<<Τι πραγματικά συμβαίνει στην Κίνα;>>

Τι πραγματικά συμβαίνει με την Κίνα;
Στο ερώτημα αυτό προσπαθούν να απαντήσουν ο Michael J. Boskin καθηγητής Οικονομικών στο Stanford University  (Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ) και ο Stephen Roach πρώην επικεφαλής της Morgan Stanley στην Ασία
Η ανάλυση του Stanford University  

Οι αδέξιες προσπάθειες της κινεζικής κυβέρνησης να περιορίσει την πρόσφατη μεταβλητότητα της χρηματιστηριακής αγοράς - η τελευταία κίνηση ήταν να απαγορεύσει τις ανοικτές πωλήσεις και τις πωλήσεις από τους βασικούς μετόχους - έχουν πλήξει σοβαρά την αξιοπιστία της.
Αλλά οι αποτυχίες της πολιτικής της Κίνας δεν πρέπει να αποτελούν έκπληξη.
Οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής κακομεταχειρίζονται τις χρηματοπιστωτικές αγορές.
Πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, για παράδειγμα, υπέστησαν  ταπεινωτικές ήττες στην προσπάθεια τους να υπερασπιστούν τα εθνικά τους νομίσματα προ του ευρώ.
Παρόλα αυτά, η οικονομία της Κίνας εξακολουθεί να αποτελεί πηγή μεγάλης αβεβαιότητας.
Πράγματι, αν και οι επιδόσεις της χρηματιστηριακής αγοράς της Κίνας και της πραγματικής Οικονομίας συσχετίζεται στενά, μια σημαντική επιβράδυνση βρίσκεται προ των πυλών.
Αυτό είναι ένα σοβαρό πρόβλημα, που απασχολεί υπουργεία οικονομικών, κεντρικές τράπεζες, γραφεία συναλλαγών, καθώς και εισαγωγείς και εξαγωγείς σε όλο τον κόσμο.
Η κυβέρνηση της Κίνας πίστευε ότι θα μπορούσε να μεταβεί χωρίς κραδασμούς από την ανάπτυξη ρεκόρ με διψήφια ποσοστά  σε μια πιο σταθερή και ισορροπημένη ανάπτυξη.
Μάλιστα θέσπισε ορισμένες ευαίσθητες πολιτικές και μεταρρυθμίσεις.
Ωστόσο, η ταχεία ανάπτυξη επισκίαζε πολλά προβλήματα της Κινεζικής οικονομίας.
Για παράδειγμα, οι εταιρίες για την επίτευξη βραχυπρόθεσμων οικονομικών στόχων, εκτροχίαζαν τους οικονομικούς τους πόρους.
Οι βασικές βιομηχανίες όπως ο χάλυβας και το τσιμέντο απέκτησαν μεγάλη πλεονάζουσα παραγωγική ικανότητα.
Τα επισφαλή δάνεια έχουν συσσωρευτεί στους ισολογισμούς των τραπεζών και των τοπικών κυβερνήσεων.
Επίσης ο τρόπος με τον οποίο σχεδιάστηκε η αστικοποίηση, με την  κατασκευή νέων μεγάλων πόλεων με σύγχρονες υποδομές δεν απέδωσε.
Κατά μία έννοια, έχουν δημιουργηθεί «πόλεις φαντάσματα» όπως τα χωριά Ποτέμκιν της ρωσικής αυτοκρατορίας, που χτίστηκαν για να δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση στην τότε τσαρίνα.
Οι πόλεις φάντασμα στην Κίνα είναι πραγματικότητα.
Τώρα που η ανάπτυξη αρχίζει να εξασθενεί με το ΑΕΠ να προσδιορίζεται στο 7% αλλά οι περισσότεροι αναλυτές πιστεύουν ότι ο πραγματικός αριθμός είναι πιο κοντά στο 5% (ή ακόμη και χαμηλότερα.
Αν ο ρυθμός ανάπτυξης της Κίνας ξεπερνάει αλλά οικονομίες ωστόσο η επιβράδυνση θυμίζει τις ΗΠΑ του παρελθόντος και την Γερμανία.
Η Κίνα πλήττεται από σοβαρά οικονομικά προβλήματα και  είναι πιθανό να προκληθεί πολιτική αστάθεια αλλά και  κοινωνική αστάθεια.
Καθώς η επιβράδυνση απειλεί την δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, υπονομεύοντας τις προοπτικές από τα εκατομμύρια των ανθρώπων που εισρέουν στις πόλεις της Κίνας κάθε χρόνο σε αναζήτηση μιας πιο ευημερούσας ζωή, το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα θα δυσκολευτεί να διατηρήσει τη νομιμότητα του πολιτικού μονοπωλίου του.
(Γενικότερα, το μέγεθος των προβλημάτων της Κίνας, μαζί με την κατάρρευση της Ρωσίας και το 60% του πληθωρισμού της Βενεζουέλας, δοκιμάζει τις οικονομίες κρατικού καπιταλιμού)
Λαμβάνοντας υπόψη τη συστημική σημασία της Κίνας στην παγκόσμια οικονομία, η αστάθεια ν θα μπορούσε να δημιουργήσει σημαντικούς κινδύνους παγκοσμίως.
 Η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος ξένος κάτοχος του αμερικανικού χρέους, είναι σημαντικός εμπορικός εταίρος για τις ΗΠΑ, την Ευρώπη, τη Λατινική Αμερική και την Αυστραλία και αποτελεί βασικό μέσο διευκόλυνσης στις ενδοασιατικές συναλλαγές, ειδικά στην  μεταποίηση και το εμπόριο.
Είναι πολλά αυτά  που διακυβεύονται στην Κίνα.
Η κυβέρνηση πρέπει να αντιμετωπίσει τις βραχυπρόθεσμες επιπτώσεις της επιβράδυνσης, ενώ συνεχίζει να εφαρμόζει μεταρρυθμίσεις που στοχεύουν στην μετάβαση της οικονομίας σε ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης και στην αύξηση του ρόλου των αγορών.
Η μεσαία τάξη αποτελεί το κλειδί μιας οικονομίας.
Με βάση την McKinsey Global Institute η μεσαία τάξη στην Κίνα υπερβαίνει τα 200 εκατομμύρια.
Με βάση τους στόχους της Κίνας η κυβέρνηση υποτίμησε το  νόμισμα  περίπου 3% μέχρι στιγμής.
Αυτό είναι πιθανώς πάρα πολύ μικρό για να μεταβάλλει το εμπορικό ισοζύγιο της Κίνας με την Ευρώπη ή τις ΗΠΑ σημαντικά. Αλλά σηματοδοτεί μια στροφή προς μια περισσότερο προσανατολισμένη στην αγορά συναλλαγματικών ισοτιμιών κυβερνητική πολιτική.
Ο κίνδυνος στο μυαλό των επενδυτών, των διαχειριστών και των κυβερνητικών στελεχών είναι ότι η Κίνα  βομβαρδίζεται από τις δυνάμεις της αγοράς η δυναμική των οποίων υπερβεί τις θεμελιώδεις αξίες της χώρας.
Καθώς η κυβέρνηση της Κίνας χρησιμοποιεί τη νομισματική πολιτική για να προσπαθήσει να ηρεμήσει τις αγορές, οι μεταρρυθμίσεις πρέπει να συνεχιστούν.
Η Κίνα πρέπει να αναπτύξει νέες τεχνολογίες σε διάφορους κλάδους, ενώ η βελτίωση της εκπαίδευσης, της κατάρτισης και της υγείας πρέπει να συνεχιστούν.
Η Κίνα πρέπει να επιταχύνει τις προσπάθειές της για την αύξηση της εγχώριας κατανάλωσης, η οποία, ως ποσοστό του ΑΕΠ, είναι πολύ μικρότερη από τις άλλες χώρες.
Αυτό σημαίνει μείωση της άνευ προηγουμένου υψηλού  ποσοστού  αποταμίευσης, ένα μεγάλο μέρος των οποίων καταλήγει  σε κρατικές επιχειρήσεις.
Εάν οι ιδιωτικές επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά αυξήσουν την κατανάλωση και τις επενδύσεις και το κράτος μειώσει την  συμμετοχή του στις μεγάλες επιχειρήσεις επιτρέποντας τα κέρδη να καταβάλλονται απευθείας στους μετόχους, η οικονομία θα ευημερήσει.
Η μείωση του υπερβολικού κρατικού έλεγχου πρέπει να περιλαμβάνει αντικατάσταση των επιδοτήσεων στις τιμές και στις επιδοτήσεις με ενέργειες που θα ευνοήσουν  τις βιομηχανίες εντάσεως εργασίας.
Επιπλέον, η Κίνα πρέπει να μειώσει τα πολλά  φυσικά μονοπώλια.
Η Κίνα πρέπει να ανακατανέμει τους πόρους, προκειμένου να αξιοποιήσει το συγκριτικό πλεονέκτημα στην παροχή υπηρεσιών.
Επίσης η Κίνα πρέπει να μειώσει το συνολικό χρέος της που υπερβαίνει το 250% του ΑΕΠ.
Η  Κίνα διαθέτει  3,7 τρισεκ δολάρια σε αποθεματικά σε ξένο νόμισμα μπορεί να λειτουργήσει ως μεγάλη εφεδρεία.
Η ανάλυση της Morgan Stanley

Οι τεκτονικές αλλαγές που συμβαίνουν σε διάφορα μέτωπα ταυτόχρονα - την οικονομία, τις χρηματοπιστωτικές αγορές, την γεωπολιτική στρατηγική και την κοινωνική πολιτική – είναι εκπληκτικές.
Οι περισσότεροι δυτικοί οικονομολόγοι συνεχίζουν να υπεραπλουστεύουν όταν αναλύουν την κατάσταση στην Κίνα.
Οι φόβοι για μια μεγάλης κλίμακας ύφεση στην Κίνα είναι υπερβολικοί.
Ενώ η συζήτηση σχετικά με τις βραχυπρόθεσμες προοπτικές της Κίνας θα πρέπει να υποτιμηθούν, το μεγάλο διακύβευμα είναι η σταθερή πορεία της κινεζικής οικονομίας προς τον δρόμο της προσαρμογής – δηλαδή την μετατόπιση από τις κατασκευές στις  υπηρεσίες.
Το 2014, το μερίδιο των υπηρεσιών στο Κινεζικό ΑΕΠ έφθασε στο 48,2%, υψηλότερο  από το  42,6% της μεταποίησης και των κατασκευών.
Και η απόκλιση μεγαλώνει διαρκώς – οι υπηρεσίες αυξήθηκαν  8,4% σε ετήσια βάση κατά το πρώτο εξάμηνο του 2015, ξεπερνώντας κατά πολύ την αύξηση 6,1% στους τομείς της  μεταποίησης και των κατασκευών.
Στην Κίνα, οι υπηρεσίες απαιτούν περίπου 30% περισσότερες θέσεις εργασίας ανά μονάδα παραγωγής από ό, τι οι εταιρίες  έντασης κεφαλαίου και κατασκευών.
Οι υπηρεσίες έχουν κάνει τη στρατηγική της αστικοποίησης της Κίνας περισσότερο αποτελεσματική.
Σήμερα, περίπου το 55% του πληθυσμού της Κίνας ζει σε πόλεις, σε σύγκριση με λιγότερο από 20% το 1978.
Και το ποσοστό θα πρέπει να αυξηθεί σε 65%-70% μέσα στα επόμενα 15 χρόνια.
Επίσης η  αγοραστική δύναμη των καταναλωτών έχει τριπλασιασθεί με βάση το κεφαλήν εισόδημα σε σχέση τα εισοδήματα από την ύπαιθρο.
Ωστόσο αν και η πρόοδος σχετικά με την οικονομική ισορρόπηση είναι ενθαρρυντική, η Κίνα έχει ρίξει το βάρος της στον  εκσυγχρονισμό του χρηματοπιστωτικού συστήματος, τη μεταρρύθμιση στην νομισματική πολιτική και έχει αντιμετωπίσει τις υπερβολές στις αγορές μετοχών, το χρέος και την ιδιοκτησία.
Το κράτος στοχεύει σε μια επιθετική εκστρατεία κατά της διαφθοράς, μια εθνικιστική αναγέννηση που ονομάζεται «China Dream».
Η αλληλεπίδραση μεταξύ αυτών των πολλαπλών στόχων μπορεί να αποδειχθεί  αρνητική για την Κίνα.
Για παράδειγμα, η συμβολή της απομόχλευσης σε συνδυασμό με το σκάσιμο της φούσκας των μετοχών θα μπορούσε να δημιουργήσει μια αυτοτροφοδοτούμενη καθοδική πορεία στην παλαιά βιομηχανική οικονομία κλονίζοντας την εμπιστοσύνη των καταναλωτών.
Ομοίως, οι στρατιωτικές περιπέτειες στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας θα μπορούσαν να βλάψουν τις σχέσεις της Κίνας με τον υπόλοιπο κόσμο.
Υπό την ηγεσία του Προέδρου Xi Jinping, δεν υπάρχει έλλειψη πολιτικής βούλησης στη σημερινή Κίνα. Η πρόκληση είναι να δοθεί προτεραιότητα στις  μεταρρυθμίσεις.
Κάθε οπισθοδρόμηση θα οδηγήσει την Κίνα σε λάθος δρόμο.

 

<<Η χώρα της παραφροσύνης>>

- η σημασία της βουλευτικής έδρας και οι διαφωνούντες–

Γνωστή σε όλους εμάς τους ‘Έλληνες είναι η ιστορική δήλωση του πρώην πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή την 11.Ιανουαρίου1989, ο οποίος είπε: «η χώρα μεταβλήθηκε σε ένα απέραντο φρενοκομείο!». Αν και η ρήση αυτή, η οποία αναμφίβολα είχε σχέση με το σκάνδαλο του τραπεζίτη Κοσκωτά, πέρασε εις την ιστορία της χώρας μας, δυστυχώς ουδείς όμως από τότε ασχολήθηκε εις το ελάχιστον με την βαθιά αιτία και ερμηνεία της λιτής δήλωσης του τότε πολιτικού. Ούτε οι επαγγελματίες ψυχολόγοι, αλλά ούτε και οι πολιτικοί αναλυτές των Μ.Μ.Ε. Ώστε να μάθουμε όλοι μας, εάν εντός αυτού του φρενοκομείου που λέγεται Ελλάδα είναι εσώκλειστος ολόκληρος ο Ελληνικός Λαός, αλλά και το πολιτικό σύστημα, τα κόμματα και οι Θεσμοί της χώρας μας. Για να καταλάβουμε επιτέλους, και να συνειδητοποιήσουμε εγκαίρως γιατί είμαστε έγκλειστοι ενός απέραντου φρενοκομείου. Ώστε να υποβληθούμε εις την σχετική θεραπευτική αγωγή, και απελευθερωμένοι  από την παραφροσύνη μας, να ακολουθήσουμε τον δρόμο της εγκράτειας, της σύνεσης που θα μας προστάτευαν από την επερχόμενη χρεοκοπία και τα αλλεπάλληλα επαχθή, καταραμένα Μνημόνια της λιτότητας και την καταιγίδα των προαπαιτούμενων και ισοδυνάμων μέτρων της καταστροφής. 

Είκοσι έξη (26) ολόκληρα χρόνια πέρασαν από τότε, και ακόμη δεν γνωρίζουμε τις φταίει για την αρρώστια της παραφροσύνης μας. Ενώ ταυτόχρονα διανύουμε και την 6^η χρονιά της ανείπωτης φτώχειας, της απερίγραπτης τώρα αθλιότητας και εθνικής ταπείνωσης. Φταίει ολόκληρος ο Λαός ο οποίος δυστυχώς δεν διδάχθηκε από την ιστορία του, και συνεχίζει να επαναλαμβάνει τα ολέθρια σφάλματα του; Ο οποίος, δυστυχώς, ψηφίζει ακόμη κόμματα και ηγέτες, οι  οποίοι ήταν και είναι ανάξιοι της εμπιστοσύνης του; Φταίνε οι Θεσμοί της Ελληνικής Πολιτείας και η Αρχή της Διακρίσεως των Εξουσιών, οι οποίοι όφειλαν να υπηρετούν και να προστατεύουν  το Έθνος και δεν το πράττουν;  Φταίνε αυτά τα κόμματα, οι εκφραστές, οι εγγυητές της Λαϊκής Κυριαρχίας, άρα φταίει αυτή η Δημοκρατία μας; 

Τα πολλά λόγια είναι πτώχεια. Για την προστασία της Δημοκρατίας,  που εις βάρος της οποίας  επί δεκαετίες συνεχίζουμε να ασελγούμε,  «άλλο είναι να λες πολλά λόγια κι άλλο να λες τα κατάλληλα», κάνοντας τώρα χρήση της ρήσης του μεγάλου τραγικού ποιητή Σοφοκλή. Διότι η ασέλγεια συνεχίζεται σε αμείωτο ρυθμό, ενώ ο Λαός μας υφίσταται τώρα ασταμάτητα τις βαρύτατες συνέπειες της χρεοκοπίας και εθνικής ταπείνωσης. Αλλά παράλληλα υφιστάμεθα και την δηλητηριώδη προπαγάνδα και πλύση εγκεφάλου από όλους εκείνους τους γνωστούς σε όλους μας υπαίτιους, οι οποίοι ανενόχλητοι και ατιμώρητοι συνεχίζουν το καταστροφικό τους έργο εις βάρος του Λαού και της Πατρίδας μας.

 Δεν χρειάζεται να κάνει κανείς εκτενή αναφορά σε πολιτικά πρόσωπα και κόμματα. Διότι όλοι μας γνωρίζουμε τώρα  για την ανεπαρκή, πλημμελή οργάνωση των κομμάτων και την ανύπαρκτη ευθύνη των πολιτικών προσώπων απέναντι του Λαού και του Έθνους. Επίσης όλοι μας γνωρίζουμε, ότι ψηφίζουμε κόμματα και πολιτικούς, βάσει προγραμμάτων των κομμάτων τα οποία αντανακλούν τα συμφέροντα και τις ανάγκες της κοινωνίας, αυτού του ίδιου του Λαού. Και τα οποία Προγράμματα οφείλουν να τηρούν ως κόρη οφθαλμού, πιστά, απαράβατα τα κόμματα με τους ηγέτες τους, αλλά και οι πολιτικοί π.χ. βουλευτές εις την Εθνική Αντιπροσωπεία, δηλαδή το Κοινοβούλιο. Τέλος όλοι μας γνωρίζουμε για τα Πειθαρχικά Συμβούλια των Κομμάτων, τα οποία οφείλουν να προστατεύουν την βαθύτατη έννοια και  πορεία του κόμματος από απείθαρχα στελέχη τα οποία προσβάλλουν, παραβιάζουν, προδίδουν αυτό το ίδιο το Πρόγραμμα  το οποίο αποφασίζεται και επικυρώνεται από το Συνέδριο του Κόμματος, αλλά παράλληλα και από και από  τη λαϊκή ετυμηγορία.

 Όμως τι συμβαίνει από την εποχή  της ιστορικής δήλωσης του 1989,  ότι «η χώρα μεταβλήθηκε σε ένα απέραντο φρενοκομείο», ώστε να δίνεται τώρα η εντύπωση ότι από τότε δεν έχει αλλάξει τίποτε;  Ενώ η χώρα μας βιώνει τώρα και την μεγαλύτερη τραγωδία εις την σύγχρονη ιστορία της, κόμματα και πολιτικοί συνεχίζουν ακάθεκτοι, ανεμπόδιστοι τα ολέθρια σφάλματα, τα οποία ανεπίτρεπτα πληρώνει και πάλιν βαρύτατα μόνον ο Ελληνικός Λαός.

Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά τα τραγικά, και ο δύσμοιρος Λαός μας και η ολοσχερώς διαλυμένη Οικονομία του τόπου δεν αντέχει άλλες πια περιπέτειες, γίνονται τώρα ανεπίτρεπτες, επιζήμιες, ευρύτατες συζητήσεις μεταξύ των κομμάτων και εις τα ΜΜΕ  για τρίτες εκλογές εντός μόλις 9 μηνών. Και τούτο λόγω της συμπεριφοράς π.χ. τις έντονες διαφωνίες μερικών βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος, κάτι όμως το οποίο ανέκαθεν είναι ένα πολύ σύνηθες φαινόμενο εις την πολιτική και κομματική ιστορία της χώρας μας. Όμως το ερώτημα το οποίο τίθεται σε κάθε Δημοκρατική Πολιτεία είναι το εξής.

Για να αποφευχθούν οι εκλογές, γιατί οι διαφωνούντες εντός ενός κόμματος οφείλουν να παραδώσουν την βουλευτική έδρα τους, και όχι αντιθέτως όλοι εκείνοι οι οποίοι παραβιάζουν, προδίδουν το Πρόγραμμα του Κόμματος, το οποίο προηγουμένως επικυρώθηκε και από την λαϊκή ετυμηγορία, και με την αντισυνταγματική, αντικοινοβουλευτική και πραξικοπηματική συμπεριφορά τους προσβάλλουν τώρα ανεπανόρθωτα και τα συμφέροντα του Λαού, αλλά και την αξιοπρέπεια της Πατρίδας και του Έθνους;

 Επειδή δεν αναμένεται απάντηση εις το προαναφερθέν άγνωστο μέχρις σήμερα εις την χώρα μας ερώτημα, ο γράφων προσθέτει εις την ρήση του πρώην πολιτικού και το εξής: «ότι εδώ και δεκαετίες η Δημοκρατία μας κατέστη εσαεί έγκλειστη ενός φρενοκομείου, από το οποίο δεν υπάρχει διέξοδος και σωτηρία».

 Γεώργιος Εμ. Δημητράκης

Υποσημείωση: Ο αρθρογράφος διαμένει εις την Ξάνθη.  Σπούδασε Πολιτικές-Οικονομικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία στη Βόννη και Ιστορία και Πολιτιστική κληρονομιά στην Αθήνα. Διετέλεσε επί 5 χρόνια υπάλληλος της Ομοσπονδιακής Βουλής της Γερμανίας.

 

<<Γιατί θα μπορούσαν να χειροτερέψουν ακόμη περισσότερο οι πληγές της Ελλάδας>>

Πιθανά μεγαλύτερα τραύματα από την αστάθεια στις παγκόσμιες αγορές για την ήδη αποδεκατισμένη από την πολιτική αβεβαιότητα Ελλάδα

Η κατάσταση στην Ελλάδα θα μπορούσε να επιδεινωθεί έτι περαιτέρω εξαιτίας της αστάθειας στα παγκόσμιες αγορές, επισημαίνεται σε άρθρο του αμερικανικού ειδησεογραφικού δικτύου CNBC.Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται, η Ελλάδα που έχει ήδη αποδεκατιστεί από την πολιτική αβεβαιότητα και την οικονομική αδυναμία, είναι πιθανόν να τραυματιστεί ακόμη περισσότερο από την αστάθεια στις παγκόσμιες αγορές.
Κάθε επενδυτική εμπιστοσύνη που είχε επιστρέψει στη χώρα, μετά τη συμφωνία για το τρίτο πρόγραμμα διάσωσης, είναι πιθανόν να έχει πληγεί από την πρόσφατη φυγή προς ασφαλή καταφύγια.
Το ισχυρότερο ευρώ, το οποίο τις δύο τελευταίες εβδομάδες ενισχύεται πάνω από 4% έναντι του δολαρίου, δεν αποτελεί καλό νέο για τις ελληνικές εξαγωγές, κάτι που είναι πιθανόν να βαθύνει την ύφεση στη χώρα σε μια στιγμή που δεν το αντέχει, επισημαίνεται.
Αναλυτές της UBS πρόσφατα προχώρησε σε πτωτική αναθεώρηση των προβλέψεών της όσον αφορά την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας, εκτιμώντας ύφεση 1,6% για το 2015 και ύφεση 1,1% για το 2016, έναντι προηγούμενων εκτιμήσεων για ανάπτυξη 1,5% το 2015 και 2,5% το 2016.
Η Ελλάδα είναι αντιμέτωπη με νέες εκλογές, το πιθανότερο στις 20 Σεπτεμβρίου, τις οποίες προκήρυξε ο έλληνας πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, αφού προχώρησε σε μεγάλες υπαναχωρήσεις έναντι των πιστωτών της χώρας και σε αντίθεση με ό,τι είχε υποσχεθεί.
«Το πρόγραμμα σημαίνει νέα μέτρα λιτότητας για την Ελλάδα, όμως βεβαιότητα χρηματοδότησης, QE για τα ελληνικά ομόλογα σύντομα και μια σειρά από εργαλεία υπέρ της ανάπτυξης. Η πρόκληση είναι τώρα η ταχεία και αποτελεσματική εφαρμογή των τελευταίων», σημειώνουν οι αναλυτές της Credit Suisse.
Βεβαίως, τα μέτρα λιτότητας ίσως να είναι πολύ δύσκολο να γίνουν αποδεκτά από τους έλληνες πολίτες.
Υπάρχει ακόμη ο σοβαρός κίνδυνος το πρόγραμμα διάσωσης να εκτροχιαστεί και κατά συνέπεια η Ελλάδα να εξέλθει της ζώνης του ευρώ, σημειώνουν αναλυτές της UBS.
Οι συμβιβασμοί του Αλέξη Τσίπρα ίσως να μην ήταν τελικά αρκετοί, εξαιτίας δυνάμεων εκτός του ελέγχου του, καταλήγει το άρθρο.

