Τετάρτη, 4 Νοεμβρίου 2015

« Χρόνος σταμάτησε στό Καστελόριζο»

Το  Γιώργου Κακαρελίδη
τίτλος εναι μνευσμένος π τ ξαιρετικό φίλμ « Χριστός σταμάτησε στ μπολι» (1979), που ταινία κολουθεί τν πραγματικ ζω το Κάρλο Λέβι, ντιφασίστα διανοούμενου, πο ναντιώθηκε στν Μουσολίνι γι τν εσβολή του στν Αθιοπία, πο πυροδότησε τν συμμετοχ τς ταλίας στν Β’ΠΠ, κα ξορίστηκε στ μικρ, πομονωμένο χωριό Γκρασσιάνο, σ μι πομακρυσμένη περιοχ τς Νοτίου ταλίας. Τ χωρι κατοικετο πό κατοίκους, πο μόλις κα μετ βίας πιβίωναν ς ποζύγια, σ μιάγριες προνεωτερικές οτε κάν χριστιανικές, συνθκες. Τ μπολι, κοντινώτερος σταθμς το τραίνου, εναι τ τελευταο προπύργιο το πολιτισμο, πρν πό τν εσοδο σ ναν κόσμο, πο χει λλάξει λάχιστα πό τν Μεσαίωνα. τίτλος τς ταινίας, κατ τ βιβλίο πο γράφτηκε πό τν διο, κφράζει λη τν ασθηση γκατάλειψης, πόρριψης, παραμέλησης, πόγνωσης κα πελπισίας. Σύμφωνα μ τος τοπικος θρύλους, κόμη κα Χριστός, στ νότιο ταξίδι του, σταμάτησε κα δν συνέχισε πέρα π τ μπολι…
Μ νάλογο συμβολισμό, μφισβητούμενης πολιτικς νόησης, ΓΑΠ, πγε στ Καστελόριζο, τν νοτιοανατολικ σχατι τς λλάδος, γι ν νακοινώσ, π ατ τ τελευταο προπύργιο, τν παράδοση τς χώρας κα τν κατοίκων της, στος εσβολες δανειστές. Γι τν κρίβεια, στά, π δεύτερο χέρι δανειστές, κράτη, μέ προεξρχον τ Δ΄Ράϊχ. π τό σημεο κενο ρχίζει πιστροφ τν λλήνων σ να Χρόνο κα καθεστώς, πο δν ζησαν ποτέ· στν Φεουδαρχία. ατιολογία σαφής: τι δν γινόταν λλοις, περβαιναν τς δυνατότητες τς λλάδος. ρωτήματα το Ποιο κα πς τς εχαν μετρήσει γιατ δν σήμανε προσκλητήριο ντίστασης κα σωτηρίας δν τέθηκαν οτε παντήθηκαν ποτέ!
75 χρόνια πρίν, Χρόνος εχε σταματήσει στ Καλπάκι, στν Πίνδο, στόν Καλαμ. κενες τς πρτες 10 μέρες Κόσμος λάκερος εχε κρατήσει τν νάσα του, βλέποντας τν ντίσταση νς χωρίς «δυνατότητες» λαο κα μις γεσίας πο εχαν ναρμονίσει άξίες, δανικά κα κυρίως τ πρ Βωμν κα στιν νς Λαο θισμένου ν τιμ π 909,000 μερόνυχτα τος Θεος κα τος ρωες, πο κατέχουν διαλλείπτως τν χώρα τούτη.
λος ατός συρφετς τν «διεθνιστν», τν ποτακτικν τς Προστασίας, τς φαυλοκρατίας, τν ‘πολυπολιτισμικν’ κυβερνητικν κα μή, ποδομηστν, κπροσώπων τς πτωχοτραπεζοκρατίας κα τς Νέας Τάξης, το ρεάλ πολιτίκ κα τς πολιτικς «ρθότητος», δεν μπορε να κατανοήσ, πς νας λαός τόλμησε κα τβαλε μ τν ξονα, κατετρόπωσε τν φοβερ ταλικ πολεμικ μηχανή, νάγκασε, μετ π 219 μέρες ντίστασης, τν Γερμανικ Στρατ ν το ποδώσ τιμές, κατ τν συνθηκολόγησή του, ποχρέωσε τν