρήσει αποκλειστική συνέντευξη διά του διαδικτυακού προγράμματος skype για να μας διηγηθεί την περιπετειώδη ζωή του, αλλά και για να μας εκφράσει τις απόψεις του σε σχέση με το τι συμβαίνει στο νησί μας. Μας αποκάλυψε ότι πρόσφατα τού έστειλε e-mail ο τέως Υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας Γιάνης Βαρουφάκης για τον συγχαρεί για το βιβλίο του και να του πει πως ανυπομονεί να διαβάσει το δεύτερο βιβλίο. Ο 70χρονος σημείωσε ότι ο κ. Βαρουφάκης τού μετέφερε πως, όταν ανέλαβε την υπουργική θέση, αντιλήφθηκε ότι αυτά που περιγράφονται στο βιβλίο, σχετίζονται σε κάποιο βαθμό με όσα συνάντησε στην Ελλάδα.

Στο βιβλίο του ο Πέρκινς εμπλέκει μεγάλες εταιρείες που δραστηριοποιούνται στην εκμετάλλευση πετρελαίου και φυσικού αερίου -τις οποίες κατονομάζει-, την αμερικανική κυβέρνηση και συγκεκριμένα τις Υπηρεσίες Ασφαλείας (NSA). Επίσης, εμπλέκει την Παγκόσμια Τράπεζα, διεφθαρμένους αξιωματούχους κυβερνήσεων τρίτων χωρών, αλλά και τον εαυτό του ως έναν εκ των μεσαζόντων της μεγάλης εκμετάλλευσης που έστησαν οι ΗΠΑ, για να κτίσουν την οικονομική αυτοκρατορία που είναι σήμερα.

Διευθετούσε υπέρογκα δάνεια

Μιλώντας στην εφημερίδα μας, ανέφερε πως η δουλειά του ως οικονομικού «δολοφόνου» ήταν απλή. Από το 1971-1980, υπό την κάλυψη του οικονομικού συμβούλου για μια ιδιωτική εταιρεία αμερικανικών συμφερόντων, μετέβαινε σε αναπτυσσόμενες χώρες που είχαν φυσικό πλούτο. Στη συνέχεια δωροδοκούσε αξιωματούχους και διευθετούσε για τις κυβερνήσεις υπέρογκα δάνεια, με αντάλλαγμα την αποκλειστική ανάθεση της εκμετάλλευσης του πετρελαίου και του φυσικού αερίου σε συγκεκριμένες εταιρείες υπό ευνοϊκούς όρους.
Ωστόσο, όπως δηλώνει στην εφημερίδα μας ο Πέρκινς, τα χρήματα ουδέποτε κατέληγαν στη πλειοψηφία των πολιτών, αλλά στην τσέπη ορισμένων επιχειρηματιών, εκείνων που θα αναλάμβαναν τα διάφορα «αναπτυξιακά έργα» και τη δημιουργία των υποδομών για την εκμετάλλευση του φυσικού πλούτου, όπως εργοστάσια, δρόμοι, λιμάνια, αεροδρόμια κ.ά. Σύμφωνα με τον συγγραφέα, οι χώρες αδυνατούσαν να εξοφλήσουν τα δάνειά τους, βυθίζονταν στο χρέος και υποδουλώνονταν στις ΗΠΑ. Οι καταχρεωμένες χώρες κατέφευγαν σε πολιτικές λιτότητας, όπως αύξηση φορολογιών, απόλυση εργαζομένων και περικοπές σε μισθούς και συντάξεις.

«Γίνονταν ακόμη και δολοφονίες προέδρων»

Στη συνέντευξη ο Τζον Πέρκινς ισχυρίζεται πως οι δωροδοκίες γίνονταν με καλά μελετημένη μέθοδο που δεν ήταν ποινικά κολάσιμη. Αποκαλύπτει, ωστόσο, ότι οι συνέπειες ήταν τραγικές για τους κρατικούς αξιωματούχους που αρνούνταν να συνεργαστούν με τους οικονομικούς «δολοφόνους». «Στις ελάχιστες περιπτώσεις που αποτυγχάναμε ως οικονομικοί «δολοφόνοι» -όπως εγώ απέτυχα στην περίπτωση του Εκουαδόρ και του Παναμά- τότε αναλάμβαναν τα "τσακάλια"», αναφέρει στη «Σ» ο Τζον Πέρκινς. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι «ανυπάκουοι» κυβερνώντες είτε ανατρέπονταν από τη θέση τους, είτε δολοφονούνταν!
Ο 70χρονος ισχυρίζεται πως ο πρώην Πρόεδρος του Εκουαδόρ Χάιμε Ρολντός και ο πρώην Πρόεδρος του Παναμά Ομάρ Τορίγιος Χερέρα, οι οποίοι σκοτώθηκαν σε αεροπορικά δυστυχήματα, δολοφονήθηκαν από τα «τσακάλια», επειδή αρνήθηκαν να εισακούσουν στις υποδείξεις των ΗΠΑ, οι οποίες είχαν ως μεσολαβητή τον ίδιο τον Πέρκινς. «Κτίσαμε μια παγκόσμια αυτοκρατορία, αλλά και ένα οικονομικό σύστημα το οποίο αποδεικνύεται ως μια αποτυχία», δηλώνει τώρα ο 70χρονος. Επισημαίνει, επίσης, πως μέχρι σήμερα οι ΗΠΑ, αλλά και οικονομικές δυνάμεις, επιστρατεύουν οικονομικούς «δολοφόνους» για να υποτάσσουν μικρότερες χώρες.

Η μετατροπή του σε οικονομικό «δολοφόνο»

Ο Τζον Πέρκινς γεννήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 1945 στη Βοστώνη και το 1963 τελείωσε το σχολείο. Το 1968 πήρε το πτυχίο του στη Διοίκηση Επιχειρήσεων από το Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, αν και στο τελευταίο έτος των σπουδών του τον είχε ήδη προσεγγίσει η Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, στρατολογώντας τον στις τάξεις της.

Στη συνέντευξη που παραχώρησε στη «Σημερινή», ο Τζον Πέρκινς μιλά για τους τρεις λόγους που τον ώθησαν να γίνει οικονομικός «δολοφόνος», που δεν ήταν άλλοι από την κοινωνική ισχύ, το χρήμα και το... σεξ. Ναι, δηλώνει πως τον ξελόγιασε μια συμφοιτήτριά του και ότι ήταν αυτή που τον παρέσυρε στα λημέρια της NSA. Ο νεαρός οικονομολόγος πέρασε τα επόμενα τρία χρόνια στο Ειρηνευτικό Σώμα στη Λατινική Αμερική, όπου ήρθε σε επαφή με φυλές του Αμαζονίου και των Άνδεων. Επιστρέφοντας στις ΗΠΑ το 1971, βρήκε δουλειά στη διεθνή φίρμα συμβούλων επιχειρήσεων Chas. T. Main, μια εταιρεία της Βοστώνης με δύο χιλιάδες υπαλλήλους. Ήταν πλέον εν ενεργεία οικονομικός «δολοφόνος».

«Υπάρχουν κοινά συμπτώματα στην Κύπρο»

Κληθείς να σχολιάσει το γεγονός ότι η Κύπρος βρίσκεται σε μνημόνιο και, παράλληλα, ξένες εταιρείες έχουν αναλάβει την εκμετάλλευση του φυσικού αερίου που έχει ανευρεθεί στο νησί, ο Τζον Πέρκινς ανέφερε ότι παρατηρεί κάποια κοινά συμπτώματα στην Κύπρο με τις δικές του εμπειρίες. Ωστόσο, όπως δηλώνει, ο μόνος τρόπος για να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα, για το αν έχουμε πέσει ή όχι θύματα εκμετάλλευσης, είναι να γνωστοποιηθούν όλοι οι όροι που περιλήφθηκαν στα συμβόλαια που υπέγραψε η κυπριακή Κυβέρνηση με τις ξένες εταιρείες.
«Πρέπει να δημοσιευτούν επειδή, δυστυχώς, πολλές χώρες έπεσαν θύματα εκμετάλλευσης λόγω αυτών των συμβολαίων. Το έχω δει πολλές φορές το "έργο" στην καριέρα μου. Δεν ξέρω τους δικούς σας όρους, αλλά γνωρίζω ότι οι εταιρείες αυτές είναι πολύ σκληροί διαπραγματευτές», δηλώνει ο Τζον Πέρκινς. Στη συνέντευξη ο 70χρονος μιλάει για την επιστράτευσή του από την ΝSA, τη μυστηριώδη γυναίκα που τον ξελόγιασε, για τη δράση του ως οικονομικός «δολοφόνος», αλλά και για τις τύψεις που νιώθει σήμερα. Ακολουθεί η εξομολόγηση ενός οικονομικού «δολοφόνου» στη «Σημερινή».

«Βυθίζαμε χώρες στα χρέη και τις υποδουλώναμε»

Γίνατε γνωστός ως ένας οικονομικός «δολοφόνος». Πέστε μας για ποιον δουλεύατε και ποια ακριβώς ήταν η αποστολή σας;


Ήμουν ένας οικονομικός «δολοφόνος», αλλά παρουσιαζόμουν ως υπεύθυνος του οικονομικού τμήματος μιας διεθνούς φίρμας συμβούλων επιχειρήσεων, της Chas. T. Main, που είχε ως έδρα την Βοστώνη. Πρόκειται για μια εταιρεία που είχε δραστηριότητα 100 χρόνων, όμως όταν εγώ αποχώρησα πωλήθηκε σε άλλη εταιρεία και πλέον δεν υπάρχει. Η δουλειά μου ήταν να μεταβαίνω σε αναπτυσσόμενες χώρες που είχαν φυσικό πλούτο, όπως πετρέλαιο και φυσικό αέριο, επειδή τα είχαν βάλει στο μάτι μεγάλες εταιρείες εξόρυξης και εκμετάλλευσης, με τις οποίες συνεργαζόταν η δική μου εταιρεία.
Ο ρόλος μου ήταν να πείθω τους ηγέτες αυτών των χωρών να δανείζονται μεγάλα ποσά από την Παγκόσμια Τράπεζα, καθώς και από άλλα ιδρύματα. Τα χρήματα, όμως, ουδέποτε κατέληγαν στα ταμεία του κράτους, αλλά στις εταιρείες για την κατασκευή υποδομών εκμετάλλευσης και διαχείρισης πετρελαίου, όπως εργοστάσια, δρόμοι, λιμάνια και αεροδρόμια.

Από τα δάνεια δεν υπήρχε ουσιαστικό όφελος για την πλειοψηφία των φτωχών πολιτών, που δεν είχαν τα χρήματα ούτε για το ρεύμα των νοικοκυριών τους. Τα χρήματα πήγαιναν σε αυτές τις μεγάλες εταιρείες και η χώρα έμενε με ένα τεράστιο χρέος που δεν μπορούσε με τίποτα να αποπληρώσει. Έτσι, εμείς οι οικονομικοί «δολοφόνοι» επιστρέφαμε στις χώρες αυτές και λέγαμε στους κυβερνώντες ότι, αφού δεν έχετε τα χρήματα, θα κάνετε ό,τι σας πούμε. «Πουλήστε το πετρέλαιό σας ή το φυσικό αέριό σας σε εμάς σε εξευτελιστικές τιμές, χωρίς περιβαλλοντικούς, κοινωνικούς ή άλλους κανονισμούς», ήταν μερικές από τις απαιτήσεις μας.

Και ποιες ήταν οι επιπτώσεις για τους πολίτες αυτών των χωρών;

Δυστυχώς, η πλειοψηφία των πολιτών υπέφεραν, εκτός φυσικά από πολύ πλούσιους. Αυτοί ζούσαν πολύ καλά, γιατί εμείς φροντίζαμε γι' αυτό. Οι οικογενειακές επιχειρήσεις τους έβγαζαν πολλά χρήματα, κυρίως από διάφορα αναπτυξιακά έργα που κατασκευάζονταν ως μέρος της συμφωνίας. Στην ουσία επρόκειτο για μια μορφή δωροδοκίας, που δεν ήταν «ποινικά κολάσιμη».

Τι συνέβαινε όταν οι αξιωματούχοι των κρατών δεν συμμορφώνονταν στις υποδείξεις σας;

Στις ελάχιστες περιπτώσεις που αποτυγχάναμε ως οικονομικοί «δολοφόνοι», όπως εγώ προσωπικά απέτυχα στην περίπτωση του Εκουαδόρ και του Παναμά, τότε αναλάμβαναν τα «τσακάλια». Οι δουλειά των «τσακαλιών» ήταν να ανατρέπουν ή ακόμη και να δολοφονούν τους «ανυπάκουους» Προέδρους χωρών, όπως συνέβη για παράδειγμα με τον Πρόεδρο του Εκουαδόρ Χάιμε Ρολντός και τον Προέδρο του Παναμά Ομάρ Τορίγιος Χερέρα, οι οποίοι σκοτώθηκαν σε αεροπορικά δυστυχήματα, αλλά ουσιαστικά επρόκειτο για δολοφονίες. Κτίσαμε μια παγκόσμια αυτοκρατορία, αλλά και οικονομικό σύστημα το οποίο αποδείχθηκε μια αποτυχία.

Κοινωνική ισχύς, χρήματα και... σεξ!

Πώς μετατραπήκατε σε οικονομικό «δολοφόνο»; Αληθεύει ότι σας ξελόγιασε μια γυναίκα;


Ναι, μια συμφοιτήτριά μου με το όνομα Κλοντίν Μάρτιν, που εργαζόταν παράλληλα για την εταιρεία Chas. T. Main ως σύμβουλος, ήταν αυτή που με παρέσυρε και με εκπαίδευσε για να μετατραπώ σε έναν οικονομικό «δολοφόνο». Γνώριζε όλες τις αδυναμίες μου και αυτό επειδή προηγουμένως είχα δώσει συνέντευξη στις Αμερικανικές Υπηρεσίες Ασφαλείας (NSA) για εργασία. Είχα περάσει από διήμερα ψυχολογικά τεστ μπροστά σε ανιχνευτή αλήθειας. Και οι Αμερικανικές Υπηρεσίες Ασφαλείας ήταν πεπεισμένες πως θα γινόμουν ένας καλός οικονομικός «δολοφόνος». Ανακάλυψαν ουσιαστικά ότι είχα τρεις αδυναμίες -τα τρία μεγάλα «ναρκωτικά» του πολιτισμού των ανδρών-, που δεν ήταν άλλες από την επιθυμία για κοινωνική ισχύ, χρήματα και…. σεξ! Η NSA είχε «διαβάσει» αυτές τις αδυναμίες μου και η Κλοντίν τις εκμεταλλεύθηκε πλήρως. Μου υποσχέθηκε ότι θα αποκτούσα όλα όσα ήθελα. Με παρέσυρε, λοιπόν, για να κάνω αυτή τη δουλειά.

«Δεν άντεξα άλλο και άλλαξα ζωή»

Οι τύψεις για το κακό που προκαλέσατε πρέπει να έγιναν ανυπόφορες σε κάποιο χρονικό σημείο;


Καθώς περνούσε ο χρόνος και έβλεπα τη ζημιά που κάναμε, δεν άντεξα και αποφάσισα να αλλάξω ζωή. Αντιλήφθηκα πως η Παγκόσμια Τράπεζα δεν επιτελούσε το έργο που ισχυριζόταν ότι επιτελούσε, δηλαδή την καταπολέμηση της φτώχιας. Μετά από δέκα χρόνια σε αυτή τη δουλειά αντιλήφθηκα ότι ήταν όλα ένα μεγάλο ψέμα, μια μεγάλη απάτη, και πως δημιουργούσαμε έναν πολύ επικίνδυνο κόσμο με μια πολύ ασταθή οικονομία.

Ένας δημοσιογράφος ρώτησε την κόρη μου, την Τζέσικα, για το κακό που έκανε ο πατέρας της, και αυτή απάντησε ότι ο πατέρας της είναι αναγκασμένος να ζήσει με τις τύψεις του και πως δεν είναι χαρούμενος για τις πράξεις του. Η Τζέσικα είπε στον δημοσιογράφο, ότι, από την άλλη, χαίρεται που ο πατέρας ήταν οικονομικός «δολοφόνος», επειδή στη συνέχεια βρήκε τη δύναμη να αποκαλύψει το όσα συνέβαιναν και συμβαίνουν. Η δέσμευσή μου είναι να παραμείνω για το υπόλοιπο της ζωής μου αφοσιωμένος στη δημιουργία ενός καλύτερου κόσμου.
Πιστεύω πως όλοι μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι, πρέπει να γίνουμε καλύτεροι... Πρέπει να αντιληφθούμε ότι ζούμε σε έναν πολύ εύθραυστο πλανήτη. Δεν υπάρχει Κύπρος, δεν υπάρχει Κίνα, δεν υπάρχει Ρωσία, ούτε Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής… Υπάρχει μόνο ένας πλανήτης... Εμείς δημιουργήσαμε τα ψεύτικα σύνορα και τις χώρες, αλλά πλέον πρέπει να προχωρήσουμε πιο πέρα από αυτό... Όπως είχε πει κάποτε ο Τζον Λένον, «δεν υπάρχουν σύνορα μεταξύ των χωρών».

«Να δημοσιοποιηθούν τα συμβόλαιά σας»

Η Κύπρος βρίσκεται σε μνημόνιο, ενώ ταυτόχρονα ξένες εταιρείες ανέλαβαν την εξόρυξη και διαχείριση του φυσικού της πλούτου. Θεωρείτε πως υπάρχουν κοινά συμπτώματα;


Οπωσδήποτε υπάρχουν κοινά συμπτώματα, και αυτό είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό. Ο μόνος τρόπος για να αποδειχθεί αν έχετε πέσει ή όχι θύματα εκμετάλλευσης είναι να δοθούν στη δημοσιότητα από την Κυβέρνησή σας οι όροι των συμβολαίων που υπέγραψαν με τις εταιρείες αυτές. Πρέπει να γνωστοποιηθούν οι όροι, επειδή, δυστυχώς, πολλές άλλες χώρες έχουν πέσει θύματα εκμετάλλευσης λόγω αυτών των συμβολαίων.

Εξάλλου, το έχω δει πολλές φορές το ίδιο «έργο» στην καριέρα μου. Δεν ξέρω τους όρους των δικών σας συμβολαίων, απλώς γνωρίζω ότι οι εταιρείες αυτές είναι πολύ σκληροί διαπραγματευτές.

Το e-mail του Γιάνη Βαρουφάκη

Μου είπατε, πριν από τη συνέντευξη, ότι επικοινώνησε μαζί σας ο τέως Υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας Γιάνης Βαρουφάκης. Μιλήστε λίγο για αυτό.


Ναι, ο τέως Υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας Γιάνης Βαρουφάκης μού έστειλε πρόσφατα ένα e-mail για να μου περιγράψει πόσο τον έχει εντυπωσιάσει το βιβλίο μου. Εγώ, του έστειλα ένα αντίγραφο του νέου μου βιβλίου «Οι νέες εξομολογήσεις ενός οικονομικού δολοφόνου», που θα κυκλοφορήσει στις ΗΠΑ την 9η Φεβρουαρίου 2016. Στο βιβλίο αυτό γράφω για όλα όσα πρέπει να κάνουν οι πολίτες, συμπεριλαμβανομένων των Κυπρίων, για να φέρουμε τα πάνω κάτω και να αλλάξουμε το σύστημα. Οφείλουμε να διασφαλίσουμε ότι τα παιδιά θα κληρονομήσουν έναν καλύτερο κόσμο. Ο Γιάνης Βαρουφάκης, μόλις ανέλαβε την υπουργική θέση, αντιλήφθηκε πως τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα μοιάζουν σε κάποιο βαθμό με αυτά που περιγράφω εγώ στο βιβλίο μου.
<<ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΟΥΣ ΗΓΕΤΕΣ – ΟΙ ΛΑΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΥΓΕΙΑΣ ΤΩΝ ΗΓΕΤΩΝ ΤΟΥΣ>>

ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΟΥΣ ΗΓΕΤΕΣ ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΤΙΛΗΦΘΟΥΜΕ ΠΟΙΟΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ. Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΒΛΑΨΕ ΚΑΝΕΝΑ ΚΑΙ ΑΚΟΜΗ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΔΕΝ ΕΒΛΑΨΕ ΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΤΟΥΣ.


ΚΑΙ Η ΤΣΕΧΙΑ ΕΧΕΙ……….ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ…..ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΜΩΣ ΚΑΤΟΧΗ ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ Η ΚΥΠΡΟΣ
ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΟΥΣ ΠΙΟ ΚΑΤΩ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥΣ ………..



2.ΤΙ ΜΟΥ ΑΝΑΦΕΡΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΟΛΑΝΤ - ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ

Α) . Κάποιος Ευρωβουλευτής μου έστειλε το πιο κάτω εμαιλ

Για δική σου ενημέρωση και αξιοποίηση
Αγαπητέ Όμηρε,
σου μεταφέρω μια πληροφορία σχετικά με την συμπεριφορά του ΠτΔ στην πρόσφατη επίσκεψη του Προέδρου Ολάντ. Ο  δικός μας ήταν στρακόττον στο μεθύσι και έλεγε ανοησίες. Μάλιστα τα παραπατήματα του καταγράφηκαν σε κάμερες τις οποίες όμως ο Βίκτωρας Παπαδόπουλος με διάφορα επιχειρήματα, από πιέσεις και κολακείες μέχρι επίκληση .... εθνικών συμφερόντων, κατάφερε να μην προβληθούν.  

Β) . Η Γιούλα Χατζηχαραλάμπους στο Facebook

  • Μάθαμε από έγκυρες πηγές, πως κατά τη συνάντηση Αναστασιάδη - Ολάντ, ο πρώτος ήταν μεθυσμένος στουπί. ΄Ελεγε βλακείες μέχρι ασχημονίας, γελοιοποιήθηκε, και αναγκάστηκε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Βίκτωρας Παπαδόπουλος να κάμει χίλια ττεμπίσια σε όσους το πήραν είδηση, να μην βγει τίποτα προς τα έξω.


3. Πατήστε στους συνδέσμους που ακολουθούν για να δείτε τα φιλμάκια, θα σας πάρει μόλις πέντε λεπτά για να τα δείτε όλα:

Α)O Πρόεδρος Αναστασιάδης μιλά στα αγγλοαλαπουρνέζικα στο Λονδίνο με κάποια ουίσκια παραπάνω


Β) Ο Νίκος Αναστασιάδης στην Μόσχα εντελώς μεθυσμένος


Γ) Ο Νίκαρος χρειάζεται το ουίσκι του για να μας βγάλει λόγο


Δ) Ο Πρόεδρος δηλώνει στη εκπομπή ‘’τετ-α-τετ’’  του Τάσου Τρύφωνος στο ΡΙΚ ότι του αρέσει το ποτό και προτρέπει και τους κύπριους να πίνουν

 

<<Όταν ο Πούτιν συνελήφθη για κατασκοπεία στη Σμύρνη>>


Στην καρδιά του ψυχρού πολέμου ο Βλαντίμιρ Πούτιν είχε συλληφθεί από τις Τουρκικές αρχές στην Σμύρνη για κατασκοπεία μαζί με έναν συνεργάτη του και απελάθηκαν στη Σοβιετική Ενωση.
Ο Αντεμ Αλμπαϊράκ σήμερα
Αυτήν την κρυφή ιστορία του ρώσου προέδρου φέρνει στο φως με την αφήγησή του ένας τούρκος, ο οποίος εκείνη την εποχή, πριν 45 ολόκληρα χρόνια εργαζόταν στην κατασκευή του διυλιστηρίου Petkim κοντά στην Σμύρνη.
Την ιστορία αφηγείται στα τουρκικά μέσα ενημέρωσης ο Αντεμ Αλμπαϊράκ, συνταξιούχος σήμερα, ο οποίος δηλώνει ότι θυμάται τον μετέπειτα ρώσο πρόεδρο να εργάζεται μαζί του, μαζί με ακόμη δύο σοβιετικούς.
Ο Αλμπαϊράκ αφηγείται ότι τότε – το  1971 -ο Πούτιν ήταν πολύ νεαρός, μόλις 19 ετών και είχε σταλεί με άλλους συμπατριώτες του από τη Ρωσία να πάρουν μέρος στην κατασκευή του διυλιστηρίου, που βρίσκεται στην περιοχή Αλιαγά, κοντά στη Σμύρνη. Ο ίδιος θυμάται ότι οι μυστικές υπηρεσίες συνέλαβαν τον νεαρό Πούτιν μαζί με έναν συμπατριώτη του ονόματι Τουρίσκιν που δούλευε ως οξυγονοκολλητής στο εργοτάξιο, με την κατηγορία ότι φωτογράφιζαν την εγκατάσταση.
Στα 19 του ήταν το «μεγάλο αφεντικό»
«Φωτογράφιζε συνεχώς, Ασχολείτο μόνο με την δουλειά του και κρατούσε αποστάσεις από όλους», λέει ο Αλμπαϊράκ, δίνοντας την εικόνα όχι μόνο ενός απόμακρου ανθρώπου, αλλά και του ανθρώπου που παρά το νεαρό της ηλικίας του ήταν ο «αρχηγός». Ο ίδιος περιγράφει ότι στην παρέα υπήρχε και ένας τρίτος Σοβιετικός, ηλικίας γύρω στα 40, ο Ιλία Νερόζνακ. «Ο Ιλιά αποκαλούσε τον Πούτιν το μεγάλο αφεντικό και αναρωτιόμουν πως γίνεται ένας 40άρης να φοβάται έναν νεαρό. Ακόμα και ο Ιλια πίστευε ότι ο Πούτιν ήταν κατάσκοπος της KGB.»
«Φοβούνταν ότι θα σταλούν στη Σιβηρία.» λέει ο Αλμπαϊράκ αναφερόμενος στην σύλληψή τους από τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες και προσθέτει ότι ο Τουρίσκιν ο οξυγονοκολητής βρέθηκε κρεμασμένος από ένα δέντρο, φοβούμενος ότι δεν αντέξει στις κακουχίες της Σιβηρίας.
Οσο για τον 20χρονο Πούτιν, ο τούρκος πρώην εργαζόμενος στο διυλιστήριο λέει ότι έμαθε πως τελικά τον έστειλαν στη Σιβηρία όταν τον απέλασαν οι τουρκικές αρχές. Η επόμενη φορά που ο Αλμπαϊράκ άκουσε το όνομα του Πούτιν, ήταν πολλά χρόνια μετά, όταν εκείνος ανέλαβε επικεφαλής της KGB. «Χρόνια μετά, σοκαρίστικα όταν έμαθα ότι ο Πούτιν έγινε πρόεδρος της Ρωσίας» καταλήγει ο τούρκος συνταξιούχος της Petkim.


Σάββατο 2 Ιανουαρίου 2016

<<ΧΑΚ: Χάθηκαν €8,37 δισ. επενδύσεις >>

 

 Εξανεμίστηκε το 59,07% της κεφαλαιοποίησης από το 2009 μέχρι σήμερα


 Περαιτέρω συρρίκνωση κατά 30,95% κατέγραψε σε διάστημα ενός έτους η κεφαλαιοποίηση της  ρυθμιζόμενης αγοράς του κυπριακού Χρηματιστηρίου, μετά και την αποχώρηση από το χρηματιστηριακό ταμπλό των τίτλων συνολικά 16 εταιρειών εντός του 2015.

Αν η σύγκριση γίνει με το τέλος του 2009, δηλαδή πριν την έναρξη της οικονομικής κρίσης στην Κύπρο και τις αποφάσεις του Eurogroup που ακολούθησαν για κλείσιμο της Λαϊκής Τράπεζας και «κούρεμα» των καταθέσεων στην Τράπεζα Κύπρου, τότε, προκύπτει ότι η ρυθμιζόμενη αγορά του ΧΑΚ απώλεσε το 59,07% της κεφαλαιοποίησής της.

Αναλυτικότερα, σύμφωνα με στοιχεία από το Χρηματιστήριο, στις 28 Δεκεμβρίου του 2015 η κεφαλαιοποίηση της ρυθμιζόμενης αγοράς υποχώρησε στα €5,8 δισ. σε σύγκριση με €8,4 δισ. που ήταν στις 31 Δεκεμβρίου του 2014, δηλαδή εξανεμίστηκαν €2,6 δισ.

Με βάση τα στοιχεία, φαίνεται ότι η κεφαλαιοποίηση των μετοχών των εταιρειών της ρυθμιζόμενης αγοράς συρρικνώθηκαν στα €2,4 δισ. σε σύγκριση με €3,4 δισ. στις 31 Δεκεμβρίου του 2014.

Αυτό οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι οι μετοχές συνολικά 16 εταιρειών διαγράφηκαν εντός του 2015 από το χρηματιστηριακό ταμπλό. Πρόκειται για τους τίτλους των εταιρειών, Options Choice, Φοίνικας Αμμοχώστου, Stario Portofiolio, SAFS Holdings, Empire Capital, Laser Investment, USB BANK, Phil Andreou, Dimco,  Κυπριακές Αερογραμμές, Libra Group, D. H. Cyprotels, Astarti, A. Panayides, Telemarketing και Pipis Farm.    

Να σημειωθεί ότι στη ρυθμιζόμενη αγορά του ΧΑΚ παραμένουν συνολικά 86 εταιρείες σε σχέση με 102 εταιρείες τέλος το 2014 και 110 που ήταν στις αρχές του 2013. 

Το 2009, η κεφαλαιοποίηση της  ρυθμιζόμενης αγοράς του ΧΑΚ βρισκόταν στα €14,17 δισ., εκ των οποίων τα €7,3 δισ. αφορούσαν τις μετοχές εταιρειών.

Σε σύγκριση με την κεφαλαιοποίηση της ρυθμιζόμενης αγοράς του ΧΑΚ στις 28 Δεκεμβρίου, φαίνεται ότι απωλέστηκαν €8,37 δισ. Να σημειωθεί ότι η συρρίκνωση της κεφαλαιοποίησης του ΧΑΚ ήταν κατά πολύ μεγαλύτερη, μετά τον μηδενισμό των τίτλων της Λαϊκής Τράπεζας και την απομείωση και τη σχεδόν εξαφάνιση των τίτλων των παλιών μετόχων της Τράπεζας Κύπρου, που συρρικνώθηκαν στο 0,3% του συνολικού μετοχικού κεφαλαίου.

Από τα στοιχεία, φαίνεται ότι η κεφαλαιοποίηση της μη ρυθμιζόμενης αγοράς ανήλθε στις 28 Δεκεμβρίου στα €928 εκατ. σε σχέση με €776 εκατ. στις 31 Δεκεμβρίου του 2014.  Να σημειωθεί ότι εντός του 2015 από τη Νέα Αγορά αποχώρησε η Trophy Resort.  

Από τα στοιχεία του ΧΑΚ, προκύπτει ότι η κεφαλαιοποίηση της Τράπεζας Κύπρου, τέλος του 2009 ανερχόταν στα €2,94 δισ., ενώ στις 28 Δεκεμβρίου του 2015 συρρικνώθηκε στα €1,26 δισ. Η μετοχή της Τράπεζας από τα €4,92 που διαπραγματευόταν τον Δεκέμβριο του 2009, υποχώρησε τέλος του 2015 στα €0,142. Να σημειωθεί ότι μετοχή της τράπεζας τέθηκε σε αναστολή από τις 2 Απριλίου του 2013 και η επαναδιαπραγμάτευση άρχισε στις 16 Δεκεμβρίου του 2014. Τέλος του 2014, η κεφαλαιοποίηση της Τράπεζας Κύπρου διαμορφώθηκε στα €1,93 δισ. και η τιμή της μετοχής της βρισκόταν στα €0,216.  

Η κεφαλαιοποίηση της Ελληνικής Τράπεζας, στις 28 Δεκεμβρίου του 2015 υποχώρησε στα €248 εκατ. από €390 εκατ. τέλος του 2014. και €369,60 εκατ. που ήταν το 2009. Η μετοχή της Ελληνικής Τράπεζας από τα €1,20 που διαπραγματευόταν τον Δεκέμβριο του 2009, υποχώρησε τέλος του 2014 στα €0,042 και στις 28 Δεκεμβρίου διαμορφώθηκε στα €1,25 λόγω αντίστροφης υποδιαίρεσης reverse split των μετοχών.


Γράφει: Ελένη Νικολάου Παυλίδη

<<Οι κρυφοί κίνδυνοι για την οικονομία της Ευρώπης.>>

 

της Stephanie Flanders*
Για πρώτη φορά τα τελευταία πέντε χρόνια, η οικονομία της ευρωζώνης φαίνεται να μην αντιμετωπίζει έναν άμεσο κίνδυνο. Ωστόσο το μεταναστευτικό μπορεί να εξελιχθεί σε απρόβλεπτο παράγοντα, που θα χτυπήσει όταν δεν περιμένει κανείς.
Στους πολιτικούς αρέσει να συμπεριφέρονται λες και οι νόμοι της οικονομίας δεν υπάρχουν. Πήραμε αυτό το μάθημα με τον χειρότερο τρόπο κατά την κρίση της ευρωζώνης, όταν ήρθαμε αντιμέτωποι με τις συνέπειες ενός κοινού νομίσματος που δημιουργήθηκε χωρίς βασικές οικονομικές εξασφαλίσεις.
Από την άλλη, οικονομολόγοι και επενδυτές έχουν τη συνήθεια να αγνοούν τους νόμους της πολιτικής. Αυτό είναι εξίσου λάθος και θα μπορούσε να αποβεί ιδιαίτερα επικίνδυνο στην Ευρώπη τα επόμενα περίπου δύο χρόνια.
Ευτυχώς, δεν υπάρχει κάποια επείγουσα οικονομική κρίση για να αντιμετωπίσει η ήπειρος το 2016.
Θα υπάρξει συνεχιζόμενη ανησυχία σχετικά με την Ελλάδα και ίσως με την Ισπανία, δεδομένης της έκβασης της πρόσφατης εκλογικής αναμέτρησης. Με την πρώτη ματιά, ωστόσο, είναι δύσκολο να εντοπίσει κανείς οτιδήποτε μπορεί να προκαλέσει το είδος νευρικότητας και μετάδοσης που είδαμε στις χρηματοπιστωτικές αγορές καθένα από τα τελευταία πέντε χρόνια.
Υπάρχουν επίσης λίγα γεγονότα στην πολιτική ατζέντα που θα μπορούσαν να αναταράξουν τις αγορές ή την οικονομία, με βασική εξαίρεση το πιθανό βρετανικό δημοψήφισμα για τη συμμετοχή στην ΕΕ. Κυρίως, θα πρέπει να περιμένουμε μέχρι το 2017 για τα μεγάλα προγραμματισμένα γεγονότα, περιλαμβανομένων των γενικών και προεδρικών εκλογών σε Γερμανία και Γαλλία.
Αυτή η προοπτική έχει οδηγήσει πολλούς να αισθάνονται μια γαλήνη σχετικά με την Ευρώπη για πρώτη φορά. Κάποιοι θα έλεγαν ακόμη πως το καταστροφικό χάσμα ανάμεσα στην πολιτική και την οικονομία της Ευρώπης, που επηρέασε πολλές φορές τις αγορές κατά τη διάρκεια της χρηματοπιστωτικής κρίσης, έχει επιτέλους γεφυρωθεί. Δεν μπορούμε παρά να ελπίζουμε.
Η ανάπτυξη δεν είναι ούτε κατά διάνοια αρκετά ισχυρή στην ευρωζώνη αυτή τη στιγμή και είναι απίθανο να επιταχυνθεί κατά το επόμενο έτος. Με την κατανάλωση και την εμπιστοσύνη των καταναλωτών να παίρνουν τα πάνω τους και την ανεργία να εξακολουθεί να πέφτει, η ανάκαμψη έχει τώρα το δικό της momentum.
Οι τρομοκρατικές επιθέσεις του Νοεμβρίου στο Παρίσι έχουν πλήξει βραχυπρόθεσμα την οικονομία σε Γαλλία και Βέλγιο, αλλά δεν ξέρω πολλούς οικονομολόγους που να έχουν μειώσει τις προβλέψεις τους για ανάπτυξη το 2016 λόγω φόβων για ένα νέο τρομοκρατικό κτύπημα ή για τη μεταναστευτική κρίση.
Στην πραγματικότητα, πολλοί οικονομολόγοι έχουν επιχειρηματολογήσει πως ο καθαρός αντίκτυπος της εισροής των μεταναστών θα είναι θετικός, τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μετά. Η επιπρόσθετη δαπάνη που σχετίζεται με την κρίση, ιδιαίτερα στη Γερμανία, σημαίνει μια καθαρή τόνωση σε μια περίοδο κατά την οποία η συνολική δημοσιονομική στάση στην Ευρώπη είναι πιο χαλαρή απ’ ό,τι στο παρελθόν.
Κοιτάζοντας μέσα από έναν «οικονομικό φακό», η μαζική εισροή ανθρώπων από τη Συρία και αλλού -πολλοί από τους οποίους έχουν προσόντα και δεξιότητες- φαίνεται πως προσφέρει μια μακροπρόθεσμη τόνωση στις οικονομικές δυνατότητες μιας χώρας όπως η Γερμανία, της οποίας ο πληθυσμός που είναι σε ηλικία κατάλληλη για εργασία σε άλλη περίπτωση θα συρρικνωνόταν.
Αυτή η στενή οικονομική θεώρηση της μεταναστευτικής κρίσης είναι πιθανώς σωστή, αλλά θα μπορούσε να ήταν και καλύτερη. Ο πολιτικές «καταιγίδες» που κλονίζουν την Ευρώπη δεν είναι πιθανό να εκτροχιάσουν την ανάκαμψη σύντομα, αλλά η εμπειρία καταδεικνύει κάποιες μακροπρόθεσμες αιτίες για ανησυχία.
Ένα μάθημα είναι πως κάτι που δείχνει συντριπτικά θετικό για την οικονομία μπορεί ραγδαία να εξελιχθεί σε αρνητικό, αν η πολιτική κινηθεί σε αντίθετη κατεύθυνση.
Αυτό ακούγεται εκτυφλωτικά προφανές, αλλά δεν ήταν και τόσο στο Ηνωμένο Βασίλειο τη δεκαετία του 1990 και στις αρχές του 2000, όταν η καθαρή μετανάστευση από και προς την ΕΕ αυξήθηκε απότομα.
Για τους οικονομολόγους και τις επιχειρήσεις, τα οφέλη αυτής της εισροής εργατικών χεριών ήταν σαφή, και όμως οι πολιτικές και κοινωνικές συνέπειές της συνέδραμαν ώστε να μπει η Βρετανία σε ένα δρόμο πιθανής αποχώρησης από την ΕΕ. Για τους περισσότερους στις αγορές και για ένα μεγάλο κομμάτι της επιχειρηματικής κοινότητας, αυτό θα ήταν μια πραγματικά αρνητική έκβαση.
Μια παρόμοια δυναμική έχει εκτυλιχθεί πολύ πιο γρήγορα στη Γερμανία, όπου από το καλοκαίρι και μετά η δημοτικότητα της καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ έχει πληγεί από το γενναίο καλωσόρισμα εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών.
Επομένως, στις θετικές δημοσιονομικές, αλλά και από την πλευρά της προσφοράς, συνέπειες της μετανάστευσης, οι επενδυτές μπορεί να πρέπει τώρα να προσθέσουν ένα σχετικά σημαντικό αρνητικό: Ότι ο πιο αποτελεσματικός πολιτικός στην Ευρώπη ενδεχομένως δεν θα μπορέσει να επανεκλεγεί.
Στην κρίση της ευρωζώνης μάθαμε πως μια περιοχή κοινού νομίσματος είναι τόσο ισχυρή όσο είναι ο πιο αδύναμος κρίκος της. Τώρα παίρνουμε ένα παρόμοιο μάθημα με τα κοινά σύνορα της Ευρώπης.
Αν ο κόσμος αισθανθεί πως η ασφάλειά του, η οικονομική και ατομική, τίθεται σε κίνδυνο από την ενσωμάτωση, θα είναι πολύ πιο δύσκολο να επιτευχθεί η βαθύτερη συνεργασία που πιθανότατα θα απαιτηθεί για την ασφάλεια και την ταχύτερη ανάπτυξη.
Ρωτήστε τον Ντέιβιντ Κάμερον, τον Βρετανό πρωθυπουργό, του οποίου η ομάδα έχει τρομοκρατηθεί πως το μεταναστευτικό τελικά θα κυριαρχήσει στην καμπάνια του δημοψηφίσματος.
Πόσο θα έπρεπε να ανησυχούμε για την Ευρώπη; Στο απόγειο της κρίσης της ευρωζώνης, η απάντηση σε αυτή την ερώτηση ήταν σαφής: Οι κίνδυνοι μιας ευρύτερης μετάδοσης ήταν τόσο μεγάλοι που οι φορείς χάραξης πολιτικής, οι επενδυτές και όλοι οι άνθρωποι αναγκάστηκαν να ανησυχούν πολύ για την Ευρώπη.
Τώρα που το πρόβλημα έχει μεταστραφεί από την οικονομία στη γεωπολιτική και στους μετανάστες, δεν είναι τόσο προφανές το γιατί οι επενδυτές θα έπρεπε να χολοσκάνε.
Η βραχυπρόθεσμη οικονομική προοπτική δείχνει ήρεμη, αλλά κανείς δεν θα έπρεπε να αμφιβάλλει για το ότι σε περίπτωση που αυτές οι κρίσεις δεν αντιμετωπιστούν σωστά, ενέχουν μακροπρόθεσμους κινδύνους για την οικονομία της Ευρώπης.
* Επικεφαλής στρατηγικής αγορών για την JPMorgan Asset Management.

«Η μεγαλύτερη καταστροφή μετά τον πόλεμο…»

H καταστροφή που έχει υποστεί η Ελλάδα από τις συνέπειες της χρεοκοπίας της μεταπολίτευσης το 2010, είναι ήδη οι μεγαλύτερες μετά τον τελευταίο μεγάλο πόλεμο, από τον οποίο η χώρα βγήκε ισοπεδωμένη.
Μέχρι το 2013 υπολογιζόταν πως περί τις 300 χιλ. νέοι είχαν εγκαταλείψει τη χώρα. Το 2015 με την άνοδο της «παλαβής» αριστεράς  στην εξουσία η οποία απέκλεισε κάθε ελπίδα μεταρρύθμισης και εξόδου από την κρίση της κρατικοδίαιτης παρασιτοκρατίας, οι ρυθμοί φυγής των Ελλήνων στο εξωτερικό έχουν εκτοξευτεί.
Υπολογίζεται πως πλέον έχουν ξεπεράσει τους 500 χιλ. επιστήμονες οι Έλληνες που αναζητούν την τύχη τους μακριά από την Ελλάδα.
Σε μια χώρα όπου το εργατικό δυναμικό υπολογίζεται γύρω στα 5 εκατ. οι 500 χιλ. αντιπροσωπεύουν περίπου το 10%. Δεν πρόκειται όμως για οποιοδήποτε 10%, αλλά για την αφρόκρεμα του εργατικού δυναμικού της χώρας. Τη φυσική ηγεσία της χώρας μας.
Μηχανικοί, γιατροί, μαθηματικοί, οικονομολόγοι, επιχειρηματίες και πάσης φύσεως ικανοί Έλληνες δραπετεύουν στο εξωτερικό, για να αποφύγουν την εξοντωτική φορολογία, την ανεργία στον ιδιωτικό τομέα που τη συνοδεύει και την επιβολή της κρατικοδίαιτης μετριοκρατίας, που σηματοδοτεί η κυριαρχία της αριστερής ισοπεδωτικής εξισωτικής προς κάτω ιδεολογίας.
Αν ένας στρατός χωρίς αξιωματικούς μοιάζει με όχλο που οδηγείται σε βέβαιη σφαγή, μια κοινωνία χωρίς φυσική ηγεσία δεν μπορεί ούτε να επιλέξει να αφανιστεί αξιοπρεπώς.
Οι συνέπειες της εξάλειψης της φυσικής ηγεσίας της χώρας είναι πολλές και δεν αφορούν μόνο το πεδίο της οικονομίας.
Κάθε ικανό στέλεχος στην ιδιωτική οικονομία με την εργασία και την προσπάθειά του δημιουργεί εκατοντάδες θέσεις εργασίας και πολλαπλάσιο πλούτο για τους άλλους, την κοινωνία, τα ασφαλιστικά ταμεία, το δημόσιο, απ’ ό,τι για τον ίδιο.
Όταν το στέλεχος αυτό φύγει από την Ελλάδα και πηγαίνει σε μια άλλη χώρα, η χώρα μας στερείται όλα τα παραπάνω τα οποία απολαμβάνει μια άλλη χώρα με ελκυστικότερους όρους στην οικονομία.
Όταν ένα μέλος της φυσικής ηγεσίας της χώρας στην οικονομία, την κοινωνία, τον πολιτισμό, την πολιτική εγκαταλείπει τη χώρα, χάνεται και μια μονάδα επιρροής στο κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι ανάλογης αξίας και επιρροής. Καμία κοινωνία δεν πρόκοψε διώχνοντας τους αρίστους και αναδεικνύοντας τους μετρίους σε αποφασιστικούς παράγοντες διαμόρφωσης των εξελίξεων.
Οι σοβιετικοί όταν θέλησαν να υποτάξουν πλήρως την Πολωνία δολοφόνησαν εν ψυχρώ στο δάσος του Κατίν 20.000 μέλη της φυσικής ηγεσίας της πολωνικής κοινωνίας, αφήνοντας την υπόλοιπη κοινωνία ακέφαλη. Μηχανικοί, αξιωματικοί, δικηγόροι, γιατροί δολοφονήθηκαν από τη μυστική υπηρεσία ασφαλείας της ΕΣΣΔ, τη  NKVD, ρίχνοντας την ευθύνη στα ναζιστικά SS. Το έγκλημα αποκαλύφθηκε την περίοδο Γκορμπατσώφ.
Προχθές δημοσιεύτηκε στους Ν.Υ. Times μια επιστολή που υποστήριζε πως για τα δεινά του Αφγανιστάν τις τελευταίες δεκαετίες ευθύνεται η αποψίλωση της κοινωνίας μετά τη σοβιετική εισβολή από τους ικανούς πολίτες της χώρας που αναζήτησαν την τύχη τους στο εξωτερικό. Η αλλοίωση αυτή του πληθυσμού ήταν που επέτρεψε την ανάδυση και επικράτηση των Ταλιμπάν και τους διαρκείς εμφυλίους που ακολούθησαν.
Κατά έναν ανάλογο τρόπο η αποψίλωση της ελληνικής κοινωνίας από τους πιο ικανούς μεταξύ των συμπολιτών μας έχει βοηθήσει τα μάλα στην ανάδειξη και επικράτηση διάφορων σούργελων στην πολιτική κυρίως αλλά και την κοινωνική ζωή της χώρας.
Η κατάπτωση που παρατηρείται γύρω μας δεν είναι αποτέλεσμα γενικά και αόριστα της σύγχυσης που δημιούργησε η αναπροσαρμογή του βιοτικού επιπέδου σε χαμηλότερα επίπεδα είναι κυρίως αποτέλεσμα της αποψίλωσης της χώρας από τα πιο ικανά της παιδιά και την αύξηση της πυκνότητας της μετριοκρατίας.
Τα διάφορα νούμερα που βλέπουμε με μεγάλη συχνότητα πλέον να κοσμούν τα έδρανα του κοινοβουλίου και να διεκδικούν πρωταγωνιστικό ρόλο είναι αποτέλεσμα αυτής της αλλαγής… Πάντα υπήρχαν νούμερα που επέπλεαν στην πολιτική αλλά ποτέ στο παρελθόν δεν διεκδικούσαν αποφασιστικό ρόλο όπως τώρα.
Η διαφορά του τωρινού μεταναστευτικού ρεύματος των Ελλήνων προς το εξωτερικό με τα παλιότερα,  είναι πως τώρα δεν φεύγουν οι φτωχότεροι και ανειδίκευτοι Έλληνες αλλά οι πιο ικανοί.
Υπό αυτήν την έννοια η καταστροφή που έχει υποστεί η χώρα είναι ανυπολόγιστη και δύσκολα επανορθώσιμη…
 
<< Ένας ιστορικός απολογισμός - Από το πανούργο 2015 στο έωλο 2016>> 

Ολοι καταλαβαίνουμε πως ο κόσμος μας είναι πιο αβέβαιος, πιο απρόβλεπτος και πιο αγχωτικός από εκείνον που αφήνουμε πίσω μας. Κανείς δεν ξέρει τι και πώς θα του ξημερώσει και όλοι νιώθουμε την καυτή ανάσα της Ιστορίας να απειλεί τα νώτα μας. Σε μια τέτοια στιγμή, οι ιστορικοί απολογισμοί αποκτούν ιδιαίτερη σημασία. Οταν τα πράγματα μας εξαναγκάζουν να αναρωτηθούμε αν πορευόμαστε προς το «χειρότερο», η νεωτερική φαντασίωση ότι ελέγχουμε την κοινή μας μοίρα αποδυναμώνεται ή και χάνεται. Αν σκεφθούμε πως από την εποχή του Διαφωτισμού η κίνηση του κόσμου τείνει να προσλαμβάνεται ως ταυτισμένη με την «πρόοδο» - και τις σημερινές παραφυάδες της, τη βιώσιμη ανάπτυξη και τη συνεχή αύξηση της ευημερίας -, είναι σαφές ότι βρισκόμαστε πια αντιμέτωποι με το φάντασμα μιας αδόκητης, ανεξέλεγκτης και ανονόμαστης οπισθοδρόμησης.

Αδηλο το μέλλον των κοινωνιών μας

Ετσι οι ριζικές μετατοπίσεις που χαρακτηρίζουν το απερχόμενο έτος 2015 συνοδεύθηκαν από πρωτοφανείς μορφές παροξυντικής βίας και από πολυμέτωπες συγκρούσεις που συνεπιφέρουν ακόμα και το ενδεχόμενο πολεμικών συρράξεων μεταξύ ανεπτυγμένων κρατών, και μάλιστα «δι' ασήμαντον αφορμήν». Η πίστη στην οιονεί αυτόματη αναπαραγωγή του εμπεδωμένου συστήματος εξουσιών φαίνεται να έχει κλονιστεί βαθύτατα. Στο γεωπολιτικό μέτωπο, η προϊούσα αστάθεια μοιάζει ίσως πιο απειλητική ακόμα και από την αλήστου μνήμης ψυχροπολεμική ισορροπία του τρόμου. Οπως και αντίστοιχα, στο ιδεολογικό μέτωπο, τόσο η σοσιαλδημοκρατική συναίνεση της «χρυσής τριακονταετίας» όσο η νεοφιλελεύθερη συναίνεση που τη διαδέχθηκε μοιάζουν κυριολεκτικά εξαερωμένες. Είναι λοιπόν γεγονός ότι ποτέ πριν το μέλλον των κοινωνιών μας δεν υπήρξε τόσο άδηλο, ποτέ πριν οι προοπτικές του δεν εμφανίζονταν τόσο έωλες. Ποτέ πριν δεν ήταν τόσο δύσκολο να διακρίνει κανείς ανάμεσα στο εφικτό και στο ανέφικτο, στο πιθανό και στο απίθανο, στο ενδεχόμενο και στο αδιανόητο. Ποτέ πριν τα βήματα του γίγνεσθαι δεν εμφανίζονταν τόσο μετέωρα και ανεξέλεγκτα. Και με αυτή την έννοια, ποτέ πριν δεν ήταν τόσο σαφές πως όσοι πιστεύουν ότι ελέγχουν τον ρου των πραγμάτων είναι είτε αθεράπευτα αφελείς είτε αδίστακτοι τζογαδόροι. Υπό τις συνθήκες αυτές, θα πρέπει ίσως να δεχθούμε πως αν η Ιστορία είναι πάντα εγγενώς πανούργα, υπάρχουν ίσως στιγμές που είναι ακόμα πιο πανούργα από ό,τι την έχουμε συνηθίσει.

Για πρώτη φορά... όλα αλλάζουν

Πράγματι, όλα φαίνεται να αλλάζουν άρδην. Υστερα από πολλές δεκαετίες, για πρώτη φορά σε μια ευρωπαϊκή χώρα μια ριζοσπαστική μεταρρυθμιστική Αριστερά κατέλαβε τη νόμιμη κοινοβουλευτική εξουσία. Υστερα από ακόμα περισσότερες δεκαετίες, για πρώτη φορά σε μια μεγάλη χώρα (και μάλιστα στη Γαλλία, το διιστορικό προπύργιο της έλλογης και ανεκτικής δημοκρατίας) μια αδιάλλακτη και θορυβώδης ρατσιστική Ακροδεξιά μπόρεσε να αναδειχθεί πρώτη πολιτική δύναμη. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Για πρώτη φορά μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου εκατομμύρια απελπισμένοι πρόσφυγες και μετανάστες συνωστίζονται στα σύνορα της παλαιάς Ευρώπης με μόνο στόχο να μπορέσουν να επιζήσουν. Για πρώτη φορά η ίδια αυτή Ευρώπη η οποία επαιρόταν για τη βαθμιαία οικοδόμηση ενός έλλογου, οργανωμένου αντιουσιοκρατικού και πολυπολιτισμικού προτύπου βρίσκεται αίφνης καθηλωμένη από την απειλή μιας τρομοκρατίας που σοβεί σε κάθε γωνία, από τις προεκτάσεις μιας ανυπόφορης ανασφάλειας και από το φάντασμα μιας έρπουσας φοβικής μισαλλοδοξίας. Για πρώτη επίσης φορά οι δυνάμεις που επαγγέλλονται την αποχώρηση από την Ευρώπη ή και την απόσχιση από τα κατεστημένα εθνικά κράτη απειλούν να αναδειχθούν μόνιμες κοινωνικές πλειοψηφίες. Και, συνακόλουθα, για πρώτη φορά το σύνολο σχεδόν των παραδοσιακών αστικών πολιτικών δυνάμεων φαίνεται να μην είναι πια σε θέση να εκφέρει τον, κατ' επίφαση τουλάχιστον, αυτάρεσκα ήρεμο ηγεμονικό λόγο που μονοπωλούσε εδώ και εβδομήντα χρόνια.

Η κρίση, ο πολιτισμός και ο... καθρέφτης μας

Βέβαια όλες αυτές οι εξελίξεις συναρτώνται στενά μεταξύ τους. Η οικουμενική κατίσχυση του αδιάλλακτου υπερεπικρατειακού νεοφιλελευθερισμού, η νομαδοποίηση τόσο του αδίστακτου κεφαλαίου όσο και των απόκληρων θυμάτων του, η πρωτοφανής στην Ιστορία συγκέντρωση του παγκόσμιου πλούτου στα χέρια ελαχίστων, η απονεύρωση των κλειστών συλλογικών οντοτήτων και η βαθμιαία αποδυνάμωση της δημοκρατικής αυτονομίας συνεπέφεραν βαθύτατες μεταλλαγές στις κοινωνικές αξίες, στις αυτονόητες σημασιακές δομές και στα ηθικά πρότυπα. Με αυτή την έννοια, η κρίση που μαστίζει τις κοινωνίες μας σήμερα δεν είναι μόνο, ή κυρίως, οικονομική. Είναι μια κρίση ιδεολογική και πολιτική, μια κρίση αξιακή, σημασιολογική και πολιτιστική, μια κρίση ταυτότητας ενός πολιτισμού που δεν φαίνεται πια να γνωρίζει αν και με ποιους όρους μπορεί να κοιτάζεται στον καθρέφτη του πριν να πέσει για ύπνο. Και είναι επίσης μια κρίση αναπαραγωγής ενός συστήματος κοινωνικών σχέσεων που φαίνεται να έχει αποστερηθεί όχι μόνο από τους οργανωτικούς αυτοματισμούς του αλλά και από την αξιακή του αυτοπεποίθηση. Δεν είναι τυχαίο ότι βαθμιαία ο επιθετικά αισιόδοξος νεοφιλελευθερισμός των ετών 1990 και 2000 φαίνεται να έχει μεταμορφωθεί σε έναν απαισιόδοξα αμυντικό δογματισμό που στοχεύει πρωτίστως να κερδίσει χρόνο προασπιζόμενος ένα κλυδωνιζόμενο status quo.

Εφεξής λοιπόν ο πολιτισμός που ανατέλλει μπροστά στα έκπληκτα και ανήμπορα μάτια μας δεν μπορεί πια να σκέπτεται εαυτόν ούτε με αποστασιοποιημένα πραγματιστικούς όρους ούτε όμως μέσα από τις παραμορφωτικές διόπτρες ενός ωραιοποιημένου και εκλογικευμένου ρομαντισμού. Οι κοινωνίες μας θυμίζουν έναν Κάλιμπαν που ούτε αντέχει να κοιτάζει το πρόσωπό του στον καθρέφτη, ούτε όμως έχει την πολυτέλεια να μπορεί να αποστρέφει το βλέμμα του. Το τίμημα όμως είναι κατ' ανάγκην βαρύ. Η συγκρότηση όλων των ταυτοτήτων, ατομικών και συλλογικών, περνά πάντα μέσα από έναν νοητό καθρέφτη δίχως τον οποίο ο «εαυτός» μας δεν μπορεί να αποκτήσει νόημα. Ο καθρέφτης είναι λοιπόν αναγκαία προϋπόθεση της κοινωνικής συνείδησης. Και όπως γράφει ο Κίπλινγκ, «αν σπάσει ο καθρέφτης σου, κοιτάξου στο καθαρό νερό. Πρόσεξε όμως μην πέσεις μέσα και πνιγείς».

Ιστορική σύγκρουση με νέους όρους

Τα αδιέξοδα είναι λοιπόν πολλαπλά και εγγενώς αντιφατικά. Από τη μια μεριά, είναι πια σαφές ότι αν η Ευρώπη εξακολουθεί να διέπεται από τους παγιωμένους γραφειοκρατικούς αυτοματισμούς της, απειλείται να διαλυθεί στα εξ ων είχε κάποτε συντεθεί. Από την άλλη μεριά, είναι επίσης σαφές ότι η πεισματικά κοντόφθαλμη εμμονή στα παρωχημένα νεοφιλελεύθερα δόγματα της εργαλειακής αποτελεσματικότητας και της λιτότητας οδηγούν όλες τις οργανωμένες πολιτικές οντότητες σε πλήρη λειτουργική αποδιάρθρωση. Τέλος, δεν υπάρχει αμφιβολία πως, με μαθηματική σχεδόν ακρίβεια, η προϊούσα και ασυγκράτητη «νομαδοποίηση» τόσο του κεφαλαίου όσο και της εργασίας θα οδηγήσει στη συμβολική εξαέρωση όλων των «κοινωνιών» που γνωρίζαμε.

Από μιαν άποψη βέβαια, η Ιστορία μοιάζει να επαναλαμβάνεται. Να θυμηθούμε πως πριν από χίλια πεντακόσια χρόνια, σε συνδυασμό μεταξύ τους, η διαίρεση και αποδιάρθρωση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η εισβολή των νομαδικών φύλων και το τέλος της οικουμενικής ειρήνης είχαν οδηγήσει στην αποσάθρωση του κυρίαρχου πολιτικού και πολιτιστικού προτύπου, στην κατίσχυση των νέων βαρβάρων και στην έλευση μιας νέας ιστορικής περιόδου που ονομάστηκε κατ' ευφημισμόν «Μεσαίωνας». Θα μπορούσε λοιπόν κανείς να σκεφθεί πως αντίστοιχες ίσως κοσμοϊστορικές εξελίξεις ελλοχεύουν στις μέρες μας. Το ενδεχόμενο της επέλευσης ενός ανανεωμένου καπιταλιστικού συστήματος που θα αναπαράγεται ανεξάρτητα από δημοκρατικά συγκροτημένες έννομες τάξεις στο όνομα ενός φετιχοποιημένου υπεριστορικού ορθολογισμού δεν μπορεί να αποκλειστεί a priori. Ακόμα και αν κάτι τέτοιο ξεπερνά τις ηθικές μας αντοχές, δεν υπερβαίνει τα όρια της σκοτεινής υπερβατικής μας φαντασίας.

Προφανείς διέξοδοι δεν υπάρχουν. Στο σταυροδρόμι όμως στο οποίο βρισκόμαστε, φαίνεται να επανέρχονται στο προσκήνιο τα πολιτικά διλήμματα που χαρακτηρίζουν τον φιλελευθερισμό από την πρώτη μέρα. Ακόμα μια φορά, ο κόσμος μας βρίσκεται αντιμέτωπος με το πανάρχαιο δίλημμα ανάμεσα στην εμμονή στο αδιέξοδο και ανυπόφορο υπάρχον και στον ανοικτό κοινωνικοπολιτικό πειραματισμό, ανάμεσα στην τυφλή και άκριτη συντήρηση και στην άγνωστη πρόοδο, ανάμεσα σε εκείνο που δεν μπορεί να υπάρχει πια και σε εκείνο που δεν υπάρχει ακόμα. Σήμερα όμως η ιστορική αυτή σύγκρουση γίνεται με νέους όρους. Ενώ η ιδεολογικά ολοκληρωτική και πολιτικά αυταρχική Δεξιά εμφανίζεται ολοένα και πιο συσπειρωμένη, η Αριστερά εξακολουθεί να ταλανίζεται από δισταγμούς. αμφιθυμίες και εσωτερικές ρωγμές. Και υπό τις συνθήκες αυτές, κανείς δεν είναι δυνατόν να προβλέψει την έκβαση της μάχης. Πράγματι, ο χρόνος δεν λειτουργεί κατ' ανάγκην ούτε υπέρ του λόγου ούτε υπέρ της αξιακής προόδου ούτε υπέρ της δικαιοσύνης. Επιπλέον, είναι γεγονός ότι, αντίθετα με τη συχνά ιδεοληπτική Αριστερά, η συντηρητική παράταξη γνωρίζει να αξιοποιεί τα τακτικά και επικοινωνιακά της πλεονεκτήματα κερδίζοντας απλώς καιρό. Αν λοιπόν παρέλθει μεγάλο διάστημα δίχως σημαίνουσες ανατροπές, μπορεί να έχει χαθεί πολύ περισσότερο από μια μάχη. Και τότε θα μπορούσε να ισχύει αυτό που είχε πει ένας αναρχικός σουρεαλιστής Βέλγος στην αρχή του 20ού αιώνα: «Προλετάριοι όλων των εθνών, δεν έχω πια τίποτε να σας συμβουλεύσω». Ενα τέτοιο ενδεχόμενο όμως δεν έχουμε το δικαίωμα να αφήσουμε να επισυμβεί. Αν μη τι άλλο, είμαστε υπεύθυνοι για την επιβίωση της ελπίδας.

Ο κ. Κωνσταντίνος Τσουκαλάς είναι καθηγητής Κοινωνιολογίας.