Μεταφραστική επιμέλεια: Ελένη Κάτσουρα

 

<<Ποιος «εξοντώνει» το ευρωπαϊκό κεκτημένο;>>

Για μήνες, το Προεδρικό επέμενε ότι η λύση θα διασφαλίζει τις βασικές ατομικές ελευθερίες και ιδιαίτερα το δικαίωμα στην ιδιοκτησία, πλήρως διασφαλισμένο με 100% ευρωπαϊκό κεκτημένο.  Εκείνο όμως που συμφωνήθηκε και ανακοινώθηκε από τον Άιντε είναι, στην ουσία, η  εξίσωση του παράνομου χρήστη με τον βίαια εκδιωχθέντα ιδιοκτήτη.  Αντί να επικεντρωθούν σε αυτό που ΣΥΜΦΩΝΗΘΗΚΕ, το Προεδρικό επέκρινε όσους αντέδρασαν στην εξίσωση της παρανομίας με την ευρωπαϊκή  νομιμότητα. Και ο Αβ. Νεοφύτου επιμένει να εκτρέπει  την συζήτηση, διότι κατά την άποψή του, «δεν γίνεται να επικρίνουμε τα κριτήρια για το περιουσιακό, που δεν έχουν ακόμη συμφωνηθεί».  Ο ίδιος δεν κατάκρινε τον Κυβ. Εκπρόσωπο που (2/8/2015) ζητούσε «όλους να χαιρετίσουμε την σημαντικότατη επιτυχία» της εξίσωσης, χωρίς να περιμένει τα κριτήρια! Και χειροκροτούσε τον Ν. Αναστασιάδη που διαφήμιζε προκαταβολικά την «έκρηξη στην οικονομία» που θα φέρει η λύση, χωρίς καν συζήτηση στα φλέγοντα  θέματα της ασφάλειας, του κατοχικού στρατού, των εποίκων, … τα κριτήρια του περιουσιακού. Ερώτημα, ιδιαίτερα προς τους σκεπτόμενους ψηφοφόρους του ΔΗΣΥ: Τι μπορεί να εξηγήσει την συμπεριφορά ενός πολιτικού που αντί να σχολιάσει την πραγματικότητα, εκτρέπει τη συζήτηση με δημαγωγικό τρόπο σε τέτοιο θέμα;

Στον πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης βρίσκονται οι αποφάσεις του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ).  [Άλλο το ΕΔΑΔ του Συμβουλίου της Ευρώπης (απόφαση Δημόπουλος) κι άλλο το ΔΕΕ του οποίου οι αποφάσεις είναι δεσμευτικές για όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ]. Το ΔΕΕ εκδικάζοντας βάσει του ΣΥΝΟΛΟΥ του κοινοτικού δικαίου, αποφάνθηκε τελεσίδικα με αφορμή περιουσία του Αποστολίδη στην Λάπηθο, ότι το μοναδικό νόμιμο κτηματολόγιο -και στα κατεχόμενα- είναι της Κυπριακής Δημοκρατίας.  Παρεμπιπτόντως, όπως αποκαλύψαμε (2009-2010) στα έγγραφα Ντάουνερ,  στις διαπραγματεύσεις Χριστόφια-Ταλάτ  η Ε/κ πλευρά προέβαλε πως αν ο Ταλάτ «χρησιμοποιούσε» την απόφαση Δημόπουλος, η Ε/κ πλευρά θα αντιπρόβαλλε την συντριπτική απόφαση του ΔΕΕ.  Άλλο δείγμα των πολιτικών προεκτάσεων της απόφασης ήταν η επιστολή του ψευδοκράτους προς τον Γ.Γ./ΟΗΕ (18 Μαΐου 2009, όπως αποκαλύψαμε), στην οποία τέθηκε κατεπειγόντως ζήτημα γιατί  η παραμικρή αναφορά στην απόφαση από τον ΟΗΕ δυνατόν να ανέτρεπε την τουρκική διζωνικότητα στη λύση. Εκείνη λοιπόν η απόφαση, σήμερα «εξαφανίστηκε», όπως εξυπηρετούνται οι τουρκικές επιδιώξεις. 

Στο ευρωπαϊκό κεκτημένο προέχουν οι αποφάσεις του Δικαστηρίου της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά η «εξόντωση» της σημαντικότερης δικαστικής απόφασης του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την ιδιοκτησία, γίνεται με τη συνενοχή του Προεδρικού. Η κορυφαία και τελεσίδικη εκείνη απόφαση δεν προβάλλεται καν ως μέρος του Ευρωπαϊκού  κεκτημένου, ενώ δημόσια ισχυρίζονται ότι θα υπάρχει 100% (!) Ευρωπαϊκό κεκτημένο και ειδικά στην εφαρμογή του δικαιώματος ιδιοκτησίας. 

Το συμπέρασμα είναι καταπελτικό. Οι σημαντικότερες επιτυχίες και «χαρτιά» προς αξιοποίηση στις διαπραγματεύσεις, [αποφάσεις Δικαστηρίου Ευρωπαϊκής Ένωσης, φυσικό αέριο, καταγγελία εποικισμού στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, συμμετοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας σε διεθνείς οργανισμούς όπως την Ασιατική Τράπεζα Επενδύσεων κ.ά.],  για το Προεδρικό είναι προβλήματα που παρεμποδίζουν τη λύση και πρέπει να «καούν». Κι επειδή Τούρκοι και ξένοι αντιλήφθηκαν ότι ο Ν. Αναστασιάδης  θα στηρίξει οποιαδήποτε λύση-διάλυση, συνεχώς το περιεχόμενο της λύσης αλλάζει εναντίον των αδικημένων Ελληνοκυπρίων. Το Προεδρικό όχι μόνο αποδέχεται, αλλά με την ευφορία πλέον επικοινωνιακή ανάγκη,  προβάλλει καθετί ως επιτυχία, με αρκετούς εξαρτώμενους ή τυφλωμένους πρόθυμους χειροκροτητές.

Το περιεχόμενο της λύσης θα χειροτερεύει αφού Τούρκοι, ο Άιντε και άλλοι, ενεργούν στο μοναδικό σενάριο ότι ο Ν. Αναστασιάδης θα στηρίξει ένθερμα το όποιο αποτέλεσμα (αυτό άλλωστε που προκάλεσε την αντίδραση του Νετανιάχου). Συνεπώς, δεν είναι μόνο η παρέλευση του χρόνου που χειροτερεύει το περιεχόμενο! Από την άλλη, αυτή η Κυβέρνηση και όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ, έχουν υποχρέωση να εφαρμόζουν  τη νομιμότητα της ΕΕ όπως καθορίζεται μέσα από δικαστικές αποφάσεις. Καθένας μπορεί να κρίνει ποιος «εξοντώνει» αυτό το ευρωπαϊκό κεκτημένο.  

Κώστας Μαυρίδης, ευρωβουλευτής

 

<<Οι μικρές τράπεζες της ευρωζώνης παραμένουν ευάλωτες – Χρειάζονται αναδιάρθρωση και συγχωνεύσεις....>>

Η ενίσχυση του τραπεζικού συστήματος, είναι απαραίτητη για να επιτευχθεί βιώσιμη ανάκαμψη, διότι θα ενισχυθεί η χρηματοδότηση  προς τους πιο υγιείς τομείς της οικονομίας.
Ωστόσο, χωρίς αναδιάρθρωση, οι τράπεζες της ζώνης του ευρώ εξακολουθούν να είναι ευάλωτες αναφέρει σε ανάλυση του το Bruegel.
Οι μεγαλύτερες τράπεζες της ζώνης του ευρώ έχουν καταγράψει  κέρδη ρεκόρ.
Οι προσομοιώσεις ακραίων καταστάσεων που δημοσιεύθηκαν από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στα τέλη του 2014 έδειξαν ότι οι μεγαλύτερες τράπεζες, δηλαδή πάνω από 500 δισ ενεργητικό, ήταν σε θέση να μειώσουν τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια τους και να αυξήσουν τις προβλέψεις τους.
Αλλά το τραπεζικό σύστημα της ζώνης του ευρώ δεν είναι έξω από το δάσος.
Τα τρωτά σημεία βρίσκονται στις μικρές και μεσαίες τράπεζες, τα άτομα με περιουσιακά στοιχεία κάτω από 500 δισεκατομμύρια ευρώ.
Οι τράπεζες αυτές που έχουν ενεργητικό κάτω από 500 δις κατέχουν το 50% του ενεργητικού του τραπεζικού συστήματος της ζώνης του ευρώ.
Στην έρευνά μας, που βασίζεται σε 130 τράπεζες της ζώνης του ευρώ και εποπτεύονται άμεσα από την ΕΚΤ, διαπιστώνουμε ότι οι τράπεζες είναι  καλά κεφαλαιοποιημένες και διαθέτουν ίδια κεφάλαιά που φαίνεται λογικά.
Μόνο μια στις δέκα μικρές τράπεζες έχει μετοχικό κεφάλαιο λιγότερο από το 3% του ενεργητικού του και μια στις έξι μεσαίου μεγέθους τράπεζες έχει αναλογία ιδίων κεφαλαίων / περιουσιακά στοιχεία κάτω από το 3%.
 Αλλά οι τράπεζες είναι ευάλωτες είτε επειδή έχουν υψηλό ποσοστό  μη εξυπηρετούμενων δανείων ή επειδή δεν έχουν επαρκείς πόρους για την κάλυψη πιθανών ζημιών από τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια.
Αυτό είναι ένα πολύ διαδεδομένο πρόβλημα και ποιο έντονο σε χώρες που αντιμετωπίζουν ισχυρές πιέσεις λόγω της κρίσης.
Για τον προσδιορισμό των προβληματικών τραπεζών, πήραμε την εξής παραδοχή.
Εάν το 65% των μη εξυπηρετούμενων δανείων πρέπει να διαγραφεί πόσες τράπεζες θα εξακολουθούν να διαθέτουν ίδια κεφάλαια που είναι τουλάχιστον 3% επί του ενεργητικού;
Η απάντηση.
Διαπιστώνουμε ότι  περίπου το 40% των μικρών τραπεζικών θα πέσει κάτω από το όριο του 3% της καθαρής θέσης.
Μεσαίου μεγέθους τράπεζες θα αντιμετωπίσει εξίσου εκτεταμένα προβλήματα.
Συγκριτικά, μόνο 1 από τα 13 «μεγάλες» τράπεζες της ζώνης του ευρώ θα μπορούσε να τα καταφέρει επαρκώς.
Η επιβεβαίωση για τα ευρήματά μας προέρχεται από τις τιμές των τραπεζικών μετοχών.
Ενώ οι τιμές των μετοχών όλων των τραπεζών είναι ακόμη πολύ κάτω από κορυφές πριν από την κρίση, οι μικρές και μεσαίου μεγέθους τράπεζες είχαν ιδιαίτερα χαμηλές επιδόσεις.
Ακόμη και αυτή η προσέγγιση υποτιμά το πρόβλημα δεδομένου ότι πολλές από αυτές τις τράπεζες είναι εισηγμένες.
Για να δώσουμε μια τάξη μεγέθους τράπεζες με περιουσιακά στοιχεία 3,6 τρισεκ. ευρώ θα είχαν πρόβλημα.
Οι προβληματικές τράπεζες τείνουν να βρίσκονται σε ένα στενό εύρος γεωγραφικής συγκέντρωσης.
Καθώς η τοπική οικονομία βρίσκεται σε κρίση το ίδιο συμβαίνει και στις τράπεζες, οι οποίες, με τη σειρά τους, πλήττουν περαιτέρω τις οικονομικές προοπτικές.
Αυτός ο φαύλος κύκλος κρατά τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια υψηλά με τάσεις αυξητικές.
Όμως οι κινήσεις των τιμών των μετοχών  ήταν εξαιρετικά συγχρονισμένες στην πρώιμη φάση της κρίσης, με την κυρίαρχη οικονομική τάση.
 Με άλλα λόγια, σε στιγμές πανικού, επικρατεί πανικός και στις μετοχές.
Για την αντιμετώπιση των προβλημάτων του τραπεζικού τομέα, οι Ευρωπαίοι πολιτικοί έχουν μια άποψη…οι τράπεζες να αντλήσουν  περισσότερα κεφαλαία.
Επίσης η κριτική εστιάστηκε κυρίως για το αν οι επίσημες εκτιμήσεις για την ανακεφαλαιοποίηση ήταν ή όχι χαμηλές.
Πιστεύουμε επίσης ότι η επαρκής κεφαλαιοποίηση των τραπεζών, επιδρά καίρια στις μετοχές.
Αλλά το πραγματικό πρόβλημα στην Ευρώπη είναι οι τράπεζες που αντιμετωπίζουν μακροχρόνια προβλήματα διακυβέρνησης. Συχνά είναι είτε κρατικές ή έχουν δεσμούς με την κυβέρνηση. Ακόμη και αν το νέο σύστημα εποπτείας συμβάλλει να καθαρίσει μερικές από αυτές τις παθογένειες του παρελθόντος, το ερώτημα που πρέπει να τεθεί είναι: ποιο οικονομικό σκοπό εξυπηρετούν αυτές οι τράπεζες;
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, εκατοντάδες τράπεζες έχουν κλείσει ή συγχωνευθεί από την αρχή της κρίσης, πριν εμφανιστούν τα προβλήματα.
Αυτό που χρειάζεται το τραπεζικό σύστημα είναι επιθετική αναδιάρθρωση, να επιλύσει τα προβλήματα στις ασθενέστερες τράπεζες της ζώνης του ευρώ.
Σε αντίθετη περίπτωση, θα λειτουργήσει ως τροχοπέδη για την οικονομική ανάκαμψη, πολύ συνέβη στην Ιαπωνία.

Πέτρος Λεωτσάκος

 

<<Η επίμονη παγκόσμια αδυναμία είναι η νέα πραγματικότητα>>

Οι επενδυτές έχουν καλούς λόγους να είναι εκνευρισμένοι, σημειώνει ο γνωστός οικονομολόγος

Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τι προκάλεσε την πτώση των μετοχών την Παρασκευή και τι θα μπορούσε αυτή να σημαίνει για το μέλλον, σημειώνει ο Paul Krugman σε άρθρο του στους «Irish Times».Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, κάθε προσπάθεια να εξηγήσεις καθημερινά τις κινήσεις των μετοχών είναι συνήθως ανόητη: μια σε πραγματικό χρόνο έρευνα στο κραχ των μετοχών το 1987 δεν βρήκε καμία ένδειξη σχετικά με τους εξορθολογισμούς που ανέφεραν μετά το γεγονός οικονομολόγοι και δημοσιογράφοι, αλλά αντιθέτως ότι ο κόσμος πωλούσε επειδή οι τιμές υποχωρούσαν.
Ωστόσο, ακόμη οι επενδυτές είναι εμφανώς εκνευρισμένοι και έχουν καλούς λόγους γι' αυτό.
Τα οικονομικά νέα από τις ΗΠΑ έχουν υπάρξει θετικά, αν και όχι σημαντικά θετικά τελευταία, όμως το σύνολο του κόσμου φαίνεται εξαιρετικά επιρρεπής στα ατυχήματα.
Για επτά και πλέον χρόνια, ζήσαμε μια παγκόσμια ανάπτυξη που κλυδωνίζεται από τη μια κρίση στην άλλη.
Κάθε φορά, ένα μέρος του κόσμου φαίνεται να στέκεται στα πόδια του και κάποιο άλλο σκοντάφτει.
Η Αμερική δεν μπορεί να απομονώσει τον εαυτό της από αυτές τις παγκόσμιες πληγές.
Όμως, γιατί η παγκόσμια οικονομία συνεχίζει να σκοντάφτει;
Επιφανειακά, φαίνεται ότι είχαμε μια αξιοσημείωτη έλλειψη τύχης.
Στην αρχή ήταν η κατάρρευση της στεγαστικής αγοράς και η τραπεζική κρίση που προκάλεσε.
Έπειτα, καθώς φαινόταν ότι τα χειρότερα πέρασαν, η Ευρώπη εισήλθε σε μια κρίση χρέους και μια διπλή ύφεση.
Η Ευρώπη εν τέλει πέτυχε μια επισφαλή σταθερότητα και άρχισε να αναπτύσσεται ξανά, όμως τώρα βλέπουμε μεγάλα προβλήματα στην Κίνα και σε άλλες αναδυόμενες αγορές.
Όμως, όλα αυτά δεν είναι απλώς μια σειρά από μη σχετιζόμενα ατυχήματα, αντιθέτως αυτό που βλέπουμε είναι τι συμβαίνει όταν τόσο πολύ χρήμα κυνηγά τόσο λίγες επενδυτικές ευκαιρίες.
Περισσότερο από μία δεκαετία πριν, ο Ben Bernanke είχε υποστηρίξει ότι το φουσκωμένο εμπορικό έλλειμμα των ΗΠΑ ήταν αποτέλεσμα, όχι εσωτερικών παραγόντων, αλλά μιας «παγκόσμιας εξοικονόμησης χρημάτων»: ένα τεράστιο περίσσευμα αποταμιεύσεων όσον αφορά τις επενδύσεις στην Κίνα και άλλες αναπτυσσόμενες χώρες, οδηγούμενο εν μέρει από τις αντιδράσεις στην ασιατική κρίση της δεκαετίας 1990, που έρρεε στις ΗΠΑ σε αναζήτηση αποδόσεων.
Ανησυχούσε σχετικά με το γεγονός ότι οι εισροές κεφαλαίων κατευθύνονταν όχι σε επιχειρηματικές επενδύσεις, αλλά στην αγορά ακινήτων: προφανώς, θα έπρεπε να ανησυχήσει περισσότερο, όπως κάποιοι από εμάς…
Όμως, ο υπαινιγμός του ότι η άνθηση της αμερικανικής αγοράς ακινήτων προκλήθηκε εν μέρει από την αδυναμία των ξένων οικονομιών, ακόμη φαίνεται να ισχύει.
Βεβαίως, η άνθηση αυτή εξελίχθηκε σε φούσκα, η οποία προκάλεσε τεράστιες ζημίες όταν έσκασε.
Επιπλέον, αυτό δεν ήταν το τέλος της ιστορίας, υπήρξε επίσης μια πλημμύρα κεφαλαίων από τη Γερμανία και άλλες βορειοευρωπαϊκές χώρες στην Ισπανία, την Πορτογαλία και την Ελλάδα.
Αυτό επίσης εξελίχθηκε σε φούσκα, που όταν έσκασε το 2009-2010 οδήγησε στην ευρωπαϊκή κρίση, μια ιστορία που ακόμη δεν έχει τελειώσει.

Νέες φούσκες

Με την Αμερική και την Ευρώπη να μην αποτελούν πλέον ελκυστικούς προορισμούς, το παγκόσμιο περίσσευμα συνέχισε να αναζητά νέες φούσκες για να φουσκώσει.
Τις βρήκε στις αναδυόμενες αγορές, οδηγώντας νομίσματα όπως αυτό της Βραζιλίας, το ρεάλι, σε μη βιώσιμα υψηλά.
Αυτό δεν μπορούσε να κρατήσει και τώρα είμαστε στο μέσον μιας κρίσης των αναδυόμενων αγορών.
Πού θα οδηγηθεί τώρα το παγκόσμιο περίσσευμα; Πίσω στην Αμερική, όπου νέες εισροές ξένων κεφαλαίων έχουν οδηγήσει το δολάριο σε άνοδο, απειλώντας να καταστήσουν τη βιομηχανία της μη ανταγωνιστική.
Τι προκαλεί αυτό το παγκόσμιο περίσσευμα; Πιθανώς ένα μείγμα παραγόντων.
Ο πληθυσμός σε παγκόσμιο επίπεδο μειώνεται και παρά την τελευταία λέξης τεχνολογία, δεν φαίνεται να αυξάνεται ούτε η παραγωγικότητα ούτε να υπάρχει αυξημένη ζήτηση για επιχειρηματικές επενδύσεις.
Η ιδεολογία της λιτότητας έρχεται να προσθέσει επιπλέον προβλήματα στα ήδη υφιστάμενα.
Επίσης, ο χαμηλός πληθωρισμός ανά τον κόσμο, που σημαίνει χαμηλά επιτόκια ακόμη και όταν οι οικονομίες αναπτύσσονται, έχει μειώσει τα περιθώρια μείωσε των επιτοκίων όταν οι οικονομίες υποχωρούν.
Παρά το όποιο μείγμα παραγόντων, αυτό που τώρα έχει σημασία είναι ότι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τους την πιθανότητα οι μεγάλες αποταμιεύσεις και η επίμονη παγκόσμια αδυναμία να είναι ο νέος κανόνας.

Ειδικά συμφέροντα

Η αίσθησή μου είναι, σημειώνει ο Paul Krugman, ότι υπάρχει μια βαθιά ριζωμένη απροθυμία, ακόμη και μεταξύ των εκλεπτυσμένων αξιωματούχων, να αποδεχθούν αυτή την πραγματικότητα.
Εν μέρει αυτό οφείλεται σε ειδικά συμφέροντα: η Wall Street δεν θέλει να ακούσει ότι ένας ασταθής κόσμος απαιτεί ισχυρούς οικονομικούς κανονισμούς και πολιτικοί, που θέλουν να σκοτώσουν το κράτος πρόνοιας, δεν θέλουν να ακούσουν ότι οι κυβερνητικές δαπάνες και το χρέος δεν είναι προβλήματα του τρέχοντος περιβάλλοντος.
Υπάρχει, όμως, και ένα είδος συναισθηματικής προκατάληψης έναντι της ίδιας της έννοιας του παγκόσμιου περισσεύματος κεφαλαίων.
Πολιτικοί και τεχνοκράτες θέλουν να βλέπουν τους εαυτούς τους ως σοβαρούς ανθρώπους που κάνουν δύσκολες επιλογές, όπως να περικόπτουν δημοφιλή προγράμματα και να αυξάνουν τα επιτόκια.
Δεν τους αρέσει να τους λένε ότι είμαστε σε έναν κόσμο όπου φαινομενικά σκληρές πολιτικέ θα κάνουν τα πράγματα χειρότερα.
Όμως είμαστε σε έναν τέτοιο κόσμο και θα το κάνουν…

Μεταφραστική επιμέλεια: Ελένη Κάτσουρα

 

<<Η ‘’Δίκαιη κοινωνία του Χρύσανθου>>

Ο Πρόεδρος Νίκος Χρύσανθου* Αναστασιάδης μετά από 3 χρόνια στην εξουσία αφού διάλυσε την οικονομία, την Κεντρική Τράπεζα και την Γενική εισαγγελία για να μην τιμωρηθούν όλοι οι κλέφτες φίλοι και συνεργάτες του, σέρνει τώρα στις φυλακές φτωχούς οικογενειάρχες θύματα της κυπριακή μπανανιας.  
Η πολιτεία έδειξε για ακόμη μια φορά το σκληρό της πρόσωπο σε ανθρώπους που την έχουν περισσότερο ανάγκη. Ανθρώπους που «χτυπήθηκαν» από την οικονομική κρίση και μετά δυσκολίας καταφέρνουν να καλύψουν τις ανάγκες τους για επιβίωση.

Πριν ακόμη προλάβουν καλά – καλά να αποφυλακιστούν οι περίπου 35 οικογενειάρχες βιοπαλαιστές από τις Κεντρικές Φυλακές για οφειλές χρεών, το κράτος έστειλε στο κελί άλλους έξι.
Σύμφωνα με πληροφορίες της Cyprus Times, ακόμη έξι βιοπαλαιστές πέρασαν την τελευταία εβδομάδα την πύλη των Κεντρικών Φυλακών για παρόμοιες υποθέσεις. Πίσω από αυτούς τους ανθρώπους κρύβεται και μία δραματική ιστορία. 

• Πατέρας 2 ανήλικων στη φυλακή! Ξέσπασε σε κλάματα γιατί δεν έχει να πληρώσει
• Συγκλονιστικές ιστορίες… Βιοπαλαιστές πίσω από τα σίδερα για χρέη

Ενδεικτικό παράδειγμα, ένας 26χρονος πατέρας δύο ανήλικων παιδιών, ο οποίος έμεινε άνεργος και τους τελευταίους μήνες αδυνατούσε να πληρώσει τη δόση του δανείου του με αποτέλεσμα να οδηγηθεί στις φυλακές βάσει δικαστικού εντάλματος. Ο 26χρονος, που σύμφωνα με πληροφορίες μας, αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας είχε φθάσει στα όρια απόγνωσης και αποπειράθηκε δύο φορές να θέσει τέρμα στη ζωή του.
Η δύσκολη οικονομική του κατάσταση δεν του επιτρέπει να πληρώσει τα 1.400 ευρώ που είναι ο διακανονισμός για αποφυλάκιση του. Συγγενείς και φίλοι, που βρίσκονται στο πλευρό της οικογένειας του κάνουν ότι είναι δυνατό για να μαζέψουν το χρηματικό ποσό ώστε να επιστρέψει ο 26χρονος στη γυναίκα και τα δύο ανήλικα παιδιά του.
Περιμένει τη σύνταξη της μητέρας του...
Μία άλλη τραγική ιστορία «κρύβεται» πίσω από έναν άλλο φυλακισθέντα για υπόθεση χρεών. Πρόκειται για έναν 43χρονο, ο οποίος περιμένει διακαώς την σύνταξη της ηλικιωμένης μητέρας του για να μπορέσει να πληρώσει το ποσό των 300 ευρώ ώστε να βγει από τις φυλακές.
Κάθε μία από αυτές τις περιπτώσεις είναι ιδιαίτερη γι’ αυτό και η Διεύθυνση των Κεντρικών Φυλακών συνεχίζει τις προσπάθειες της ώστε να μαζευτούν τα απαραίτητα χρήματα από εθελοντές, ανθρώπους που από το υστέρημα τους θα αποδείξουν τι εστί ανθρωπιά. Άλλωστε το έχουν ξανακάνει. 

·         Το Χρύσανθου παραπέμπει στο ψευδώνυμο που χρησιμοποιούσε ο Αναστασιάδης στις χρηματιστηριακές του συναλλαγές το 1999 για να παραπλανεί του ανυποψίαστους πολίτες και να θησαυρίζει σε βάρος τους