Γερμανική Διοίκηση ν γκαταλείψ κάθε δέα στρατολόγησης κα ργασίας γι τν Γερμανικ Στρατό, τν λλήνων, διέλυσε τν μθο ποτελεσματικότητος τν δύο περόπλων ‘Αλεξιπτωτιστν’ κα ‘Στούκας’ κα τς τακτικς το κεραυνοβόλου πολέμου,  πέτρεψε τν προσπέλαση πρς τ πετρέλαια τς Συρίας κα το ράκ , διετήρησε νοιχτούς, τος θαλάσσιους δρόμους πρς τν Μέση νατολή, δωσε τν εκαιρία ν νασυνταχθον ο δυνάμεις τν Συμμάχων κα ροκάνισε καίρια, τν χρόνο επίθεσης κατ τς τότε Σοβιετικς νώσεως.
διαίτερα πό το μφυλίου κα μετά, συρφετς ατός, προσπάθησε συνεπέστατα, ν διαλύσ τ φιλότιμο, τν εψυχία κα τ μέλλον τν Πολιτν. Διεσπάθισε τος κόπους μις ζως το κόσμου, ποτελείωσε μ τς καταναλωτικς σειρνες κα τ σπρώξιμό του στν πατεωνι το χρηματιστηρίου τ ’99 κα τν συνακόλουθη το ερώ. Διέλυσε τν βάση τς Παιδείας, δηλαδ το Δημοτικο, μ μετατροπ τν δασκάλων σ φιμωμένα κομματικά νεργούμενα κα το σχολειο σ φροντιστήριο ξένων γλωσσν κα μαθημάτων λοήμερης περέτας διαθεματικς μπουρδολογίας. Κατήργησε τν πανάρχαιη γλσσα, κατέστρεψε  τν μονάκριβη σχέση δασκάλου – μαθητή, δηλαδ τν νστάλλαξη το Ε ζν, πο καθιστ τος μορφους μαθητές σ πλτες Πολτες τς Κοινωνίας των.
Πς ν καταλάβουν ατο ο ερωλιγούρηδες κα ξενοσπουδαγμένοι, χωρς χνος λληνικς Παιδείας, δηλαδή Τρόπου Ζως, τι λληνες διανοούμενοι πως Σοφοκλς, Περικλς, Ασχύλος, Σωκράτης, Θουκιδίδης,  Δημοσθένης, λκαος, Καλλίνος, Τυρταος, Οκονόμος, Μυριβίλης, λύτης, Τερζάκης, Βασιλείου, Τσαρούχης εχαν λοι πάρει τς θέσεις τους στν πάγκο τν τριήρων κα στς γραμμς τς φάλαγγας, ποφασισμένοι ς πολτες – πλτες ν πέσουν ‘…τος κείνων ήμασι πειθόμενοι’.
Μπορε Λαός τέτοιων Πατέρων, ν λπίζ κάτι π ιψάσπιδες κυβερντες; Μπορον ο λληνες ν ποδεχθον τν ξαφάνιση το θνους τους, δηλαδ τς παρξής τους, ς πόγονοι νεπανάληπτης Παιδείας, Πολιτισμο κα Πατέρων ρώων. ρώων, δηλαδ καθένας πολίτης, πο γωνίστηκε, πως λέγει Ποιητής, γνα γενικώτερο: μις Φυλς νθρώπων. χι ξ αματος, λλ’ ατς πο προσδιορίζεται π τ πάθος τς λευθερίας. Γιατ πέρα π τς ντινομίες καθ’ νς μας, πέρα π τν πάταγο τς κάθε πηρμένης ατοκρατορίας πο γκρεμίζεται, πέρα π τος λοφυρμούς τν μεσιτν τς παγκοσμιοποίησης, σ πεσμα τν πίδοξων λοκληρωτισμν τν θνοαποδομητν, θ πομείν ν κούγεται μέσα στν ποκαμωμένο κόσμο, λιαν κα κρυστάλλινο, ρημικ κι’ τρεμο, τ ωθινό, πο σήμανε σάλπιγγα πάνω στν λληνικό βράχο, τ φθινοπωριν κενο χάραμα, μις μέρας κάποτε, στ τέλη το κτώβρη.

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου